هایان گفت و البته که تمام روزهای باقی مونده عمرشو دنبالِ های‌شیا گشت تا ازش مراقبت کنه.

بزرگ‌ترین مشکل همیشه این بوده که سعی می‌کنم همه‌ی آدم‌ها رو بفهمم، کنارشون باشم و تا جایی که می‌تونم بهشون کمک کنم، ولی نوبت به خودم که می‌رسه یک صدایی توی مغزم بهم می‌گه «ببین تو خودت می‌تونی از پسش بربیای! لازم نیست بقیه بفهمن.» صدای احمقانه هم هیچوقت از بین نمی‌ره.

می‌خوام این چند وقتي، “تلاش برای بقا” رو به هر نحوی که بشه به “تلاش برای زندگی” تبدیل کنم.

گفتم: تو من رو زنده نگه می‌داری. پرسید: “واقعاً؟ یعني هرروز غذاهارو بیشتر دوست داری و قشنگ‌تر میکاپ می‌کنی؟” می‌خواستم بهش بگم؛ نه. هرروز موهام رو می‌بافم، لبخند بیشتری می‌زنم، گل‌های بیشتر می‌کارم، یکمی بیشتر می‌‌‌رقصم، موسیقی‌های شادتری گوش می‌دم، کارهای بچگانه بیشتری می‌کنم، تلاش می‌کنم تا احساسات به هم ریخته‌ام رو بیشتر بفهمم و بیشتر خودم هستم، حالا متوجه شدی چطور زنده نگهم می‌داری؟

꩜ ּ ֙⭒

کتاب‌های ایرانی که دقیقا بهم حس ایران رو می‌دن:

- خانه‌ی لهستانی‌ها: اون شور و همدلیِ همه در اون خونه برام یادآور چیزی جز ایرانی بودن نیست.🪶

- شوهر آهو خانم: این قصه‌ی سنتی برای من کاملا منعکس‌کننده‌ی فضایی‌ئه که می‌دونم در ایران بوده و هست.🌾

- هرس: جنگ ایران و عراق یه چیز کاملا ایرانی‌ئه برای من و زخم‌هایی که به جا گذاشت خیلی خوب در این قصه نگاشته شدن.☕️

- خانه‌ی آفاق: تب و تاب سال‌های انقلاب، چیزی شبیه به سریال‌ِ تلویزیونی پروانه یا حتی تاسیان بود برای من این قصه.⚡️

این لیست بر اساس تجربه‌ی خوانش من بود و احتمالا ادامه داره.🍸

یک عادت خیلی خیلی بدی که دارم، اینه که اگر یک چیزی خیلی خیلی وایرال، و همه‌گیر شه، از‌اون چیز بدم میاد، و دیگه سمتش نمیرم. این شامل سریال، موسیقی، کتاب، خوراکی و هرچیزی میشه…

برای همین هم این بدبخت بیچاره رو دیگه ندیدم، و احتمالاً پستاشم پاک کنم ( چون فکر میکنم درست نیست، چیزی رو که کامل ندیدم اینجا مهرفی کنم )