زیاد

مام قطع شدیم دیگه اه

دردناکترین، تاریک ترین، غمگین ترین، و البته شرافتمندانه ترین، با فرهنگترین نوروز در دهه های اخیر بود
نوروز همتان پیروز باد دوستان و سالی پر از امید و خوشی باشد
باشد که نور بر تاریکی پیروز شود

ایران‌انترنشنال
من آن صبحم که ناگاهان چو آتش در شب افتادم
بیا ای چشم روشن‌بین که خورشیدی عجب زادم
ز هر چاکِ گریبانم چراغی تازه می‌تابد
که در پیراهنِ خود آذرخش‌آسا درافتادم
چو از هر ذرّه‌ی من آفتابی نو به چرخ آمد
چه باک از آتشِ دوران که خواهد داد بر بادم
تنم افتاده خونین زیرِ این آوارِ شب اما
دری زین دخمه سوی خانه‌ی خورشید بگشادم
الا ای صبحِ آزادی به یاد آور در آن شادی
کزین شب‌های ناباور منت آواز می‌دادم

هه

زیر پامین

کیرم دهنتون

اتش بس و کیر‌خر

وای هنوز فکر میکنم خواب دیدم

جدیا

جدی جدی هیچی نشد ؟

Street of Shame (1956)
dir. Kenji Mizoguchi