Omnipresent

56 views12:38

"اپیکور"

وقتی به شادمانی فکر می‌کنیم معمولاً مرتکب سه خطا می‌شویم:

۱- تصور می‌کنیم به روابط عاشقانه نیاز داریم:
عشق همیشه ذهن مردم را به خود مشغول کرده است. اپیکور دریافت که عشق و شادمانی تقریباً هیچ‌وقت به هم نمی‌رسند. عشق پر است از حسادت، سوتفاهم و تلخ‌کامی.
آمیزش جنسی دشواری‌های خاص خود را دارد و به ندرت با مهر و علاقه سازگار می‌شود. به این ترتیب اپیکور نتیجه گرفت که چندان روی روابط عاشقانه حساب نکنید.
بالعکس معتقد بود که در بسیاری از موارد دوستی، مزایای بیشتری به همراه دارد: دوستانت مودب هستند، دنبال تفاهم هرچه بیشتر هستند، یکدیگر را سرزنش نمی‌کنند، به هم خیانت نمی‌کنند و احساس مالکیت ندارند.

۲- فکر می‌کنیم به پول زیادی نیاز داریم:
به اعتقاد اپیکور کار کردن فقط زمانی رضایت می‌آورد که به تنهایی یا در گروه‌های بسیار کوچک کار کنیم و کار فقط زمانی معنادار است که احساس کنیم به نحوی به دیگران کمک می‌کنیم یا چیزهایی می‌سازیم که دنیا را بهبود می‌بخشد. در واقع هدف اصلی ما از کار کردن به دست آوردن پول یا اعتبار نیست بلکه می‌خواهیم به کمال و شکوفایی برسیم.

۳- زیاده از حد به خوش‌گذرانی اهمیت می‌دهیم:
ما به تجملات فکر می‌کنیم: خانه‌ای زیبا با اتاق‌های باشکوه و مناظر دلپذیر. در آرزوی سفر به جاهای رویایی هستیم؛ جاهایی که در آن‌ها استراحت کنیم و دیگران مراقب ما باشند. اما اپیکور با آرزوهای ما مخالف است. به اعتقاد او ما در اصل به دنبال آرامش هستیم نه خوش‌گذرانی. با این حال آرامش به آسانی و با تغییر منظره یا به دست آوردن یک خانه‌ی دلپذیر به دست نمی‌آید.

• آرامش حالتی درونی است که بعد از رسیدن به یک تحلیل خاص حاصل می‌شود: آرامش زمانی می‌آید که نگرانی‌های خود را بررسی کنیم و به درستی آن‌ها را درک کنیم. پس به وقت کافی نیاز داریم که بخوانیم، بنویسیم و از همه مهم‌تر از حمایت مستمر یک شنونده‌ی خوب بهره‌مند شویم: فرد غمخوار، مهربان و باهوشی که در زمان اپیکور یک فیلسوف بود و امروز به او درمانگر می‌گوییم.

متفکران_بزرگ
آلن_دوباتن

68 views15:06