📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ مینیمالیسم
خاستگاه اولیه جنبش یا رویکرد مینیمالیسم را به آثار هنرمندان روس، پس از انقلاب اکتبر روسیه نسبت می دهند و فرمالیسم و ساختارگرایی هنرمندان روس در این دوره را، آغازی برای مینیمالیسم و استفاده از ساختارهای هندسی و حجم های ساده می دانند که در دهه های پنجاه و شصت قرن بیستم به صورت گسترده و تحت نام جنبش مینیمالیسم، توسط هنرمندان غربی به ویژه در آمریکا، مورد توجه قرار گرفت.
اساس مینیمالیسم (کمینه گرایی) بر سادگی و خلاصه نمایی و نمایش اشکال هندسی است. اصطلاح هنر مینیمال نخستین بار توسط ریچارد ولیام فیلسوف هنر انگلیسی در ۱۹۶۵ به کار رفت ولیام در مقاله ی خود تحت عنوان هنر مینیمال نظریه اش در مورد به حداقل رساندن محتوای هنری را مطرح کرد. در هنر مینیمال هر چیز در ساده ترین وجه خود و کاملاً حداقلی نمایش داده می شود. هنرمندان مینیمالیست باور دارند که با کاربرد موارد ساده مانند شکل های هندسی بسیار ساده، می توان به کیفیت ناب در رنگ و فرم و فضا و ماده دست یافت.
آثار مینیمالیسم گاه کاملاً تصادفی شکل می گرفت و یا هنرمندان این جنبش با استفاده از شکل های ساده و تکرار شونده آثاری به وجود می آوردند که نماینده ی عطش آنها در کم گویی و ایجاز بود. در واقع این جنبش هنری، هنر را به عنوان اثری مشخصاً ساخته ی دست انسان عرضه می کند که در برابر فراوانی و گستردگی طبیعت قرار می گیرد.
جنبش مینیمالیسم به عنوان جنبشی در برابر اکسپرسیونیسم قد علم کرد، اکسپرسیونیسم در دهه ی پنجاه در بین هنرمندان به ویژه هنرمندان آمریکایی، رویکردی فراگیر بود؛ هنرمندان اکپرسیونیسم با تکیه بر احساسات و تجربیات درونی، دست به خلق اثر می زدند و ادعا داشتند که ناخودآگاه هنرمند و تجربه ی مستقیم حسی و عاطفی هنرمند در خلق آثارشان قدرت و تأثیر اساسی دارد؛ اما در هنر مینیمال این تجربه ی احساسی جای خود را به روشی منطقی با استفاده از اصول ریاضی و فیزیک داد. مینیمالیست ها با استفاده از قوانین فیزیک و ریاضی، از خط های راست و شکل‌های هندسی بسیار استفاده می کردند و معمولاً آثارشان را در سطوح بزرگ عرضه می کردند.
مینیمالیست ها با حذف اصول ترکیب بندی و استفاده از مواد ساده و بیشتر صنعتی، در پی خلق آثاری بودند که نمایشگر فرم و رنگ و فضا و معنای ناب باشد. آنها استفاده ی هنرمندان از ترکیب بندی و رنگ آمیزی های اغراق آمیز و تزیینات و توجه به جزییات اثر را، شگرد و فریب کاری هنرمند می دانستند.
شاید بتوان گفت که بهترین جمله‌ای که هنر مینیمال را بیان می کند، این جمله از رابرت براونینگ باشد: Less is more (کمتر بیشتر است).
@omidesaba
👇👇👇ادامه مطلب
✅ مینیمالیسم
خاستگاه اولیه جنبش یا رویکرد مینیمالیسم را به آثار هنرمندان روس، پس از انقلاب اکتبر روسیه نسبت می دهند و فرمالیسم و ساختارگرایی هنرمندان روس در این دوره را، آغازی برای مینیمالیسم و استفاده از ساختارهای هندسی و حجم های ساده می دانند که در دهه های پنجاه و شصت قرن بیستم به صورت گسترده و تحت نام جنبش مینیمالیسم، توسط هنرمندان غربی به ویژه در آمریکا، مورد توجه قرار گرفت.
اساس مینیمالیسم (کمینه گرایی) بر سادگی و خلاصه نمایی و نمایش اشکال هندسی است. اصطلاح هنر مینیمال نخستین بار توسط ریچارد ولیام فیلسوف هنر انگلیسی در ۱۹۶۵ به کار رفت ولیام در مقاله ی خود تحت عنوان هنر مینیمال نظریه اش در مورد به حداقل رساندن محتوای هنری را مطرح کرد. در هنر مینیمال هر چیز در ساده ترین وجه خود و کاملاً حداقلی نمایش داده می شود. هنرمندان مینیمالیست باور دارند که با کاربرد موارد ساده مانند شکل های هندسی بسیار ساده، می توان به کیفیت ناب در رنگ و فرم و فضا و ماده دست یافت.
آثار مینیمالیسم گاه کاملاً تصادفی شکل می گرفت و یا هنرمندان این جنبش با استفاده از شکل های ساده و تکرار شونده آثاری به وجود می آوردند که نماینده ی عطش آنها در کم گویی و ایجاز بود. در واقع این جنبش هنری، هنر را به عنوان اثری مشخصاً ساخته ی دست انسان عرضه می کند که در برابر فراوانی و گستردگی طبیعت قرار می گیرد.
جنبش مینیمالیسم به عنوان جنبشی در برابر اکسپرسیونیسم قد علم کرد، اکسپرسیونیسم در دهه ی پنجاه در بین هنرمندان به ویژه هنرمندان آمریکایی، رویکردی فراگیر بود؛ هنرمندان اکپرسیونیسم با تکیه بر احساسات و تجربیات درونی، دست به خلق اثر می زدند و ادعا داشتند که ناخودآگاه هنرمند و تجربه ی مستقیم حسی و عاطفی هنرمند در خلق آثارشان قدرت و تأثیر اساسی دارد؛ اما در هنر مینیمال این تجربه ی احساسی جای خود را به روشی منطقی با استفاده از اصول ریاضی و فیزیک داد. مینیمالیست ها با استفاده از قوانین فیزیک و ریاضی، از خط های راست و شکل‌های هندسی بسیار استفاده می کردند و معمولاً آثارشان را در سطوح بزرگ عرضه می کردند.
مینیمالیست ها با حذف اصول ترکیب بندی و استفاده از مواد ساده و بیشتر صنعتی، در پی خلق آثاری بودند که نمایشگر فرم و رنگ و فضا و معنای ناب باشد. آنها استفاده ی هنرمندان از ترکیب بندی و رنگ آمیزی های اغراق آمیز و تزیینات و توجه به جزییات اثر را، شگرد و فریب کاری هنرمند می دانستند.
شاید بتوان گفت که بهترین جمله‌ای که هنر مینیمال را بیان می کند، این جمله از رابرت براونینگ باشد: Less is more (کمتر بیشتر است).
@omidesaba
👇👇👇ادامه مطلب
مینیمالیسم آخرین جریان عمده ی مدرنیسم است و بعد از آن، پست مدرنیسم شکل می گیرد.
فلسفه ی هنر مینیمالیسم را شاید بتوان این گونه بیان کرد که مینیمالیست ها معتقد بودند، در آثار مینیمالیسم آنچه را که می بینیم، همان است که می بینیم و اندک نیازهای انسان برای زندگی کافی است. در همین راستا در طراحی های مینیمال، تنها عناصر اصلی نمایش داده می شوند و تمام ضمائم و حاشیه‌ها حذف می شوند. لوکس و پر زرق و برق بودن در طراحی مینیمال جایی ندارد. مینیمالیست ها همه چیز را در ساده ترین وجه آن می خواستند و از هر چیز حداقل آن را ترجیح می دادند.
مثال روشن آن در نقاشی، یک خط ساده ی سیاه در وسط یک بوم سفید است. مانند تابلوهای تمام سفید رابرت راشنبرگ و کارهای تک رنگ ایو کلین و یا در مجسمه سازی که شامل ساختارهای فضایی و شبکه ای و تکراری بود که هرگونه ترکیب بندی و ایجاد توهم بصری را نفی می کرد. مانند آثار حجمی ریچارد سرا ی آمریکایی که در زمان خودش بحث ها و نقدهای بسیاری را در پی داشت. همچنین در موسیقی نواختن تنها چند نت ساده با تکرارهای آهسته مانند کارهای وایت استرایپس ، فلیپ گلس و یان تیرسن ، و یا در ادبیات مینیمالیست ها با کم حرفی و کوتاه نویسی متونی موجز و با حداقل کلمات پدید آورند مانند رمان های ساموئل بکت و یا در معماری و طراحی داخلی، استفاده از حداقل وسایل و نشانه ها، مثلاً استفاده از یک مبل در سالنی خالی.
به طور کلی و خلاصه مینیمالیسم جنبشی است که در اشکال مختلف هنر بروز کرده است و هدف آن نمایش ماهیت و هویت موضوع است با حذف رنگ ها و فرم ها و شکل های به زعم خودش غیر ضروری. هنر abc، هنر ساده، هنر اصیل و هنر خشک و سرد از جمله ی دیگر تعریف هایی است که برای هنر مینیمال، استفاده شده است.
این جنبش پس از پدید آمدن در غرب در ایران نیز بین هنرمندان طرفدارانی پیدا کرد. در سینما و عکاسی بیشتر آثار عباس کیارستمی و سهراب شهید ثالث در این سبک قرار می گیرند. در گرافیک و طراحی پوستر، برخی آثار مرتضی ممیز مثل طراحی لگوی آتش نشانی ایران و در تئاتر، بعضی آثار محمد صالح علا در این سبک قرار می گیرند. این سبک در ایران در ادبیات هم طرفداری دارد، برخی آثار بلقیس سلیمانی و ترجمه ی محمد صالح علا از کتاب «تمامی آنچه که مردان درباره‌ی زنان می دانند»، از این دسته اند.
مرضیه ازگلی
منابع
آخرین جنبش های قرن بیستم، لسی اسمیت، ترجمه ی علیرضا سمیع آذر، نشر نظر، 1388.
هنر مدرن، نوربرت لینتن، ترجمه ی علی رامین، نشر نی، 1382.
@omidesaba
مینیمالیسم و هنر 👇👇
فلسفه ی هنر مینیمالیسم را شاید بتوان این گونه بیان کرد که مینیمالیست ها معتقد بودند، در آثار مینیمالیسم آنچه را که می بینیم، همان است که می بینیم و اندک نیازهای انسان برای زندگی کافی است. در همین راستا در طراحی های مینیمال، تنها عناصر اصلی نمایش داده می شوند و تمام ضمائم و حاشیه‌ها حذف می شوند. لوکس و پر زرق و برق بودن در طراحی مینیمال جایی ندارد. مینیمالیست ها همه چیز را در ساده ترین وجه آن می خواستند و از هر چیز حداقل آن را ترجیح می دادند.
مثال روشن آن در نقاشی، یک خط ساده ی سیاه در وسط یک بوم سفید است. مانند تابلوهای تمام سفید رابرت راشنبرگ و کارهای تک رنگ ایو کلین و یا در مجسمه سازی که شامل ساختارهای فضایی و شبکه ای و تکراری بود که هرگونه ترکیب بندی و ایجاد توهم بصری را نفی می کرد. مانند آثار حجمی ریچارد سرا ی آمریکایی که در زمان خودش بحث ها و نقدهای بسیاری را در پی داشت. همچنین در موسیقی نواختن تنها چند نت ساده با تکرارهای آهسته مانند کارهای وایت استرایپس ، فلیپ گلس و یان تیرسن ، و یا در ادبیات مینیمالیست ها با کم حرفی و کوتاه نویسی متونی موجز و با حداقل کلمات پدید آورند مانند رمان های ساموئل بکت و یا در معماری و طراحی داخلی، استفاده از حداقل وسایل و نشانه ها، مثلاً استفاده از یک مبل در سالنی خالی.
به طور کلی و خلاصه مینیمالیسم جنبشی است که در اشکال مختلف هنر بروز کرده است و هدف آن نمایش ماهیت و هویت موضوع است با حذف رنگ ها و فرم ها و شکل های به زعم خودش غیر ضروری. هنر abc، هنر ساده، هنر اصیل و هنر خشک و سرد از جمله ی دیگر تعریف هایی است که برای هنر مینیمال، استفاده شده است.
این جنبش پس از پدید آمدن در غرب در ایران نیز بین هنرمندان طرفدارانی پیدا کرد. در سینما و عکاسی بیشتر آثار عباس کیارستمی و سهراب شهید ثالث در این سبک قرار می گیرند. در گرافیک و طراحی پوستر، برخی آثار مرتضی ممیز مثل طراحی لگوی آتش نشانی ایران و در تئاتر، بعضی آثار محمد صالح علا در این سبک قرار می گیرند. این سبک در ایران در ادبیات هم طرفداری دارد، برخی آثار بلقیس سلیمانی و ترجمه ی محمد صالح علا از کتاب «تمامی آنچه که مردان درباره‌ی زنان می دانند»، از این دسته اند.
مرضیه ازگلی
منابع
آخرین جنبش های قرن بیستم، لسی اسمیت، ترجمه ی علیرضا سمیع آذر، نشر نظر، 1388.
هنر مدرن، نوربرت لینتن، ترجمه ی علی رامین، نشر نی، 1382.
@omidesaba
مینیمالیسم و هنر 👇👇
❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حتی المقدور در خانه ماندن را برای جلوگیری از شیوع کرونا از اهالی شهر ووهان بیاموزیم .
@omidesaba
@omidesaba
📚#مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ فمینیسم چیست؟
🔸 امروزه بحث از مباحث فمینیستی در جامعه زیاد شده است. در شبکه‌های اجتماعی ممکن است بارها به این کلمه برخورده باشیم یا در کتابفروشی ها کتاب هایی با این عنوان دیده باشیم. امروزه هر گروهی فمینیسم را با توجه به دیدگاه خود باز تعریف می کند. عده ای معتقد هستند این دیدگاه ضد مرد است. عده‌ای دیگر این تفکر را مخالف فرزندآوری و ضد خانواده می دانند. اما حقیقتاً «فمینیسم» چیست؟ اگر بخواهیم ریشۀ کلمه را بررسی کنیم، Femine کلمه ای به زبان لاتین است که در گذشته به معنای جنس زن بوده است. در قرن 18 میلادی از این کلمه برای اشاره به زنانی كه خصوصیات مردانه داشته اند یا توصیف زنانه شدن بدن مرد استفاده می شده است. از قرن 19 واژگان فمینیسم و فمینیست معنای دیگری به خود گرفتند. در این قرن برای اولین بار از این کلمات برای اشاره به یک جنبش و دیدگاه اجتماعی استفاده شد. معنایی که از قرن 19 به بعد به این کلمه اطلاق می شد مبتنی بر فعالیت های زنان در برابر مرد سالاری و محدودشدگی بود.
🔸فمینیسم به معنای دفاع از زنان در برابر اقتدارطلبی مردان است. تفکر فمینیستی به دنبال برابری میان زنان و مردان است؛ در واقع بر این عقیده است که باید برای زنان و مردان، بدون توجه به جنسیت، موقعیت‌ها و حقوقی برابر فراهم شود(1). در تاریخ فعالیت های فمینیستی شاهد گستره ای از جنبش ها و ایدئولوژی های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی هستیم. فعالیت اصلی در این تفکر مبارزه با نابرابری های جنسیتی در تمامی حوزه های مذکور (اجتماعی، سیاسی و اقتصادی) است؛ در واقع جنسیت نباید عامل تعیین کنندۀ موقعیت یک فرد در جامعه باشد. در گام نخست، در برابر این ادعای فمینیسم اولین نقدی که به ذهن هر کسی خطور می کند، تفاوت های فیزیکی است. بسیاری با تمسک به تفاوت های فیزیکی و جسمانی که میان زنان و مردان وجود دارد، سعی می کنند برابری طلبی را بلا موضوع کنند. این در شرایطی است که نیروی بدنی زنان و مردان در بسیاری از نقاط جهان ربطی به جنس افراد ندارد؛ به طور مثال زنان سوئدی از مردان چینی قوی هیکل تر و قد بلندتر هستند. آیا این تفاوت باید سبب کنار زدن یک گروه از حوزۀ عمومی شود؟
🔸بسیاری از مبارزات اولیۀ فمینیستی نیز شورشی در برابر ادعاهایی از این دست بود. آنان خواستار پایان محدودسازی زنان به دست مردان بودند. البته شروع و پیگیری این جنبش ها صرفاً برای دستیابی به رهاسازی زنان از شغل خانه‌داری نبود. جنبش ها و ایده های تازه شکل‌گرفته بازتاب تغییرات اجتماعی بود که در سطوح کلی جامعه به وجود آمده بود. در دوران مدرن زنان خواستار حضور در دانشگاه ها، موقعیت های شغلی، جایگاه‌های سیاسی و امثالهم شده بودند پس نیاز بود تغییراتی در جامعه شکل دهند. در گذشته زنان عدم حضور خود را در جامعه، امری شخصی تلقی می کردند. این باور در زنان نهادینه شده بود که برای انجام کارهای بیرون از خانه توانایی لازم را (چه جسمی چه فکری) ندارند. اما فمینیسم جامعه را به این باور رساند که نظام اقتصادی و سیاسی با سویه های پدرسالارانه، زنان را سرکوب می کند. این سرکوب شدن مرتبط با فرهنگ و جامعه ای است که در آن زندگی می کنند و ربطی به توانایی های فردی ندارد. زنان پس از سالیان دراز فرودست بودن، در قرن 18 و 19 میلادی استیلای بی چون و چرای مردان را به چالش کشیدند. از قرن 19 میلادی به بعد این فعالیت ها شکل سازمان یافته‌تری به خود گرفت و نام فمینیسم بر آن نهاده شد.
🔸البته فمینیسم در طی این چند سال به شاخه‌های متفاوتی تبدیل است. شاخه‌های اولیۀ آن مبتنی بر برابری زنان و مردان است. گروهی دیگر معتقد به برتری زنان بر مردان هستند. گروه سوم جنسیت را مانند نژاد و طبقه عوامل محدودکننده می دانند و معتقد به حذف آن هستند. با وجود همۀ پستی ها و بلندی هایی که فمینسم پشت سر گذاشته است. امروزه واضح است که جامعه و فرهنگ پدرسالار در کنار سرکوب زنان، مردان را نیز تحت فشار قرار می دهد و انگشت اتهام از سوی مردان برداشته شده است. امروز فمینیسم در تلاش است به دنبال موقعیت‌های کاملاً برابر باشد تا زنان به جایگاهی که حقیقتاً حق آنان است دست یابند.
منبع
1. حمید عضدانلو،📚 آشنایی با مفاهیم اساسی جامعه‌شناسی (1396)، تهران: نشر نی.
#نوشین_صفائیان
@omidesaba
✅ فمینیسم چیست؟
🔸 امروزه بحث از مباحث فمینیستی در جامعه زیاد شده است. در شبکه‌های اجتماعی ممکن است بارها به این کلمه برخورده باشیم یا در کتابفروشی ها کتاب هایی با این عنوان دیده باشیم. امروزه هر گروهی فمینیسم را با توجه به دیدگاه خود باز تعریف می کند. عده ای معتقد هستند این دیدگاه ضد مرد است. عده‌ای دیگر این تفکر را مخالف فرزندآوری و ضد خانواده می دانند. اما حقیقتاً «فمینیسم» چیست؟ اگر بخواهیم ریشۀ کلمه را بررسی کنیم، Femine کلمه ای به زبان لاتین است که در گذشته به معنای جنس زن بوده است. در قرن 18 میلادی از این کلمه برای اشاره به زنانی كه خصوصیات مردانه داشته اند یا توصیف زنانه شدن بدن مرد استفاده می شده است. از قرن 19 واژگان فمینیسم و فمینیست معنای دیگری به خود گرفتند. در این قرن برای اولین بار از این کلمات برای اشاره به یک جنبش و دیدگاه اجتماعی استفاده شد. معنایی که از قرن 19 به بعد به این کلمه اطلاق می شد مبتنی بر فعالیت های زنان در برابر مرد سالاری و محدودشدگی بود.
🔸فمینیسم به معنای دفاع از زنان در برابر اقتدارطلبی مردان است. تفکر فمینیستی به دنبال برابری میان زنان و مردان است؛ در واقع بر این عقیده است که باید برای زنان و مردان، بدون توجه به جنسیت، موقعیت‌ها و حقوقی برابر فراهم شود(1). در تاریخ فعالیت های فمینیستی شاهد گستره ای از جنبش ها و ایدئولوژی های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی هستیم. فعالیت اصلی در این تفکر مبارزه با نابرابری های جنسیتی در تمامی حوزه های مذکور (اجتماعی، سیاسی و اقتصادی) است؛ در واقع جنسیت نباید عامل تعیین کنندۀ موقعیت یک فرد در جامعه باشد. در گام نخست، در برابر این ادعای فمینیسم اولین نقدی که به ذهن هر کسی خطور می کند، تفاوت های فیزیکی است. بسیاری با تمسک به تفاوت های فیزیکی و جسمانی که میان زنان و مردان وجود دارد، سعی می کنند برابری طلبی را بلا موضوع کنند. این در شرایطی است که نیروی بدنی زنان و مردان در بسیاری از نقاط جهان ربطی به جنس افراد ندارد؛ به طور مثال زنان سوئدی از مردان چینی قوی هیکل تر و قد بلندتر هستند. آیا این تفاوت باید سبب کنار زدن یک گروه از حوزۀ عمومی شود؟
🔸بسیاری از مبارزات اولیۀ فمینیستی نیز شورشی در برابر ادعاهایی از این دست بود. آنان خواستار پایان محدودسازی زنان به دست مردان بودند. البته شروع و پیگیری این جنبش ها صرفاً برای دستیابی به رهاسازی زنان از شغل خانه‌داری نبود. جنبش ها و ایده های تازه شکل‌گرفته بازتاب تغییرات اجتماعی بود که در سطوح کلی جامعه به وجود آمده بود. در دوران مدرن زنان خواستار حضور در دانشگاه ها، موقعیت های شغلی، جایگاه‌های سیاسی و امثالهم شده بودند پس نیاز بود تغییراتی در جامعه شکل دهند. در گذشته زنان عدم حضور خود را در جامعه، امری شخصی تلقی می کردند. این باور در زنان نهادینه شده بود که برای انجام کارهای بیرون از خانه توانایی لازم را (چه جسمی چه فکری) ندارند. اما فمینیسم جامعه را به این باور رساند که نظام اقتصادی و سیاسی با سویه های پدرسالارانه، زنان را سرکوب می کند. این سرکوب شدن مرتبط با فرهنگ و جامعه ای است که در آن زندگی می کنند و ربطی به توانایی های فردی ندارد. زنان پس از سالیان دراز فرودست بودن، در قرن 18 و 19 میلادی استیلای بی چون و چرای مردان را به چالش کشیدند. از قرن 19 میلادی به بعد این فعالیت ها شکل سازمان یافته‌تری به خود گرفت و نام فمینیسم بر آن نهاده شد.
🔸البته فمینیسم در طی این چند سال به شاخه‌های متفاوتی تبدیل است. شاخه‌های اولیۀ آن مبتنی بر برابری زنان و مردان است. گروهی دیگر معتقد به برتری زنان بر مردان هستند. گروه سوم جنسیت را مانند نژاد و طبقه عوامل محدودکننده می دانند و معتقد به حذف آن هستند. با وجود همۀ پستی ها و بلندی هایی که فمینسم پشت سر گذاشته است. امروزه واضح است که جامعه و فرهنگ پدرسالار در کنار سرکوب زنان، مردان را نیز تحت فشار قرار می دهد و انگشت اتهام از سوی مردان برداشته شده است. امروز فمینیسم در تلاش است به دنبال موقعیت‌های کاملاً برابر باشد تا زنان به جایگاهی که حقیقتاً حق آنان است دست یابند.
منبع
1. حمید عضدانلو،📚 آشنایی با مفاهیم اساسی جامعه‌شناسی (1396)، تهران: نشر نی.
#نوشین_صفائیان
@omidesaba
برشی از کتاب طاعون
مردم ، هنوز هم مثل سابق، اشتغالاتِ شخصی را در درجهٔ اولِ اهمیت قرار می‌دادند.
هیچ‌کس هنوز بیماری را واقعاً نپذیرفته بود. بیشترِ مردم به‌خصوص نسبت به آنچه عادتشان را بر هم می‌زد یا مزاحمِ منافعشان می‌شد، حساسیت نشان می‌دادند.
آنها از این بابت خشمگین و یا هیجان‌زده بودند؛ اما با احساسات نمی‌توان به جنگ طاعون رفت.
#آلبر_کامو📗طاعون
@omidesaba
مردم ، هنوز هم مثل سابق، اشتغالاتِ شخصی را در درجهٔ اولِ اهمیت قرار می‌دادند.
هیچ‌کس هنوز بیماری را واقعاً نپذیرفته بود. بیشترِ مردم به‌خصوص نسبت به آنچه عادتشان را بر هم می‌زد یا مزاحمِ منافعشان می‌شد، حساسیت نشان می‌دادند.
آنها از این بابت خشمگین و یا هیجان‌زده بودند؛ اما با احساسات نمی‌توان به جنگ طاعون رفت.
#آلبر_کامو📗طاعون
@omidesaba
* نظر صریح سازمان بهداشت جهانی در مورد جلو گیری از شیوع ویروس کرونا ، بیماری کوید ۱۹ *
🔺آیا ویروس کرونا در هوای گرم و مرطوب از بین می رود؟
خیر مطابق شواهد موجود ویروس کرونا در تمامی مناطق جهان از جمله مناطقی با هوای گرم و مرطوب شیوع پیدا کرده است.
🔺آیا هوای سرد و بارش برف قاتل ویروس کروناست؟
خیر هیچ دلیل منطقی برای این که هوای سرد ویروس کرونا را می کشد و یا سایر بیماری ها را از بین می برد، وجود ندارد. چون که در هوای سرد نیز دمای بدن انسان که زیستگاه این ویروس است بین 36/5 تا 37 درجه سانتیگراد باقی می ماند.
🔺آیا نوشیدن الکل از ابتلا به بیماری کووید 19 جلوگیری می کند؟
خیر نوشیدن الکل موجب محافظت شما در برابر این بیماری نمی شود. کسانی که تاکنون الکل مصرف نکرده اند نباید نوشیدن آن را با هدف پیشگیری از ابتلا به ویروس کرونا آغاز کنند.
🔺آیا دوش آب گرم موجب پیشگیری از ابتلا به بیماری کووید 19 می شود؟
خیر بدون در نظر گرفتن دمای حمام یا دوش، دمای طبیعی بدن همانطور که گفته شد بین 36/5 تا 37 درجه سانتیگراد باقی می ماند و چنین شرایطی حمام کردن با آب گرم نه تنها مفید نیست بلکه می تواند موجب آسیب های پوستی شود.
🔺آیا ویروس کرونا از طریق نیش پشه منتقل می شود؟
تا به امروز هیچ گونه شواهد و مدرکی مبنی بر انتقال ویروس کرونا توسط پشه ها به دست نیامده است.
کرونا یک ویروس تنفسی است که در درجه اول از طریق قطرات پخش شده به هنگام سرفه یا عطسه فرد آلوده، یا از طریق قطرات بزاق یا ترشحات بینی منتشر می شود. برای محافظت از خود در برابر این ویروس، دستان خود را به طور مرتب با ژل ضدغفونی دارای الکل تمیز کنید یا آنها را با آب و صابون بشویید. همچنین از تماس نزدیک با هر کس که سرفه و عطسه می کند خودداری کنید.
@omidesaba
🔺آیا ویروس کرونا در هوای گرم و مرطوب از بین می رود؟
خیر مطابق شواهد موجود ویروس کرونا در تمامی مناطق جهان از جمله مناطقی با هوای گرم و مرطوب شیوع پیدا کرده است.
🔺آیا هوای سرد و بارش برف قاتل ویروس کروناست؟
خیر هیچ دلیل منطقی برای این که هوای سرد ویروس کرونا را می کشد و یا سایر بیماری ها را از بین می برد، وجود ندارد. چون که در هوای سرد نیز دمای بدن انسان که زیستگاه این ویروس است بین 36/5 تا 37 درجه سانتیگراد باقی می ماند.
🔺آیا نوشیدن الکل از ابتلا به بیماری کووید 19 جلوگیری می کند؟
خیر نوشیدن الکل موجب محافظت شما در برابر این بیماری نمی شود. کسانی که تاکنون الکل مصرف نکرده اند نباید نوشیدن آن را با هدف پیشگیری از ابتلا به ویروس کرونا آغاز کنند.
🔺آیا دوش آب گرم موجب پیشگیری از ابتلا به بیماری کووید 19 می شود؟
خیر بدون در نظر گرفتن دمای حمام یا دوش، دمای طبیعی بدن همانطور که گفته شد بین 36/5 تا 37 درجه سانتیگراد باقی می ماند و چنین شرایطی حمام کردن با آب گرم نه تنها مفید نیست بلکه می تواند موجب آسیب های پوستی شود.
🔺آیا ویروس کرونا از طریق نیش پشه منتقل می شود؟
تا به امروز هیچ گونه شواهد و مدرکی مبنی بر انتقال ویروس کرونا توسط پشه ها به دست نیامده است.
کرونا یک ویروس تنفسی است که در درجه اول از طریق قطرات پخش شده به هنگام سرفه یا عطسه فرد آلوده، یا از طریق قطرات بزاق یا ترشحات بینی منتشر می شود. برای محافظت از خود در برابر این ویروس، دستان خود را به طور مرتب با ژل ضدغفونی دارای الکل تمیز کنید یا آنها را با آب و صابون بشویید. همچنین از تماس نزدیک با هر کس که سرفه و عطسه می کند خودداری کنید.
@omidesaba
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یک نفر هم می تواند در جلو گیری ازگسترش ویروس موثر باشد .
اپیدمی ویروس کرونا را جدی بگیریم .
هر کس در توان خود باید بکوشد.
@omidesaba
اپیدمی ویروس کرونا را جدی بگیریم .
هر کس در توان خود باید بکوشد.
@omidesaba
🎵نمایش رادیویی موزیکال 🎶
🐠ماهی سیاه کوچولو🐟
🔸کارگردان: لیدا کردی
🔸تهیه کننده: مؤسسه بامداد امید صبا
🔹صداپیشگان کودک: آناهیتا آب آذر، آرام میرزائی، پریا پارسا، تمنا فلاح
🔹صداپیشگان: زهره گودرزی، مرضیه ابراهیمی، شبنم مشهدی قاسم، جواد فرخ نشاط، محبوبه دلجو، لیدا کردی
🔹موسیقی: مهدی عسکر، محمد امین سیف، عرشیا شمس
🔹میکس و مستر: جواد فرخ نشاط
http://omidesaba.com/ماهی-سیاه-کوچولو
🐡🦎🦀🐟🐠
🔹@omidesaba🔹
👇👇
🐠ماهی سیاه کوچولو🐟
🔸کارگردان: لیدا کردی
🔸تهیه کننده: مؤسسه بامداد امید صبا
🔹صداپیشگان کودک: آناهیتا آب آذر، آرام میرزائی، پریا پارسا، تمنا فلاح
🔹صداپیشگان: زهره گودرزی، مرضیه ابراهیمی، شبنم مشهدی قاسم، جواد فرخ نشاط، محبوبه دلجو، لیدا کردی
🔹موسیقی: مهدی عسکر، محمد امین سیف، عرشیا شمس
🔹میکس و مستر: جواد فرخ نشاط
http://omidesaba.com/ماهی-سیاه-کوچولو
🐡🦎🦀🐟🐠
🔹@omidesaba🔹
👇👇
📚 #افسانه_سیزیف
✍️ #آلبر_کامو
📌خدایان، سیزیف را محکوم کرده بودند که مدام صخره ای را تا قلۀ کوهی بغلتاند. از آنجا سنگ با وزنی که داشت پایین می افتاد. آنها به دلایلی پی برده بودند که هیچ تنبیهی وحشتناک تر از کار بیهوده و بی امید نیست. این افسانه تصویری از زندگی بشری است. ما در روی این کرۀ خاکی چه می کنیم بجز کاری بیهوده و بی امید؟ انسان ها زندگی کوتاه و یگانه شان را صرف چه می کنند؟ برخاستن، تراموا، چهار ساعت کار در دفتر یا کارخانه، غذا، تراموا، چهار ساعت کار، استراحت، خواب، و دوشنبه، سه شنبه، چهارشنبه، پنجشنبه، جمعه و شنبه، به همان روال... اگر به زور کار موفق شویم که صخره را تا قله بالا ببریم، آنگاه یک بیماری یا یک جنگ، دوباره به پایین رهایش می کند، و در هر صورت، این ماجرا با مرگ که سقوط نهایی است پایان می گیرد.
آگاهی یافتن از ویژگی بی معنی این اغتشاش، بیهودگی این همه رنج، عبارت است از کشف سرنوشت بشر.
🔺چرا محکومیم؟ به فرمان چه کسی؟ به چه جنایتی؟ در این جهان عاری از آرزو، انسان خود را بیگانه احساس می کند. آری، بیگانه، زیرا در خانۀ خودش نیست. این جهان نه برای پاسخ گویی به آرزوهای او ساخته شده است و نه برای پاداش دادن به کوشش های او. گسیختگی بین انسان و زندگی، بین هنرپیشه و صحنه دقیقاً همان احساس پوچی است. پوچ، از این مقابله بین ندای انسان و سکوت بی منطق جهان زاده می شود. از لحاظ منطقی، این احساس می بایستی انسان پوچ را به سوی خودکشی براند. موضوع رساله همین است. آیا انسان شریفی که تقلب نمی کند، پس از دانستن این که زندگی به درد نمی خورد، می تواند به زندگی ادامه دهد؟
@omidesaba
✍️ #آلبر_کامو
📌خدایان، سیزیف را محکوم کرده بودند که مدام صخره ای را تا قلۀ کوهی بغلتاند. از آنجا سنگ با وزنی که داشت پایین می افتاد. آنها به دلایلی پی برده بودند که هیچ تنبیهی وحشتناک تر از کار بیهوده و بی امید نیست. این افسانه تصویری از زندگی بشری است. ما در روی این کرۀ خاکی چه می کنیم بجز کاری بیهوده و بی امید؟ انسان ها زندگی کوتاه و یگانه شان را صرف چه می کنند؟ برخاستن، تراموا، چهار ساعت کار در دفتر یا کارخانه، غذا، تراموا، چهار ساعت کار، استراحت، خواب، و دوشنبه، سه شنبه، چهارشنبه، پنجشنبه، جمعه و شنبه، به همان روال... اگر به زور کار موفق شویم که صخره را تا قله بالا ببریم، آنگاه یک بیماری یا یک جنگ، دوباره به پایین رهایش می کند، و در هر صورت، این ماجرا با مرگ که سقوط نهایی است پایان می گیرد.
آگاهی یافتن از ویژگی بی معنی این اغتشاش، بیهودگی این همه رنج، عبارت است از کشف سرنوشت بشر.
🔺چرا محکومیم؟ به فرمان چه کسی؟ به چه جنایتی؟ در این جهان عاری از آرزو، انسان خود را بیگانه احساس می کند. آری، بیگانه، زیرا در خانۀ خودش نیست. این جهان نه برای پاسخ گویی به آرزوهای او ساخته شده است و نه برای پاداش دادن به کوشش های او. گسیختگی بین انسان و زندگی، بین هنرپیشه و صحنه دقیقاً همان احساس پوچی است. پوچ، از این مقابله بین ندای انسان و سکوت بی منطق جهان زاده می شود. از لحاظ منطقی، این احساس می بایستی انسان پوچ را به سوی خودکشی براند. موضوع رساله همین است. آیا انسان شریفی که تقلب نمی کند، پس از دانستن این که زندگی به درد نمی خورد، می تواند به زندگی ادامه دهد؟
@omidesaba
📚مقاله: #فلسفه_به_مثابه_شیوه‌ی_زندگی
✍️#شیرزاد_گلشاهی_کریم
🔺فلسفه بیش از آنکه چیزی بیاموزاند، درمان گری است که تمرین زندگی را برای ما مقدور می کند.
خوانندگان امروزین وقتی به سراغ متون فلسفی قدیم (یونان و روم) می روند به یکباره احساس می کنند که از فرط صعوبت باید سر خود را به میان دو دست بگیرند. گویی اندیشه ی شان در مغاکی تاریک و وحشتناک به گل نشسته است و هرقدر مکث کنند و به تامل بنشینند باز راهی به فهم نمی برند. سخنان حکمت آمیز این متون یک دست و سرراست نیست، گفته ها پراکنده، نامرتبط و پر از تناقض است، انسجام و سازواری مطالب در آن غایب است و ساختار ناهمگون کلمات به و فور در آن به چشم می خورد.
🔺حقیقت آن است که نویسندگان این متون علاقه ای به مکتوب کردن آنها نداشتند و اهمیتی به آن نمی دادند؛ اساساً فیلسوفان آن دوره از نوشتن اباء داشتند، کسانی چون سقراط، دیوژن، پیرون و…. جزو کسانی هستند که هیچ‌گاه به دست خود چیزی ننگاشته اند و این شاگردان آنها بوده اند که گفته ها و سخنان آنان را مکتوب کرده و برای نسل های آینده زنده نگاه داشته اند. حتی کسانی چون مارکوس اوریلیوس، متن ها را صرفاً برای خود مي نوشته تا از آن طريق به خود پند و اندرز دهد و فراموش نکند که زندگانی بر کدام مدار و عمل می چرخد، بی آنکه قصد انتشار و نشر آن را داشته باشد.
فلسفه در نزد اینان یک امر انتزاعی نظری یا یک مکتب فکری نبود، فلسفه هنر زندگی و تعلیم نحوه ی زیستن بود، تسلای آدمی، دلداری دهنده ی او، یار و همدم او و درمان گر آلام، ناکامی ها و ناامیدی های بشر آن دوره. بدین ترتیب اگر نوشته های مکتوب آن دوره تهافتی داشت و یا ناسازگاری در آن بود یا ربط و اتصال آن مخدوش بود، چه باک، فلسفه درمان گری بود که به کار خود مشغول بود.
🔺باری فلسفه های قدیمی یونان و روم خود را درمان گر می دانستند. هدف درمان گری ستون اصلی تشکیل فلسفه های قدیم بود. شکل زندگی در این دوره، سخت و خشن بود، ترس، فراگیر و در زندگی آدمیان جا خوش کرده بود. فنا و نیستی کارگردان زندگی بود. امیدهای بشر هر لحظه بر باد می رفت و او با گوشت و پوست خود تا بن استخوان نامرادی ها و یأس ها را تجربه می کرد. زندگی او چیزی نبود جز ناکامی و سرخوردگی. رنج و بلا، تکرار روزگار او بودند. در چنین وضعیتی فلسفه آمده بود تا با همه این نابسامانی ها درافتد و شفا و درمانی برای آلام بشری باشد تا آدمی را در وحشت مهیب زندگی و رنج مردافکنِ بودن، کمک کند. برای تحقق این امر بزرگ، آنچه برای فلسفه اولویت داشت جنبه های عملی اندیشه بود و آنچه به جنبه های صرفاً نظری و انتزاعی مربوط می شد یا اهمیت چندانی نداشتند و یا در مرتبه ثانوی قرار می گرفتند. فلسفه ارزشی نداشت مگر آن که ترجمان زندگی انسان باشد و به اندازه ای که در زندگی حضور داشت و زندگی را برای او معنا می کرد و تمرین آن بود ارزش داشت. آنچه که امروزه تحت عنوان مباحث، نظریه ها و گفتگوهای انتزاعی و نظری فلسفی مطرح است، بعدها به فاصله بسیار طولانی آغازیدن گرفتند و بسط یافتند، آن هم برای آنکه از جنبه های عملی زندگی پشتیبانی کنند و نکات نغز و کارآمد تجربه ی زیسته آدمی را به دیگران منتقل کنند والا خود مباحث نظری چندان قدر نداشتند و از منزلت برخوردار نبودند. فلسفه در آن دوران نه فضل فروشی های ابلهانه و بیهوده بلکه برای بهره برداری از تمرین های عملی و برخورداری از فضیلت های اخلاقی و درونی، اصلاً لازم نبود که فرد منتسب به مکتب فلسفی مشخصی باشد و به اندیشه ی نظری خاصی گردن بنهد. فلسفه برای میسر و مقدور کردن زندگی بود، همین و بس.
@omidesaba
✍️#شیرزاد_گلشاهی_کریم
🔺فلسفه بیش از آنکه چیزی بیاموزاند، درمان گری است که تمرین زندگی را برای ما مقدور می کند.
خوانندگان امروزین وقتی به سراغ متون فلسفی قدیم (یونان و روم) می روند به یکباره احساس می کنند که از فرط صعوبت باید سر خود را به میان دو دست بگیرند. گویی اندیشه ی شان در مغاکی تاریک و وحشتناک به گل نشسته است و هرقدر مکث کنند و به تامل بنشینند باز راهی به فهم نمی برند. سخنان حکمت آمیز این متون یک دست و سرراست نیست، گفته ها پراکنده، نامرتبط و پر از تناقض است، انسجام و سازواری مطالب در آن غایب است و ساختار ناهمگون کلمات به و فور در آن به چشم می خورد.
🔺حقیقت آن است که نویسندگان این متون علاقه ای به مکتوب کردن آنها نداشتند و اهمیتی به آن نمی دادند؛ اساساً فیلسوفان آن دوره از نوشتن اباء داشتند، کسانی چون سقراط، دیوژن، پیرون و…. جزو کسانی هستند که هیچ‌گاه به دست خود چیزی ننگاشته اند و این شاگردان آنها بوده اند که گفته ها و سخنان آنان را مکتوب کرده و برای نسل های آینده زنده نگاه داشته اند. حتی کسانی چون مارکوس اوریلیوس، متن ها را صرفاً برای خود مي نوشته تا از آن طريق به خود پند و اندرز دهد و فراموش نکند که زندگانی بر کدام مدار و عمل می چرخد، بی آنکه قصد انتشار و نشر آن را داشته باشد.
فلسفه در نزد اینان یک امر انتزاعی نظری یا یک مکتب فکری نبود، فلسفه هنر زندگی و تعلیم نحوه ی زیستن بود، تسلای آدمی، دلداری دهنده ی او، یار و همدم او و درمان گر آلام، ناکامی ها و ناامیدی های بشر آن دوره. بدین ترتیب اگر نوشته های مکتوب آن دوره تهافتی داشت و یا ناسازگاری در آن بود یا ربط و اتصال آن مخدوش بود، چه باک، فلسفه درمان گری بود که به کار خود مشغول بود.
🔺باری فلسفه های قدیمی یونان و روم خود را درمان گر می دانستند. هدف درمان گری ستون اصلی تشکیل فلسفه های قدیم بود. شکل زندگی در این دوره، سخت و خشن بود، ترس، فراگیر و در زندگی آدمیان جا خوش کرده بود. فنا و نیستی کارگردان زندگی بود. امیدهای بشر هر لحظه بر باد می رفت و او با گوشت و پوست خود تا بن استخوان نامرادی ها و یأس ها را تجربه می کرد. زندگی او چیزی نبود جز ناکامی و سرخوردگی. رنج و بلا، تکرار روزگار او بودند. در چنین وضعیتی فلسفه آمده بود تا با همه این نابسامانی ها درافتد و شفا و درمانی برای آلام بشری باشد تا آدمی را در وحشت مهیب زندگی و رنج مردافکنِ بودن، کمک کند. برای تحقق این امر بزرگ، آنچه برای فلسفه اولویت داشت جنبه های عملی اندیشه بود و آنچه به جنبه های صرفاً نظری و انتزاعی مربوط می شد یا اهمیت چندانی نداشتند و یا در مرتبه ثانوی قرار می گرفتند. فلسفه ارزشی نداشت مگر آن که ترجمان زندگی انسان باشد و به اندازه ای که در زندگی حضور داشت و زندگی را برای او معنا می کرد و تمرین آن بود ارزش داشت. آنچه که امروزه تحت عنوان مباحث، نظریه ها و گفتگوهای انتزاعی و نظری فلسفی مطرح است، بعدها به فاصله بسیار طولانی آغازیدن گرفتند و بسط یافتند، آن هم برای آنکه از جنبه های عملی زندگی پشتیبانی کنند و نکات نغز و کارآمد تجربه ی زیسته آدمی را به دیگران منتقل کنند والا خود مباحث نظری چندان قدر نداشتند و از منزلت برخوردار نبودند. فلسفه در آن دوران نه فضل فروشی های ابلهانه و بیهوده بلکه برای بهره برداری از تمرین های عملی و برخورداری از فضیلت های اخلاقی و درونی، اصلاً لازم نبود که فرد منتسب به مکتب فلسفی مشخصی باشد و به اندیشه ی نظری خاصی گردن بنهد. فلسفه برای میسر و مقدور کردن زندگی بود، همین و بس.
@omidesaba