دمی در هوای ادب پارسی

🙏برگزیده داستان کوتاه در جشنواره "با من سخن بگو" درباره "اوتیسم"

"کسی اسم این زن را صدا نمی‌زند"
نویسنده بانو مرجان موسویان

گروه ساختمان را دنبال عکس زنی که بچه داشته باشد بالا و پایین می‌کنم. فقط چندتا از مردها عکس دارند؛ عکس تکی. جز مدیر ساختمان‌ اسم آشنایی نمی‌بینم. صورتم را توی بالش فشار می‌دهم. گره‌ی دستمال دور سرم را شل می‌کنم.

لای صدای گریه و حرفهای مبهم بچه، دنبال صدای دیگری می‌گردم که زن را صدا بزند، اسمش را بفهمم و برایش پیام بگذارم. متن پیام را در یادداشت گوشی‌ام می‌نویسم:”همسایه‌ی محترم، صدای شما باعث سلبِ... ” پاک‌اش می‌کنم. با این چهار کلام باور نمی‌کند صدایشان چطور توی خانه‌ی ما می‌پیچد.

روی تخت غلت می‌زنم، گوشی را نزدیک دیوار مشترک می‌برم و دکمه ضبط صدا را می‌زنم. زن فریاد می‌زند:” دست‌کش‌ات رو درنیار، صورتت خون افتاد.” بچه گریه می‌کند کلمه‌ی نامفهوم‌ همیشگی‌اش را تکرار می‌کند و زن جیغ می‌کشد که:” اینقدر نگو ببخشید.” فهمیدن کلمه‌ی تکراریِ بچه، حالم را شبیه کسی می‌کند که اولین تکه‌ی ریزپازلِ هزارتکه را سر جایش گذاشته. صدا را ذخیره می‌کنم.

خورشید سر صبح دارد از چشمم رد می‌شود، مغزم را نیش می‌زند. دستمال دور سرم را می‌کشم روی چشمم. اشکم راه می‌گیرد. گریه‌ی بچه‌ها دیوانه‌ام می‌کند؛ عین صدای خنده‌شان. نمی‌دانم از سه سال پیش همچین روزی، که بچه‌‌ام توی اتاق زایمان جای گریه ناله کرد، اینجور شدم یا چند ساعت بعدش، وقتی بدن بی‌جان‌اش را توی بغلم گذاشتند و زار زدنم بین صدای گریه‌ی نوزادها و خنده‌ی مادرهایشان گم شد؟!

بچه‌ی همسایه جیغ می‌کشد، انگار دارد از بلندی می‌کشد بالا و می‌پرد پایین. گرومپ‌اش را می‌شنوم. زن می‌گوید:” نپر !راه برو. کف پات رو بذار زمین، اینجوری، عین مامان” صدای پریدنش قطع نمی‌شود، به گریه می‌افتد. زمین زیر تخت می‌لرزد. دلم برای سکوت کرکننده‌ی روزهای قبل از آمدنشان تنگ شده. آرنجم را زیر تنم ستون می‌کنم و خودم را از تخت بیرون می‌آورم.

می‌نشینم پای لپ‌تاپ، آخرین جمله‌‌ی فصل اول رمانم نصفه‌رها شده، کلماتش خاک گرفته. صدای خنده بچه دور خانه می‌دود، صدای زن دنبالش، می‌گوید:” وایسا یه لقمه دیگه بخور.” بچه عُق می‌زند و جیغ‌اش مدام می‌شود. مشت‌ام را پر می‌کنم. می‌کوبم به دیوار مشترک. درد می‌پیچد توی انگشتانم. صدای زن قطع می‌شود، صدای شترقِ سیلی و سکوت بچه خانه را پر می‌کند. نیش‌ام باز می‌شود،نمی‌دانم دلم خنک شده یا نشئه‌ی سکوت شده‌ام.

نفس عمیق می‌کشم و برمی‌گردم پشت میز. دستم را روی صفحه کلید نگذاشته‌ام که صدای نفس بچه می‌آید. تیز می‌کشدش توی سینه و بیرون نمی‌دهد، زهر کتک‌اش را با گریه‌ می‌پاشد بیرون جوری که حروف ببخشیدش به‌هم می‌ریزد. زن انگاردستش را روی دهان بچه گذاشته.

موزیک پخش می‌کنم. آنقدر زیادش می‌کنم که شیشه‌ی اتاق بلرزد. مشتی دارد می‌کوبد به دیوار یا در. بلند می‌شوم. بدون اینکه از چشمی نگاه کنم در را باز می‌کنم. چراغ راهرو با حرکتِ زن روشن می‌شود و قرمزی چشم‌ها و نوک بینی‌اش را می‌بینم.

درِآسانسور را با دست‌اش نگه‌داشته. نفس می‌زند. نمی‌گذارد حرف بزنم می‌گوید:” از وقتی پدرش ول‌مون کرده دارو‌ها آرومش نمی‌کنن. داره بدتر میشه، میگی چکار کنم؟ بکشمش؟ ” دهانم خشک می‌شود، نمی‌گذارد حرف بزنم، می‌چپد توی آسانسور. در آسانسور بسته نشده که زن می‌گوید:” ببخشید”.
@perslit
https://t.me/perslit

503 viewsedited 04:27