آدما همینن ، میان ، حرف می‌زنن ، برات وقت می‌ذارن ، باهات خوش رفتارن ، قول می‌دن ، خاطره می‌سازن ، وعده میدن ، دلگرمت می‌کنن و تهش کسی می‌شن که تو هیچوقت نمیشناختی.
یادشون میاد وقت ندارن ، افسردن ، خستن ، زیر قولاشون می‌زنن ، گند می‌زنن به هر خاطره ای که بوده ، دلسردت می‌کنن و در نهایت میرن.

‏می‌دانم او آدم درست من نبود ؛ اما من دلم برای روزهایی که هنوز این را نفهمیده بودم تنگ شده.

صدمو گذاشته بودم واسه تویی که تا ده بیشتر بلد نبودی بشمری.

برای ما سرزمینی بیاور که جوانانش به خاک نروند ، دوستانی بیاور که ناچار به کوچ هجرت نباشند ، چرا که بازمانده بودن ؛ خود آغاز رنج است.
چرا که رسالت بازمانده ، به یاد آوردن است.

به تو برمی‌گردم ؛ بعد از مرگ ، در لباسی دیگر ، در جهانی دیگر و دوباره تو را دوست خواهم داشت.

قدرت توی رها کردنه ، تا میتونی از چیزایی که اذیتت میکنن فاصله بگیر.

هنگامی که داشتم باورش می‌کردم ، خنجرش را در سینه‌ام فرو کرد.

من همیشه می‌دانستم اگر بروم خوشحال‌تر خواهم بود ؛ اما غمگینی با تو را ، به شادی با دیگران ترجیح می‌دادم.

‏برخی شب‌اند ، ‌باقی ستاره‌اند و تو ماه.

لش رو تخت گوش کنید.
@ONLYMATAM

نه دوری که منتظرت باشم و نه نزدیک که به آغوشت بکشم ، نه از آن منی که قلبم تسکین گیرد و نه از تو بی نصیبم که فراموشت کنم‌‌.

او کسی بود که حتی تصور آغوشش مرا از غم نجات میداد.

برای این‌روزهامون.

با ایرپاد گوش کنید.

مبتلا به چیزی هستیم که گریه درستش نمی‌کند ، فریاد زدن جبرانش نمی‌کند ، صبر کردن حلش نمی‌کند ؛ تمام چیزی که ما نیاز داریم ، پذیرفتن و رها کردن است.

از چی نمیتونی مووآن کنی عزیزم؟ از محبتی که نمیکرد؟ از تلاشی که نکرد؟ از عرضه ای که نداشت؟ از آرامش و امنیتی که بهت نمیداد؟ از احساس کافی بودنی که بهت نمیداد؟ از چی؟

فراموشت نخواهم کرد تا جان در بدن دارم ؛ اگر دیدی فراموشی ، بدان تن در کفن دارم.

عزیزم نجات دهنده درآمدته ، مدرکته ، کارته ، ویزاته ، نه اون بلاتکلیفِ بی‌احساس.