«Առողջապահության ապահովագրության քաոսային ներդրումը բերեց նրան, որ բժիշկները ինչ-որ ձևով իրարից հարցնելով էին կողմնորոշվում․ հերթերը բազմաթիվ էին և չգիտեին՝ ինչպես պետք է լինի սպասարկված հիվանդների փաստաթղթաշրջանառությունը։ Սակայն գիտեին մի բան՝ այդ ամիսների ընթացքում անընդհատ խոսք էր տրվել, որ իրենց այդ ծանր աշխատանքը գնահատվելու է»։

«Եվ ահա, մի նախագիծ շրջանառեցին դրաֆթ տարբերակով, որով հաշվարկվում էր բժիշկների աշխատավարձը։ Բժիշկները, կատարելով հաշվարկներ հասկացան, որ ստանալու են շատ ցածր վարձատրություն, ինչին հաջորդեց աշխատավարձերի ուշացումով տրամադրումը։ Հիվանդանոցային բլոկում աշխատավարձերը պակասել էին շուրջ 30%-ով, իսկ արտահիվանդանոցային ծառայությունում, որն ամենածանրաբեռնվածն է, ստացվել էին ծիծաղելի թվեր․ օրինակ՝ մանկական նյարդաբանը ստացել էր 13,000 դրամ աշխատավարձ։ Ապենդիցիտի վիրահատության ժամանակ վիրաբույժն իր օգնականի հետ միասին ստանալու է մոտ 25,000-26,000 դրամ, իսկ ամեն վիրահատությունից հետո անեսթեզիոլոգի համար սահմանել էին 5% մասնաբաժին։ Երբ աղմուկ բարձրացավ, նախարարն իր հայտնի տեսանյութում, ծաղիկները խնամելուն զուգահեռ, պատմեց, թե վիրաբույժների տոկոսը կբարձրացնեն 5%-ով, իսկ անեսթեզիոլոգներինը՝ 3%-ով։ Սակայն նույն վիրահատության վրա հաշվարկելիս՝ անեսթեզիոլոգի գումարն ավելանում էր ընդամենը 1,300 դրամով։ Այս վերաբերմունքը պարզապես բարկացրեց ողջ մասնագիտական հանրույթին»։