والا هم‌نظرم با اقای هدایت :

چه می‌شود کرد؟
غذایمان را هم نمی‌توانیم تغییر بدهیم
چه برسد به قضا !

‌
در ورشو، دخترکی چنین می‌گفت:
اگر می‌خواهی نوازشم کنی، مانعت نمی‌شوم
اگر می‌خواهی ببوسی‌ام، می‌توانی
می‌گذارم سینه‌هایم را عریان کنی
ولی باید بدانی که پدرم را آلمانی‌ها تیرباران کردند
و یک برادرم را در کوره سوزاندند.
اگر می‌خواهی نوازشم کنی، هیچ مانعت نمی‌شوم
ولی باید بدانی که تمام این مردگان
در من زوزه می‌کشند
و من سراپا، سراپا خاکسترم.
ببوس مرا
ولی کاش این بوسه تلخکامت نکند...
‌
#ژئو_بوگزا

به قول نیما یوشیج:
من اُستادم برای مُردن. من استادم که نفهمند چه چیز مرا خرد کرده است.

به یادم می‌آید شنیده‌ام وقتیکه دور کژدم آتش بگذارند خودش را نیش میزند. آیا دور من یک حلقه آتشین نیست؟

#صادق_هدایت

بشارت میدهد هر دم، عصای پیر در دستم
که مرگ اینجاست، یا اینجاست، یا اینجا...

صائب تبریزی

از وقتی این آهنگ به گوشم خورد، حس کردم غمگین‌ترین چیزیه که گوشام شنیده. هنوز هم بر همین باورم. نمیدونم اصل آهنگ از کیه اما طاهر قریشی یه چیز دیگه‌ست برام.

خدا تو را از من نگیرد
ندیدم از تو گرچه خیری
به یاد عمر رفته گریَم
کنون که شمع بزم غیری...

من تنم را حس نمی‌کنم، من نمی‌دانم زندگیم از کجا شروع می‌شود و به کجا ختم می‌شود، بسیار اتفاق افتاده است که مرا صدا کرده‌اند و من جواب نداده‌ام، بس که تعجب کرده‌ام که من هم اسمی دارم. ولی من در تنِ همهٔ مردم رنج می‌کشم، من روی همهٔ گونه‌ها سیلی می‌خورم، من با مرگِ همه میمیرم.

من اما زنی هستم
‏که دنیا را
‏روی نوک انگشتانم می‌چرخانم
‏ولی از پس دلتنگی‌هایم برنمی‌آیم.

شاید روزی از این تنگنا بیرون بیایم اما حس می‌کنم که موجوداتی بی‌نام و نشان در اندرون من می‌لولند. با آن‌ها چه کنم؟

#آلبر_کامو

این روزا چی توی سرمه؟

«تو را که هرچه مراد است، می‌رود از پیش
ز بی‌مرادی امثال ما چه غم دارد؟»