.

و من دریافته‌ام...
وقتی کسی تو را دوست دارد،
"نمی‌گذارد در تاریکی و رنج باقی بمانی"

یلدا سیدی

.

به خویشتن خویش هزاران بار وامدارم
به آن منی که در ویرانه ترین فصل خویش ایستاد
آن گاه که ماندن نام دیگری برای رنج بود
به آن منی که زندگی را زیست تنها از سر لجاجت با مرگ امید
که هر صبح از میان خاکستر خویش برخاست و بی آنکه کسی بداند بار سنگین بودن را دوباره بر دوش کشید
من به آن من که هزار بار شکست و باز خویش را از میان شکستگی ها جمع کرد بدهکارم
من به تمام نسخه های خسته خاموش و زخمی خویش هزاران بار سپاس بدهکارم
که نخواستند
اما ماندند
که نتوانستند
اما ادامه دادند
و سرانجام از میان تمام نمی خواهم های جهان مرا به هنوز هستم رساندند.

مَلینا

غزل ۱۰۳

دانم ای‌دل! خسته‌ای، سرگشته‌ای، آواره‌ای
چاره می‌جویم تورا، اما بگو! کو چاره‌یی؟

سیمین بهبهانی

چرا پسر خوشگله🙂‍↔️:

.

هیچگاه بزرگسالی را چنین وحشتناک نمی‌دانستم..
برای اندکی شادی، به اندازه‌ی دریاها گریستن؛
برای ذره‌ای امید، زندگی را زیرورو کردن؛
و برای عشق، از تمامِ خود گذشتن...!

آوای سارا

.

.

شب در اعماقِ سیاهی‌ها،
مه چو در هالهٔ راز آید،
نگران، دیده به ره دارم؛
شاید آن گمشده باز آید.

فروغ فرخزاد

آدم حتی وقتی داره روزاشو اون‌جوری که دوست داشت، زندگی می‌کنه هم می‌تونه غمگین باشه. خیالتون تخت.

بله من هم خیلی tea هستم؛ teaمارستانی.

.