صمـود الجنـود أمـام الصواريـخ شجـاعة والـصمـود أمـام عينـيك " جِــهــاد ...

⁨ ‏ولا أدري ضيّ عيني أنت
ولا غيرك الظلما
‏أظنه ما خلق غيرك
يشع الصبح من خده
‏عطشت لضحكة تشفي
ورمش لو جرح أدمى
‏من اللي قد ملك كل هالجمال
وما غدى عبده؟

ما ورا هالليل قمرا
ولا أغاني ولا قصيد
بس أنا والشوق وأنتِ..ِ
أنتِ يالضيّ البعيد
مرت جروح وشجون,
الجفا وكل شيء يهون لو لـ هالظلمة عيون.
لا حديث الحب كافي..
ولا الهدايا والزهور
اللقاء مثل التجافي..
كلّها.. نفس الشعور

در پس این شب، ماهی نیست
نه ترانه ای، نه شعری
فقط من و شوق و تو...
تو ای روشناییِ دور

زخمها و غصه ها گذشته اند،
دوری و جفا، هر چه هست آسان میشود
اگر این تاریکی چشمانی داشت

سخن عشق کافی نیست،
نه هدیهها، نه گلها
دیدار چون روی گرداندن است...
همه شان یک حس را دارند.

...

وين تاخذني الخطاوي الخطاوي وين أروح
قدم‌ها (خطاها) مرا به کجا می‌برند، به کجا؟
کجا بروم؟
كيف أوصل للتداوي للتداوي من الجروح
چگونه به درمان برسم، به درمان این زخم‌ها؟
ما أبي غير السلامه .. وللهوى الصادق علامه
جز سلامتی چیزی نمی‌خواهم...
و برای عشق راستین، نشانه‌ای است.
ومظه الشوق الفضوح
و آشکار کردن شوق، رسوایی است.
و كلها بِعُيونك أنتي
و همه‌ی اینها در چشمان توست...

يا زمان العجايب وش بعد ما ظهر
كل ما قلت هانت جد علمٍ جديد
إن حكينا ندمنا وإن سكتنا قهر
بين قلبٍ عطيب وبين راس عنيد
لو تفيد المدامع كان أسيّل نهر
مير كثر التوجّد والدمع ما يفيد
اصبر ايام واشهر واتصبرّ دهر
وان حصلّ لي مناتي جيت لوني بعيد
ارجي الله واراقب كل طالع شهر
يجلي الهم عني أو عسى ما يزيد
يا غزالٍ فضوح الزّين عنه أشتهر
في عيوني ملاك ووسط قلبي وحيد
مخطي اللي يشبّه وجنتك بالزهر
الزهر ما له رماحٍ تصيب وتصيد
لو جحدت المحبة سقم حالي جهر
مير ما كل قلبٍ ياصل اللي يريد

ای زمانِ عجایب! پس از این چه چیز دیگری پدیدار خواهد شد؟
هر بار گفتم «دیگر تمام شد»، حادثهٔ ای تازه رخ می‌دهد.
اگر سخن گوییم، پشیمان می‌شویم، و اگر سکوت کنیم، غم و خشم بر دلمان می‌ماند.
میان دلی مجروح و سری لجوج و سرکش گرفتار شدم.
اگر اشکها سودی می‌داشت، رودخانه‌ای از آنها جاری می‌کردم.
اما گله و زاری و اشک ریختن سودی ندارد.
روزها و ماه‌ها صبر می‌کنم و روزگاری را شکیبایی می‌ورزم.
و اگر مرگم فرا رسد، با چهره ای رنگ پریده می آیم.
به خدا امید دارم و هر ماهِ نو را چشم به راهم (که مگر بلا گرداند).
تا اندوه را از من بزداید، یا لااقل افزون نشود.
ای غزالی که زیبایی ات به آشکاری شهره شده است!
در چشمانم فرشته‌ای و در میان قلبم یگانه‌ای.
آنکه گونه‌ات را به گل تشبیه کند، خطا کرده است.
زیرا گل تیری ندارد که هدف بگیرد و شکار کند.
اگر عشق را انکار کنم، بیماریِ روحم آشکار است.
اما هر دلی به آنچه می‌خواهد، نمی‌رسد...

و يا غزالٍ فضوح الزّين عنه أشتهر
في عيوني ملاك ووسط قلبي وحيد
لو جحدت المحبة سقم حالي جهر
مير ما كل قلبٍ ياصل اللي يريد

ای غزالی که زیبایی ات آشکارا شهره شده
در چشمانم فرشته ای و در میان قلبم یگانه.
اگر عشق را انکار کنم، بیماریِ روحم عیان است،
اما هر دلی به آنچه میخواهد نمیرسد...

كتبـت اسـمك على الحيطان
واسأل كـل زوايا البيـت
حبـّـك عـــانـــــد النسيــان

اشعـل شمعة وطفيهــا
مثـل دمعاتــي الابچيهـا
تعـــال لشـوفتـــك ولهـــان

مشيـت بشــارع الذكـرى
مشـيت وروحـي متحسره
شفـت بالشجـرة اسامينا
وبچيـت اهواي ع الشجرة••

مطـر ينـزل علـى خـدودي
وذكـــرت بحبّـك اوعـودي
بعـدك بالگـلـب موجـــود
يــل مـا تدري بـــوجـودي••

تجي بحلمي
تگول اسمـي
وافز الگـاك مو يمـي••

منـو اليملـي
فــراغ اهلـي
يل مستوطـن بدمـي••

برای آنکه عشق در نظرش بی‌قدر شد
مگو شب‌ها جدایمان انداختند
مگو که روزگار خودمان به ما تنگ گرفت
شب‌ها روزی بود که با مهر و ارادهٔ تو جمع شدیم
روزی که با مهر و ارادهٔ تو، همه‌چیز در دستمان بود