‌
بوکوفسکی گفت ما دیگه
دنبال شاد زندگی کردن نیستیم
دنبال کمتر درد کشیدنیم...

می‌دونی؟
من از اونام که وقتی دلم برات تنگ میشه،
به‌جای تایپ کردن، برگه میارم جلوم و شروع می‌کنم نوشتن.
می‌خوام داشته‌هات از من، فقط چت‌های خالی نباشه…
یه مشت کاغذ پر از احساس باشه.
کاغذایی که بوی منو میدن، بوی فکرام، بوی دوست داشتنم.
من آدم محدودیتِ این صفحه‌ی کوچیک نیستم—
من عاشق اون گستره‌ی سفیدی‌ام
که می‌تونم روی تک‌تک نقطه‌هاش عاشقت بشم.
#پردیس_رحیمی

انقدر آسیب می‌بینی تا یاد بگیری به هر چیزی بیش از حد اهمیت ندی.
بعدش کم‌کم می‌فهمی هر سکوتی تسلیم نیست، بعضیاش آرامشه.
می‌بینی که ارزش تو رو رفتار بقیه تعیین نمی‌کنه.
و آخرش می‌رسی به جایی که یاد می‌گیری درست به اندازه دوست داشته باشی…
نه بیشتر.
#پردیس_رحیمی

یهو خدا برات دری رو باز می‌کنه که اصلاً انتظارشو نداشتی…
جایی که فکر کردی تموم شد، تازه شروعه.
خدا دیر نمی‌کنه—
فقط زمان دقیق معجزه‌هارو بهتر از ما می‌دونه.
بسپرش به خودش؛
اونی که پشتت ایستاده، بزرگ‌تر از هر نگرانیه.
#پردیس_رحیمی

به هرچی فكر كنى، همون مى شی
هرچی احساس كنى، جذب مى كنى
هرچی تصور كنى، خلق ميكنی.

و درد به مویرگ‌هایمان رسیده بود
اما هنوز لبخند می‌زدیم!

‏ناراحت بودن در کنار منطقی بودن اینطوریه که درک میکنی و ساکت میشی.

لاادری یک‌جا میاد ،میگه:
با آن همه بحران چگونه زنده ماندید؟
رویا می‌بافتیم،
چون واقعیت بیش از حد خشن بود
و ما جایی لازم داشتیم
برای سالم ماندنِ قلب‌مان؛
پناهی موقت
برای روزهایی که دنیا
با ما مهربان نبود.
#پردیس_رحیمی

ما دراندوهی ماندیم
که سهم‌مان نبود
اما سهم‌مان شد
سکوتی عمیق
و نگاهی که
دیگر ساده نمی‌خندد.
#پردیس_رحیمی
#🖤

ما از جایی می‌آییم که زخم‌ها را پنهان می‌کنند و به آن وقار می‌گویند.

#پردیس_رحیمی

یه روزی حالمون خوب میشه، اگه اون روز من نبودم تو جایِ من بخند.

‌
دل
سپردم
به
کمِ
خود،
نه
به
بسیارِ
کسی .

گفت اگه کلمه بودی؟
گفتم: خسته، فرتوت، آشفته، نگران، بی تاب، غم زده، امیدوار،امیدوار،امیدوار.

‏با من مهربون باش، من اونقدرام که وانمود میکنم قوی نیستم.

@MusicFindAibot | info

بهترين هديه‌اى كه آدم می‌گيره، گرون ترينش نيست؛ اون هديه هایی كه فكر پشتش بوده، كه مثلا فلان روز از تو حرفات فهميده كه از فلان چيز خوشت میاد...