Россия – друг, но Запад – дороже

10 февраля 2026 года Никол Пашинян публично зафиксировал «стратегическое видение» отношений с Россией: по его словам, нанесение вреда России и её интересам «не было, нет и не будет» в повестке Еревана, и «никто не сможет втянуть» Армению в логику действий против России. Там же он подчёркивал, что Ереван не будет «бороться или спорить» с Москвой, потому что «ценит существующие отношения».

Но уже через несколько дней риторика сместилась в практическую плоскость – и именно в самой чувствительной точке, где политика мгновенно превращается в сигнал внешним центрам силы. 13 февраля 2026 года на брифинге Пашинян увязал проект TRIPP с тем, что армянская железная дорога находится в концессионном управлении российской структуры (ЮКЖД – «дочка» РЖД), и сказал, что «в рамках проекта TRIPP некоторые силы предлагают» провести сообщение Нахичеван-Азербайджан в обход Армении после Мегри именно из-за фактора российского управления. Далее он прямо обозначил желаемое «решение»: чтобы «дружественная Армении и России» третья страна купила у Москвы право концессионного управления, упомянув в качестве примеров Казахстан, ОАЭ, Катар.

Вот здесь и возникает главный политический диссонанс, который сложно замаскировать дипломатическими формулировками. Власть говорит: «никаких антироссийских шагов» и тут же ставит вопрос в логике «ради западного проекта нужно убрать российский фактор из инфраструктуры», потому что иначе партнёры «не хотят», «опасаются», «обходят». Это не про экономику и не про менеджмент железной дороги –  это про базовый принцип союзнических отношений: либо ты считаешь российское присутствие частью архитектуры безопасности/партнёрства и договариваешься о модернизации условий, либо начинаешь продавать внешним игрокам тезис, что Россия –  препятствие для твоего будущего и твоих «конкурентных преимуществ». И когда премьер сам говорит, что из-за российского управления Армения «теряет стратегические позиции и конкурентные преимущества», он де-факто легитимизирует мысль, что устранение России из ключевых узлов – нормальный инструмент внешнеполитической настройки.

Дальше включается опасная последовательность (это уже не факт, а политическая логика, которую запускают подобные заявления). Сегодня – «передать/продать управление» железной дорогой «третьей стране», завтра – аналогичная аргументация по любому другому “узкому месту”: «чтобы пошли инвестиции, нужно убрать российское присутствие здесь и там». И в какой-то момент обществу это могут продать как “прагматизм”: мешает база – «давайте выводить», мешает ЕАЭС – «давайте выходить», мешает союзническая инфраструктура – «давайте перешивать». При этом проблема в том, что европейская интеграционная мечта не живёт одними желаниями Еревана: входной билет “в ЕС” не выдаётся по заявлению, и тем более не компенсирует автоматически потерю рынка, логистики, тарифных режимов и политических страховок, которые обеспечивает существующая конфигурация. А значит, риск прост: мы можем получить не «Армения в Европе», а «Армения между стульями» без реальных гарантий и с разрушенными опорами прежнего партнёрства.

Если подытожить: сказанное 10 февраля звучит как обещание стабильности и предсказуемости в отношениях с Россией, а сказанное 13–14 февраля (в привязке к TRIPP и концессии ЮКЖД) – как публичная подстройка под запрос внешних игроков, которые не хотят видеть российский фактор в проекте. И именно поэтому это воспринимается не как «баланс», а как демонстрация ситуативности: сегодня заверяем, что антироссийской повестки нет, завтра – объясняем партнёрам, что “надо убрать Россию из управления”, чтобы проект состоялся. Для государства, которое живёт на стыке интересов больших центров силы, такая ситуативность – не тактика, а дорога к стратегической уязвимости.

Арман Гукасян, председатель партии «Во имя социальной справедливости», политолог, эксклюзивно для ВнешнегоВрага

🤡🤦‍♂️Փաշինյանական առաջին «փաղանգի» քարոզիչ-գործիչներից մեկը հայտարարել է, թե իրենք թույլ չպիտի տան, որ ընդդիմությունը «ոտնատակ տա մեր ձեռքբերումները»:

Չէ, լուրջ, կատակ չենք անում, այդպես էլ ասել է՝ «մեր ձեռքբերումները»:

Անկեղծ ասած, շփոթության է մատնել, որովհետև ակամայից ուզում ես գույքագրել իրենց, այն է՝ Փաշինյանի ու ՔՊ-ի «ձեռքբերումները»: Բացի այն, որ ՔՊ-ի այդքան չարչրկած ասֆալտից փոսերն ու ցեխաջուրն է մնացել, տակը էլ ի՞նչ կա:

Ի՞նչ ձեռքբերում:

Ահա ՔՊ-ի ձեռքբերումների սեղմ ցանկը. Հայաստանում Սահմանադրության և օրենքների անընդհատ ոտնահարում, դատարանների զավթում, դատական իշխանության տոտալ ենթարկեցում մեկ անձի, ներքին ատելության ու թշնամանքի սերմանում ու տարածում, մարդու իրավունքների և սահմանադրական ազատությունների սահմանափակումներ, ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի շրջանակներում կարգավորման գործընթացի տապալում և փակուղայնացում:

Բայց դա դեռ «ցրցամն» էր:

Շարունակե՞նք ՔՊ-ի «ձեռքբերումների» թվարկումը. ադրբեջանական ու թուրքական ռազմատենչ նկրտումների լեգիտիմացում, պատերազմ, Արցախի որոշակի մասի կորուստ, նվաստացուցիչ պարտություն և կապիտուլ յացիոն հայտարարության ստորագրում, հազարավոր զինվորների ու սպաների կորուստ, շուրջ 10000 վիրավոր ու հաշմանդամ, Եռաբլուրի բազմապատկում, Հայաստանի տարածքային ամբողջականության ապահովման անկարողություն, Արցախի ճանաչում Ադրբեջանի կազմում, Արցախի ամբողջական կորուստ և հայության զանգվածային բռնագաղթ, ժողովրդավարության տարրական սկզբունքների ոտնահարում, զանգվածային հետապնդումներ ու ռեպրեսիաներ, տասնյակ ու տասնյակ քաղբանտարկյալներ, խաղաղ ցույցի նռնակահարում:

Շարունակե՞նք: Հղի կնոջը մահացու վրաերթի ենթարկել և դրա համար ոչ մեկին չպատժել: Տասնյակ զինվորների հրոճարակ դառնալը՝ զորանոցի տակ հարմարեցված ինչ-որ տնակում:

Էլի շարունակե՞նք: Հանցագործությունների աճ, օրը ցերեկով հրաձգություն զոհերով ու վիրավորներով, որ մարդ արդեն վախենում է տանից դուրս գալ: Դե, եթե իրավապահները զբաղված են ընդդիմադիրների նկատմամբ գործեր կարելով ու Եկեղեցու դեմ պատերազմով, արդյունքն էլ սա պիտի լինի:

Ախր, ո՞ր մեկն ասես:

Հայաստանի սուբյեկտայնության սարսափելի կրճատում՝ թուրք-ադրբեջանական օրակարգերի սպասարկումով:

Այլ «ձեռքբերումնե՞ր»: Ահավասիկ. աղքատության չկրճատում, եթե ոչ՝ ավելացում ու խորացում, սոցիալական բևեռացվածության խորացում, հարկային բեռի ավելացում, տուգանքների ավելացում, կարմիր գծերի, հանրային տրանսպորտի ուղեվարձի թանկացում, սեփականության խլումներ…

Լսեք, եթե ՔՊ-ի այս «ձեռքբերումներն» են ընդդիմադիրները ուզում «ոտնատակ տալ», ապա պետք է միայն ողջունել և ամեն ինչ անել, որ դա տեղի ունենա: Մեր երկիրը, մեր ժողովուրդը, մեր երեխաները ապրել են ուզում…։

/«Փաստ» օրաթերթ/

@arcaxinfo

Նիկոլը Զելենսկու հետքերով

Փաշինյանի ձեռքսեղմումը Ռուբիոյի, Ֆիդանի հետ