میراث ایران
کتاب “میراث ایران ” که منظره ی جامعی از تاریخ و تمدن و هنر و زبان و ادبیات ایران را از نظر می گذراند و خدمات پایدار مردم این سرزمین در پیشرفت فرهنگ و تمدن آشکار می سازد، اثر چند تن از دانشمندان و ایران شناسان باختر خاصه انگلیس است که زیر نظر ا.ج.آربری ، استاد دانشگاه کمبریج تالیف یافته .
این اثر ترجمه آقایان احمد بیرشک -دکتر بهاء الدین پازارگاد – عزیز الله حاتمی – محمد سعیدی – دکتر عیسی صدیق – دکتر محمد معین که به پارسی برگردان شده است.
کتاب “میراث ایران ” که منظره ی جامعی از تاریخ و تمدن و هنر و زبان و ادبیات ایران را از نظر می گذراند و خدمات پایدار مردم این سرزمین در پیشرفت فرهنگ و تمدن آشکار می سازد، اثر چند تن از دانشمندان و ایران شناسان باختر خاصه انگلیس است که زیر نظر ا.ج.آربری ، استاد دانشگاه کمبریج تالیف یافته .
این اثر ترجمه آقایان احمد بیرشک -دکتر بهاء الدین پازارگاد – عزیز الله حاتمی – محمد سعیدی – دکتر عیسی صدیق – دکتر محمد معین که به پارسی برگردان شده است.
تاریخ و تمدّن جهان:
⚔🛡فرهنگ ایرانشهری⚔🛡
#ایران_باستان
واژهٔ ایران در پارسی باستان «آئیریانا» (بزبان امروز آریانا) و در پارسی میانه به شکل «اِران» بوده،
به معنای «سرزمین مردمان نژاده و نجیب».
کردها هنوز ایران را با همان نام کهن «اِران» تلفظ می کنند.
واژهٔ «آریا» در زبانهای اوستایی، پارسی باستان و سنسکریت به ترتیب به شکلهای «اَیریَه» ، «آریَه» و «آریه» به کار رفتهاست.
همچنین در زبان سانسکریت «اَریَه» به معنی سَروَر و مهتر و «آریاکَه» به معنی مَردِ شایستهٔ بزرگداشت است و آریایی به زبان اوستایی «اَئیریان» و به زبان پهلوی و پارسی دری «ایر» خوانده میشود .
ایر یعنی «نجیب» و جمع آن «ایران»به معنی «نجیبان» است. این واژه در اوستا به گونه« ایران ویج » نیز آمده است.
نام ایران به معنی «سرزمین نجیبان» است و مدتها پیش از اسلام نیز نام بومی آن نیز ایران، اِران، یا ایرانشهر بود.
از ۶۰۰ سال پیش از میلاد تا ۱۳۱۴ (۱۹۳۵) در میان اروپاییان با نام «پرشیا» که همان «پارس » در دوره هخامنشی است شناخته میشد که در سال ۱۳۱۴ خورشیدی در شرف تأسیس لیگ ملل با درخواست رسمی رضاپهلوی همان نام بومی کشور(ایران) نامیدند.
در طول تاریخ برای سرزمین ایران نامهای فراوانی بکار رفته که مهمترین آنها دو نام "ایران و Persia است.
کتاب اسناد نام خلیج فارس، میراثی کهن و جاودان صفحه ۲۲ تا۴۷ نامهای سرزمین ایران شرح و بسط داده است.
بنابر اسناد تاریخی، شواهد، قراین، فرهنگ شفاهی، کشفیات باستانشناسی و زبانشناسی میتوان گفت ۴ نام برای کشور ایران بکار رفتهاست.
با وجود اینکه ایران تنها نامی است که نزد ایرانیان بطور مستمر در طول هزاران سال بکار می رفته است و تنها در شاهنامه بیشتر از ۷۲۰ بار و در کتاب عبید زاکانی بیشتر از ۴۰۰ بار واژه ایران و ایرانا بکار رفته است.
و نماد و رمز وحدت و تقدس به خود گرفته است اما اروپائیان تا اواخر سده هفده هیچگاه و یا بندرت این نام را بکار نبرده اند و در عوض همواره "پارس " را هم چم و بجای ایران بکار می برده اند. در تمامی اسناد و قراردادها سده های گذشته بین ایران و دولتهای خارجی نیز در متن پارسی ایران و در متن خارجی پارس بکار رفته است.
بعضیها ایران ویج را به معنی اقوام ایرانی تعبیر کردهاند که این تعبیر اشتباه است.
ویج - ویچ - بیج و بیجه همگی یک ریشه دارند و به معنی سرزمین و زمین و کشتکر و کشور است.
برای هریک از این نامها نقشه ها و سندهای تاریخی وجود دارد..
واژه ایران به عنوان یک واحدجغرافیای سیاسی در کتاب مسالک الابصار فی ممالک الامصار( شهاب الدین احمد بن فضل الله عمری (۷۰۰ - ۷۴۹ق) ایران را در فصلی بنام مملکت ایرانی ها توضیح داده شده است. اروپایی ها همواره تا سال ۱۳۱۳ ش. از ایران بنام Persia(انگیسی)، Perse(فرانسه)، Persien(آلمانی) و ... یاد کرده اند.
دراروپا اشتیلرآلمانی اولین بار بجای Persien نام ایران را در نقشه ها رایج ساخت.
واژهٔ ایران (به پارسی باستان «اَئیریَهنا»، به پارسی میانه: Ērānšahr)، و برگرفته از کلمه «آریانام خْشَترام» و به معنای «سرزمین آریاییان» است که در گذر زمان به #ایرانشهر و سپس در دورهٔ ساسانی به ایران تبدیل شدهاست.
تاریخ ایرانی: روز اول فروردین ۱۳۱۴ شمسی طبق بخشنامه وزارت امور خارجه نام پارس یا پرشیا، رسما به ایران تغییر یافت. پیشتر نام ایران در مجامع بینالمللی به عنوان پرشیا یا پارس خوانده میشد و هنوز در برخی از کتب قدیمی خارجی میتوان چنین نامی را در مورد ایران یافت.
در این روز همچنین تاریخ رسمی کشور طبق ماههای شمسی تنظیم شد و به کار بردن ماههای هجری قمری ممنوع گردید.
⚔🛡فرهنگ ایرانشهری⚔🛡
#ایران_باستان
واژهٔ ایران در پارسی باستان «آئیریانا» (بزبان امروز آریانا) و در پارسی میانه به شکل «اِران» بوده،
به معنای «سرزمین مردمان نژاده و نجیب».
کردها هنوز ایران را با همان نام کهن «اِران» تلفظ می کنند.
واژهٔ «آریا» در زبانهای اوستایی، پارسی باستان و سنسکریت به ترتیب به شکلهای «اَیریَه» ، «آریَه» و «آریه» به کار رفتهاست.
همچنین در زبان سانسکریت «اَریَه» به معنی سَروَر و مهتر و «آریاکَه» به معنی مَردِ شایستهٔ بزرگداشت است و آریایی به زبان اوستایی «اَئیریان» و به زبان پهلوی و پارسی دری «ایر» خوانده میشود .
ایر یعنی «نجیب» و جمع آن «ایران»به معنی «نجیبان» است. این واژه در اوستا به گونه« ایران ویج » نیز آمده است.
نام ایران به معنی «سرزمین نجیبان» است و مدتها پیش از اسلام نیز نام بومی آن نیز ایران، اِران، یا ایرانشهر بود.
از ۶۰۰ سال پیش از میلاد تا ۱۳۱۴ (۱۹۳۵) در میان اروپاییان با نام «پرشیا» که همان «پارس » در دوره هخامنشی است شناخته میشد که در سال ۱۳۱۴ خورشیدی در شرف تأسیس لیگ ملل با درخواست رسمی رضاپهلوی همان نام بومی کشور(ایران) نامیدند.
در طول تاریخ برای سرزمین ایران نامهای فراوانی بکار رفته که مهمترین آنها دو نام "ایران و Persia است.
کتاب اسناد نام خلیج فارس، میراثی کهن و جاودان صفحه ۲۲ تا۴۷ نامهای سرزمین ایران شرح و بسط داده است.
بنابر اسناد تاریخی، شواهد، قراین، فرهنگ شفاهی، کشفیات باستانشناسی و زبانشناسی میتوان گفت ۴ نام برای کشور ایران بکار رفتهاست.
با وجود اینکه ایران تنها نامی است که نزد ایرانیان بطور مستمر در طول هزاران سال بکار می رفته است و تنها در شاهنامه بیشتر از ۷۲۰ بار و در کتاب عبید زاکانی بیشتر از ۴۰۰ بار واژه ایران و ایرانا بکار رفته است.
و نماد و رمز وحدت و تقدس به خود گرفته است اما اروپائیان تا اواخر سده هفده هیچگاه و یا بندرت این نام را بکار نبرده اند و در عوض همواره "پارس " را هم چم و بجای ایران بکار می برده اند. در تمامی اسناد و قراردادها سده های گذشته بین ایران و دولتهای خارجی نیز در متن پارسی ایران و در متن خارجی پارس بکار رفته است.
بعضیها ایران ویج را به معنی اقوام ایرانی تعبیر کردهاند که این تعبیر اشتباه است.
ویج - ویچ - بیج و بیجه همگی یک ریشه دارند و به معنی سرزمین و زمین و کشتکر و کشور است.
برای هریک از این نامها نقشه ها و سندهای تاریخی وجود دارد..
واژه ایران به عنوان یک واحدجغرافیای سیاسی در کتاب مسالک الابصار فی ممالک الامصار( شهاب الدین احمد بن فضل الله عمری (۷۰۰ - ۷۴۹ق) ایران را در فصلی بنام مملکت ایرانی ها توضیح داده شده است. اروپایی ها همواره تا سال ۱۳۱۳ ش. از ایران بنام Persia(انگیسی)، Perse(فرانسه)، Persien(آلمانی) و ... یاد کرده اند.
دراروپا اشتیلرآلمانی اولین بار بجای Persien نام ایران را در نقشه ها رایج ساخت.
واژهٔ ایران (به پارسی باستان «اَئیریَهنا»، به پارسی میانه: Ērānšahr)، و برگرفته از کلمه «آریانام خْشَترام» و به معنای «سرزمین آریاییان» است که در گذر زمان به #ایرانشهر و سپس در دورهٔ ساسانی به ایران تبدیل شدهاست.
تاریخ ایرانی: روز اول فروردین ۱۳۱۴ شمسی طبق بخشنامه وزارت امور خارجه نام پارس یا پرشیا، رسما به ایران تغییر یافت. پیشتر نام ایران در مجامع بینالمللی به عنوان پرشیا یا پارس خوانده میشد و هنوز در برخی از کتب قدیمی خارجی میتوان چنین نامی را در مورد ایران یافت.
در این روز همچنین تاریخ رسمی کشور طبق ماههای شمسی تنظیم شد و به کار بردن ماههای هجری قمری ممنوع گردید.
🍃 اولین درفش ( پرچم ) یافت شده در ایران
دشت لوت در شرق کوه های کرمان
هزاره سوم پیش از میلاد
محوطۀ باستانی شهداد، در اواخر ۱۹۶۰ و اوایل دهۀ ۱۹۷۰ میلادی، توسط علی حاکمی کاوش شد. گزارشهای این هیئت نشان میدهد شهداد در هزارۀ سوم مسکونی بوده است. در جریان کاوشهای باستانشناسی، مقادیر زیادی اشیاء فلزی شامل ظروف و ابزار ساده ای از مس یا یکی از آلیاژهای مس و دیگر فلزات گرانبها بوده است. از بخش الف گورستان شهداد، صفحه یا پلاکی مربع شکل یافت شد که تصاویر جالبی از یک مراسم آیینی روی آن کنده کاری شده، و همچون پرچم یا نشان، روی میله ای مفرغی سوار بود ؛ بربالای این میله، پرنده ای شکاری با بالهای گسترده دیده می شود.
(پیت من ۱۳۸۴ ، ۲۸)
دشت لوت در شرق کوه های کرمان
هزاره سوم پیش از میلاد
محوطۀ باستانی شهداد، در اواخر ۱۹۶۰ و اوایل دهۀ ۱۹۷۰ میلادی، توسط علی حاکمی کاوش شد. گزارشهای این هیئت نشان میدهد شهداد در هزارۀ سوم مسکونی بوده است. در جریان کاوشهای باستانشناسی، مقادیر زیادی اشیاء فلزی شامل ظروف و ابزار ساده ای از مس یا یکی از آلیاژهای مس و دیگر فلزات گرانبها بوده است. از بخش الف گورستان شهداد، صفحه یا پلاکی مربع شکل یافت شد که تصاویر جالبی از یک مراسم آیینی روی آن کنده کاری شده، و همچون پرچم یا نشان، روی میله ای مفرغی سوار بود ؛ بربالای این میله، پرنده ای شکاری با بالهای گسترده دیده می شود.
(پیت من ۱۳۸۴ ، ۲۸)
داستان کشف قدیمی ترین پرچم جهان در ایران + تصاویر
کویر لوت سرزمین اسرار آمیزی است. از کلوت ها و افسانه های پر از جن و پری اش که بگذریم، کمتر کسی فکرش را می کرد که در نزدیکی لوت یکی از قدیمی ترین تمدن های دنیا تشکیل شده باشد. اما کشف قدیمی ترین پرچم دنیا از این منطقه، نام لوت را به تمدن کهن خبیص پیوند داد. قدیمی ترین درفش فلزی جهان، شباهت زیادی به درفش کاویانی دارد. درفشی که از حوالی کویر لوت در کرمان کشف شد و برگ تازه ای از تاریخ را رو کرد.
این روزها همه از وجود قدیمیترین لوحهای تمدن جهان در کرمان و در تمدن ارت در جنوب کرمان می گویند اما کمتر کسی از تمدن خبیص در حاشیه شمال شرقی کرمان و در لبه کویر لوت سخن می گویند.
تمدن خبیص شهداد یکی از حلقه های گم شده بین تمدن شرق آسیا و بین النهرین است؛ تمدنی که مانند بسیاری از محوطه های باستانی فلات ایران سر از زمین بیرون آورده است اما کمتر از داشته هایش گفته شده و همچنان رمز و راز خود را در پهنه خاک مدفون کرده است.
اجزاء کامل قدیمیترین پرچم دنیا
سرزمین نخل، کویر، آب و درفش
اینجا شهداد داد سرزمینی که نخستین درفش فلزی جهان در آن کشف شده است. اینجا شهداد است سرزمین نخل؛ کویر، آب و تاریخ. تمدین قدیم شهداد هنوز نا شناخته است همانند بسیاری از زیستگاههای پیش از تاریخ ایران از شش هزار سال قبل بشر در شهداد می زیسته و هنوز زندگی می کند.
داستان درفش شهداد
در حفاریهای باستانشناسی در این منطقه کهنترین پرچم فلزی جهان به دست آمده است، درفش شهداد فلزی مربع شکل و 23 در 23 سانتیمتر است و بر فراز خود عقابی دارد و بر میله ای نصب شده است.
بر روی این درفش داستانی شکل گرفته است از افسانه های کهن ایران زمین؛ قصه ای از نعمت، شکر گزاری، نخل و سپاس در وسط درفش انسانی است که بر صندلی نشسته و دیگران در پیرامونش قرار دارند از سایر انسانها گرفته تا عناصر طبیعت و حیوانات وحشی و اهلی. فرد نشسته بر صندلی بزرگتر از دیگران است و یک زن در کنارش و دو خدمتگذار در اطرافش.درفش با خورشید شیر و گاو کوهاندار و آراسته شده که گویا داستانی را روایت می کند.
این درفش پس از کشف به تهران منتقل شد و در موزه نگهداری می شود و باز این داغ را بر دل کرمانیان می گذارد که چرا اشیا کشف شده در استان کرمان جایی برای نگهداری در استان تاریخی کرمان ندارند؟
شهداد در 70 کیلومتری شمال شرق شهر کرمان قرار دارد و کویریترین بخش استان کرمان به شمار میرود.
نمایی نزدیک نقوش درفش شهداد
این ناحیه از کرمان، در ابتدا هیچگاه مورد توجه باستان شناسان نبود، زیرا تصور وجود تمدن باستانی در صحرای خشک لوت غیر ممکن بود. اولین هئیت کاوش در سالهای 46 به سرپرستی دکتر احمد مستوفی از موسسه جغرافیایی دانشگاه تهران برای بررسی موقعیت جغرافیایی دشت لوت و اطراف آن وارد آنجا شدند و در حین اکتشافات خود "چاله تکاب" به تعدادی سفال برخورد کردند که قسمتی از آنها از زمین بیرون و این آثار نشان از وجود تمدنی پیشرفته در این ناحیه بود.
آراترای گم شده یا همان تمدن خبیص شهداد (نزدیک بم)
اما هم اکنون باستان شناسان، شهداد را کلیدی برای شناخت فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی تمام منطقه جنوب شرقی ایران در هزاره سوم ق.م میدانند. عدهای هم آن را با شهر گمشده سومری آراتا منطبق میدانستند، در گل نوشته سومری نام آراتا بسیار به کار رفتهاست. طبق متون سومری آراتا سرزمینی بود در شرق "انشان".
هانسمن انگلیسی، سرزمین انشان را همان فارس میداند و شهر سوخته واقع در استان سیستان را شهر حماسی آراتا میدانست، اما اکتشافات بعدی در استان کرمان این موضوع را اثبات کرد که آراتا همان شهداد کرمان است.
شهداد مرکز ایالت آراتا بود که یکی از چند ایالات خود مختار امپراتوری عیلام به شمار میرفته و دارای اجتماعی شکل یافته و منسجم بود. علاوه بر حاکم و حکومت، دارای طبقات اجتماعی و اصناف بود.
کشف گورستان شهداد از مهمترین اکتشافات باستانشناسی دوران معاصر است. از آنجاییکه پیشینیان، بنا بر اعتقادشان به اینکه بعد از مرگ در دنیایی دیگر محتاج آب و غذا و مسکن خواهند بود، تمامی متعلقات خود، از ظرف و لباس گرفته تا زیورآلات را با خود به گور میبردند. به علت جهت گردش خورشید گورستانهای شهداد اغلب شرقی، غربی هستند. ساکنان شهداد، از افراد بزرگ و سرشناس خود از جمله حکمرانان، کاهنان، مجسمههایی میساختند و پس از فوت آنها در هنگام تدفین آنرا با اشیای دیگر در گور جای میدادند.
در بین مجسمهها، تعداد زیادی مجسمه زن نیز وجود دارد. همچنین قدیمی ترین درفش کشف شده در جهان با عنوان درفش شهداد در این منطقه بوده است.اما در نخستین حفاریهای شهداد یک شی قابل توجه نیز کشف شد که همان درفش شهداد نام گرفته است.
کویر لوت سرزمین اسرار آمیزی است. از کلوت ها و افسانه های پر از جن و پری اش که بگذریم، کمتر کسی فکرش را می کرد که در نزدیکی لوت یکی از قدیمی ترین تمدن های دنیا تشکیل شده باشد. اما کشف قدیمی ترین پرچم دنیا از این منطقه، نام لوت را به تمدن کهن خبیص پیوند داد. قدیمی ترین درفش فلزی جهان، شباهت زیادی به درفش کاویانی دارد. درفشی که از حوالی کویر لوت در کرمان کشف شد و برگ تازه ای از تاریخ را رو کرد.
این روزها همه از وجود قدیمیترین لوحهای تمدن جهان در کرمان و در تمدن ارت در جنوب کرمان می گویند اما کمتر کسی از تمدن خبیص در حاشیه شمال شرقی کرمان و در لبه کویر لوت سخن می گویند.
تمدن خبیص شهداد یکی از حلقه های گم شده بین تمدن شرق آسیا و بین النهرین است؛ تمدنی که مانند بسیاری از محوطه های باستانی فلات ایران سر از زمین بیرون آورده است اما کمتر از داشته هایش گفته شده و همچنان رمز و راز خود را در پهنه خاک مدفون کرده است.
اجزاء کامل قدیمیترین پرچم دنیا
سرزمین نخل، کویر، آب و درفش
اینجا شهداد داد سرزمینی که نخستین درفش فلزی جهان در آن کشف شده است. اینجا شهداد است سرزمین نخل؛ کویر، آب و تاریخ. تمدین قدیم شهداد هنوز نا شناخته است همانند بسیاری از زیستگاههای پیش از تاریخ ایران از شش هزار سال قبل بشر در شهداد می زیسته و هنوز زندگی می کند.
داستان درفش شهداد
در حفاریهای باستانشناسی در این منطقه کهنترین پرچم فلزی جهان به دست آمده است، درفش شهداد فلزی مربع شکل و 23 در 23 سانتیمتر است و بر فراز خود عقابی دارد و بر میله ای نصب شده است.
بر روی این درفش داستانی شکل گرفته است از افسانه های کهن ایران زمین؛ قصه ای از نعمت، شکر گزاری، نخل و سپاس در وسط درفش انسانی است که بر صندلی نشسته و دیگران در پیرامونش قرار دارند از سایر انسانها گرفته تا عناصر طبیعت و حیوانات وحشی و اهلی. فرد نشسته بر صندلی بزرگتر از دیگران است و یک زن در کنارش و دو خدمتگذار در اطرافش.درفش با خورشید شیر و گاو کوهاندار و آراسته شده که گویا داستانی را روایت می کند.
این درفش پس از کشف به تهران منتقل شد و در موزه نگهداری می شود و باز این داغ را بر دل کرمانیان می گذارد که چرا اشیا کشف شده در استان کرمان جایی برای نگهداری در استان تاریخی کرمان ندارند؟
شهداد در 70 کیلومتری شمال شرق شهر کرمان قرار دارد و کویریترین بخش استان کرمان به شمار میرود.
نمایی نزدیک نقوش درفش شهداد
این ناحیه از کرمان، در ابتدا هیچگاه مورد توجه باستان شناسان نبود، زیرا تصور وجود تمدن باستانی در صحرای خشک لوت غیر ممکن بود. اولین هئیت کاوش در سالهای 46 به سرپرستی دکتر احمد مستوفی از موسسه جغرافیایی دانشگاه تهران برای بررسی موقعیت جغرافیایی دشت لوت و اطراف آن وارد آنجا شدند و در حین اکتشافات خود "چاله تکاب" به تعدادی سفال برخورد کردند که قسمتی از آنها از زمین بیرون و این آثار نشان از وجود تمدنی پیشرفته در این ناحیه بود.
آراترای گم شده یا همان تمدن خبیص شهداد (نزدیک بم)
اما هم اکنون باستان شناسان، شهداد را کلیدی برای شناخت فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی تمام منطقه جنوب شرقی ایران در هزاره سوم ق.م میدانند. عدهای هم آن را با شهر گمشده سومری آراتا منطبق میدانستند، در گل نوشته سومری نام آراتا بسیار به کار رفتهاست. طبق متون سومری آراتا سرزمینی بود در شرق "انشان".
هانسمن انگلیسی، سرزمین انشان را همان فارس میداند و شهر سوخته واقع در استان سیستان را شهر حماسی آراتا میدانست، اما اکتشافات بعدی در استان کرمان این موضوع را اثبات کرد که آراتا همان شهداد کرمان است.
شهداد مرکز ایالت آراتا بود که یکی از چند ایالات خود مختار امپراتوری عیلام به شمار میرفته و دارای اجتماعی شکل یافته و منسجم بود. علاوه بر حاکم و حکومت، دارای طبقات اجتماعی و اصناف بود.
کشف گورستان شهداد از مهمترین اکتشافات باستانشناسی دوران معاصر است. از آنجاییکه پیشینیان، بنا بر اعتقادشان به اینکه بعد از مرگ در دنیایی دیگر محتاج آب و غذا و مسکن خواهند بود، تمامی متعلقات خود، از ظرف و لباس گرفته تا زیورآلات را با خود به گور میبردند. به علت جهت گردش خورشید گورستانهای شهداد اغلب شرقی، غربی هستند. ساکنان شهداد، از افراد بزرگ و سرشناس خود از جمله حکمرانان، کاهنان، مجسمههایی میساختند و پس از فوت آنها در هنگام تدفین آنرا با اشیای دیگر در گور جای میدادند.
در بین مجسمهها، تعداد زیادی مجسمه زن نیز وجود دارد. همچنین قدیمی ترین درفش کشف شده در جهان با عنوان درفش شهداد در این منطقه بوده است.اما در نخستین حفاریهای شهداد یک شی قابل توجه نیز کشف شد که همان درفش شهداد نام گرفته است.
اجزای درفش شهداد
این درفش قدیمیترین پرچم جهان است که از یک صفحه با میله و لولا و دسته برنزی ساخته شده است و البته چون در این چند هزار سال زنگ زده شده به رنگ سبز مبدل شده است ولی در اصل نوعی درخشش فلزی داشته که آفتاب را باز میتابانده است.
روی آن، نقشی از یک نخل دیده میشود و دو درخت دیگر و پنج آدم کوچک و بزرگ که همه از بزرگان هستند و دو شیر و یک گاو کوهاندار و چند مار شبیه مارهای تمدن جیرفت هم به چشم میخورند.
طرحی نمادین از نقوش درفش شهداد
موضوع جالب عقاب روی میلهً درفش است در اساطیر کهن ایرانی به نام سیمرغ علاوه بر این که سمبل ایزد خورشید بوده است، تحت نامهای سومری و هوریانی آنزو و زروان خدای خرد و باد اساطیری بزرگ بومیان دیرین فلات ایران به شمار می آمده است و بدین جهات نیز بوده که تمثالش در بالای درفش کاویانی پارسیان دوره هخامنش نیز نصب بوده است.
این درفش قدیمیترین پرچم جهان است که از یک صفحه با میله و لولا و دسته برنزی ساخته شده است و البته چون در این چند هزار سال زنگ زده شده به رنگ سبز مبدل شده است ولی در اصل نوعی درخشش فلزی داشته که آفتاب را باز میتابانده است.
روی آن، نقشی از یک نخل دیده میشود و دو درخت دیگر و پنج آدم کوچک و بزرگ که همه از بزرگان هستند و دو شیر و یک گاو کوهاندار و چند مار شبیه مارهای تمدن جیرفت هم به چشم میخورند.
طرحی نمادین از نقوش درفش شهداد
موضوع جالب عقاب روی میلهً درفش است در اساطیر کهن ایرانی به نام سیمرغ علاوه بر این که سمبل ایزد خورشید بوده است، تحت نامهای سومری و هوریانی آنزو و زروان خدای خرد و باد اساطیری بزرگ بومیان دیرین فلات ایران به شمار می آمده است و بدین جهات نیز بوده که تمثالش در بالای درفش کاویانی پارسیان دوره هخامنش نیز نصب بوده است.
پرچم ایران در سلسله هخامنشیان در زمان کوروش بزرگ