وقتی فیزیوپات بودم، درس‌های مینور رو خیلی دوست داشتم و ماژورها رو به زور و زحمت می‌خوندم. اما از بهار پارسال که استاجر شدم تا الان، بخش‌های ماژور در من علاقه‌ای رو روشن کردن که هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم وجود داشته باشه.

Yup you surely will and won't even remember how far it once looked like!

شما هم این تجربه رو داشتین که وقتی کلاس اولی بودین کلاس پنجمی‌ها (بله وقتی من کلاس اول بودم حتی پنجشنبه‌ها هم تعطیل نبودن!) رو نگاه میکردین و پشماتون میریخت که قراره یه روز واقعا به اونجا برسین؟ ترم اول بودیم و در حالی که دهنمون با کمپارتمانای اندام سرویس میشد فک میکردیم یعنی یه روز قراره فیزیوپات شیم؟
واقعا زندگی یجوری میگذره که وقتی به جلو نگاه میکنی میترسی، وقتی به عقب نگاه میکنی تعجب میکنی ولی امیدوارم حسرت کمی بخوریم.

تا اینجای کار، این هفته برای داخلی هفته‌ی خیلی جالبی نبوده.
(دیروز استاد گفت فردا پوستتون رو می‌کنم و ما هم با لبخند نگاهش کردیم.)
تا حدی ــ تاکید می‌کنم، فقط تا حدی ــ بخش‌های ناراحت‌کننده‌اش رو دیدم و نمی‌دونم قراره همیشه واکنشم به این چیزها همین باشه یا فقط چون اولشه این‌طوری‌ام.
(هنوز ترجیح می‌دم درباره‌ی بعضی چیزها صحبت نکنم. ولی این دلیل نمی‌شه که ازشون عکس نگیرم. ☝🏻)
پ.ن: خوشحالم. 💘

امروز دعوا شد و شیشه حراست رو شکستن. 🙏
ولی حداقل استاد بهم گیر نداد. (تمام معاینات و حتی وایتال‌ساین‌ها رو خودم گرفتم، اگر گیر می‌داد گریه می‌کردم.)
آخر سر فقط گفتش “استاژر چرا نشسته؟”

سلام عزیزم. من برای مقاله‌م یه پرسشنامه طراحی کردم و اگر لطف کنی بذاری چنل و خودت و بچه‌ها پر کنین یه دنیااا ممنونت می‌شم.🫶🏻

https://t.me/ikigaymelin/566

رزیدنت می‌گه بیمار ساعت ۸:۳۰ اکسپایر شده، ولی جواب آزمایش ساعت ۱۰ رسیده. 🙏