جزوه_آموزشی_پیشگیری_از_ویروس_کرونا.pdf
2.3 MB
@omidesaba
جزوه آموزشی پیشگیری از ویروس جدید «کرونا»
جزوه آموزشی پیشگیری از ویروس جدید «کرونا»
¬¬
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ چرا مردان زودتر از زنان می میرند؟
شاخص امید به زندگی از مشکلات مردان پرده بر می‌دارد.
🔹متوسط طول عمر یا امید به زندگی یکی از شاخص های جمعیتی است که تعداد سال هایی را که انتظار می رود یک فرد در بدو تولد زندگی کند می سنجد. از این شاخص برای سنجش میزان توسعه یافتگی یک جامعه بهره می گیرند. متخصصان جمعیت اذعان می کنند که تا پیش از وقوع انقلاب صنعتی (یعنی تا پیش از قرن هجدهم) شاخص امید به زندگی در اکثر دوره ها و کشورها چیزی حدود 35 سال بوده است. رقم 35 در اینجا به این معنی است که انتظار می رود هر فرد به‌طور متوسط چیزی حدود 35 سال عمر کند. پس از وقوع انقلاب صنعتی و پیشرفت در بهداشت، پزشکی، تغذیه و سایر حوزه ها این رقم رفته‌رفته افزایش یافت و امروز به چیزی حدود 73 سال در جهان رسیده است. امروز با توجه به پیشرفت های بهداشتی، پزشکی، فرهنگی، اجتماعی و غیره انتظار می رود که یک فرد نزدیک به 73 سال عمر کند. البته باید توجه داشت که این رقم در کشورهای مختلف و در قاره های مختلف متفاوت است. مثلاً در سال 2020 متوسط طول عمر در کشور هنگ کنگ، کشوری که از این نظر بهترین آمار را دارد، 85 است. در رتبه های بعدی ژاپن، ماکائو، سوئیس، سنگاپور و ایتالیا قرار دارند که متوسط طول عمر ساکنان هر یک از آنها حدود 84 سال است. همانطور که احتمالاً انتظار می رود، کشورهای آفریقایی، خصوصاً کشورهای آفریقای مرکزی، از منظر شاخص امید به زندگی بدترین وضعیت را دارند. پنج کشوری که کمترین میزان امید به زندگی را دارند به ترتیب از این قرار هستند: جمهوری آفریقای مرکزی، چاد، لسوتو، نیجریه و سیئرا لئون. امید به زندگی در این کشورها رقمی نزدیک به 54 و 55 سال است. می بینیم که میان بیشترین و کمترین نرخ امید به زندگی تفاوتی حدوداً 30ساله وجود دارد. کشور ما هم تقریباً در نیمۀ بالای کشورها قرار دارد و متوسط طول عمر در آن رقم 77 است.
این رقم نه تنها در نسبت با کشورها، بلکه در نسبت با جنسیت نیز تفاوت معناداری دارد. اشتباه است اگر فکر کنیم که مردان و زنان در کشورهای مختلف جهان میزان امید به زندگی مشابهی را تجربه می کنند. بر اساس آمارهای جهانی در سال 2020، نرخ امید به زندگی زنان 75/6 و نرخ امید به زندگی مردان 70/8 است. چیزی حدود پنج سال اختلاف وجود دارد، به عبارت دیگر زنان در سال 2020 به‌طور متوسط حدود پنج سال بیشتر از مردان عمر می کنند. این شکاف تقریباً در تمامی کشورها وجود دارد. روسیه از این نظر بیشترین شکاف را دارد. در این کشور امید به زندگی زنان 78 سال و امید به زندگی مردان 67 سال است، یعنی چیزی حدود یازده سال اختلاف. برخی کشورها نیز، مانند کشورهای آفریقایی یا هند و پاکستان، شکاف اندکی (نزدیک به یک یا دو سال) را تجربه می کنند. به هر ترتیب آنچه که آمارها به‌صورت یک دست آن را نشان می دهند این است که مردان در سنین پایین تری می میرند. دانشمندان دلایل مختلفی را برای این امر برشمرده اند. مثلاً بسیاری گفته اند که زنان به لحاظ بیولوژیکی توان بیشتری را برای زندگی طولانی‌تر دارند و کمتر به بیماری های مزمن و کشنده ای نظیر بیماری های قلبی و عروقی دچار می شوند. یا اینکه گفته اند زنان به نسبت مردان بسیار کمتر مشغول فعالیت هایی می شوند که در کوتاه مدت یا بلند مدت سلامت آنها را به خطر می اندازد (فعالیت هایی نظیر مشاغل صنعتی و کارخانه ای). یکی دیگر از دلایل این شکاف عمیق نیز آن است که مردان برخلاف زنان کمتر مشکلات روانی خود را گزارش می‌کنند و استمرار وجود این مشکلات در آنها باعث می‌شود که زودتر از زنان دچار حوادث خطرناکی نظیر سکتۀ قلبی و مغزی بشوند.
با توجه به این مسائل لازم است که دربارۀ مشکلات مردان در این زمینه توجه لازم مبذول شود. باید این آگاهی به مردان داده شود که بیان مشکلات جسمی و روانی دال بر ضعف آنها نیست و به آنان کمک می کند تا با پیشگیری از مشکلات جدی‌تر، طول عمر خود را افزایش دهند. استمرار وجود این شکاف باعث می‌شود تا جمعیت سالخورده در بسیاری از کشورها زنانه شود و زنان بسیاری شوهران خود را از دست بدهند و با مشکلات ناشی از تنهایی تا آخر عمر سر وکار داشته باشند. می‌توان با پرداختن به مشکلات مردان از این امر آسیب زا جلوگیری کرد.
علیرضا اسکندری‌نژاد
@omidesaba
منبع
https://www.worldometers.info/demographics/life-expectancy/
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ چرا مردان زودتر از زنان می میرند؟
شاخص امید به زندگی از مشکلات مردان پرده بر می‌دارد.
🔹متوسط طول عمر یا امید به زندگی یکی از شاخص های جمعیتی است که تعداد سال هایی را که انتظار می رود یک فرد در بدو تولد زندگی کند می سنجد. از این شاخص برای سنجش میزان توسعه یافتگی یک جامعه بهره می گیرند. متخصصان جمعیت اذعان می کنند که تا پیش از وقوع انقلاب صنعتی (یعنی تا پیش از قرن هجدهم) شاخص امید به زندگی در اکثر دوره ها و کشورها چیزی حدود 35 سال بوده است. رقم 35 در اینجا به این معنی است که انتظار می رود هر فرد به‌طور متوسط چیزی حدود 35 سال عمر کند. پس از وقوع انقلاب صنعتی و پیشرفت در بهداشت، پزشکی، تغذیه و سایر حوزه ها این رقم رفته‌رفته افزایش یافت و امروز به چیزی حدود 73 سال در جهان رسیده است. امروز با توجه به پیشرفت های بهداشتی، پزشکی، فرهنگی، اجتماعی و غیره انتظار می رود که یک فرد نزدیک به 73 سال عمر کند. البته باید توجه داشت که این رقم در کشورهای مختلف و در قاره های مختلف متفاوت است. مثلاً در سال 2020 متوسط طول عمر در کشور هنگ کنگ، کشوری که از این نظر بهترین آمار را دارد، 85 است. در رتبه های بعدی ژاپن، ماکائو، سوئیس، سنگاپور و ایتالیا قرار دارند که متوسط طول عمر ساکنان هر یک از آنها حدود 84 سال است. همانطور که احتمالاً انتظار می رود، کشورهای آفریقایی، خصوصاً کشورهای آفریقای مرکزی، از منظر شاخص امید به زندگی بدترین وضعیت را دارند. پنج کشوری که کمترین میزان امید به زندگی را دارند به ترتیب از این قرار هستند: جمهوری آفریقای مرکزی، چاد، لسوتو، نیجریه و سیئرا لئون. امید به زندگی در این کشورها رقمی نزدیک به 54 و 55 سال است. می بینیم که میان بیشترین و کمترین نرخ امید به زندگی تفاوتی حدوداً 30ساله وجود دارد. کشور ما هم تقریباً در نیمۀ بالای کشورها قرار دارد و متوسط طول عمر در آن رقم 77 است.
این رقم نه تنها در نسبت با کشورها، بلکه در نسبت با جنسیت نیز تفاوت معناداری دارد. اشتباه است اگر فکر کنیم که مردان و زنان در کشورهای مختلف جهان میزان امید به زندگی مشابهی را تجربه می کنند. بر اساس آمارهای جهانی در سال 2020، نرخ امید به زندگی زنان 75/6 و نرخ امید به زندگی مردان 70/8 است. چیزی حدود پنج سال اختلاف وجود دارد، به عبارت دیگر زنان در سال 2020 به‌طور متوسط حدود پنج سال بیشتر از مردان عمر می کنند. این شکاف تقریباً در تمامی کشورها وجود دارد. روسیه از این نظر بیشترین شکاف را دارد. در این کشور امید به زندگی زنان 78 سال و امید به زندگی مردان 67 سال است، یعنی چیزی حدود یازده سال اختلاف. برخی کشورها نیز، مانند کشورهای آفریقایی یا هند و پاکستان، شکاف اندکی (نزدیک به یک یا دو سال) را تجربه می کنند. به هر ترتیب آنچه که آمارها به‌صورت یک دست آن را نشان می دهند این است که مردان در سنین پایین تری می میرند. دانشمندان دلایل مختلفی را برای این امر برشمرده اند. مثلاً بسیاری گفته اند که زنان به لحاظ بیولوژیکی توان بیشتری را برای زندگی طولانی‌تر دارند و کمتر به بیماری های مزمن و کشنده ای نظیر بیماری های قلبی و عروقی دچار می شوند. یا اینکه گفته اند زنان به نسبت مردان بسیار کمتر مشغول فعالیت هایی می شوند که در کوتاه مدت یا بلند مدت سلامت آنها را به خطر می اندازد (فعالیت هایی نظیر مشاغل صنعتی و کارخانه ای). یکی دیگر از دلایل این شکاف عمیق نیز آن است که مردان برخلاف زنان کمتر مشکلات روانی خود را گزارش می‌کنند و استمرار وجود این مشکلات در آنها باعث می‌شود که زودتر از زنان دچار حوادث خطرناکی نظیر سکتۀ قلبی و مغزی بشوند.
با توجه به این مسائل لازم است که دربارۀ مشکلات مردان در این زمینه توجه لازم مبذول شود. باید این آگاهی به مردان داده شود که بیان مشکلات جسمی و روانی دال بر ضعف آنها نیست و به آنان کمک می کند تا با پیشگیری از مشکلات جدی‌تر، طول عمر خود را افزایش دهند. استمرار وجود این شکاف باعث می‌شود تا جمعیت سالخورده در بسیاری از کشورها زنانه شود و زنان بسیاری شوهران خود را از دست بدهند و با مشکلات ناشی از تنهایی تا آخر عمر سر وکار داشته باشند. می‌توان با پرداختن به مشکلات مردان از این امر آسیب زا جلوگیری کرد.
علیرضا اسکندری‌نژاد
@omidesaba
منبع
https://www.worldometers.info/demographics/life-expectancy/
Worldometer
Life Expectancy by Country and in the World (2026) - Worldometer
List of countries and other entities in the world ranked by life expectancy at birth, both sexes, males and females. World Population Life Expectancy with historical chart
👇👇👇
موسسه غیر دولتی مردم نهاد
#بامداد_امید_صبا
طبق روال هرسال امسال نیز بسته نوروزی شامل : البسه (کفش - جوراب- لباس - شلوار ) و سبد مواغذایی (روغن - حبوبات - قند - چای - رب- برنج و ..) مواد شوینده و بهداشتی را بین ۱۳۰۰ خانوار دارای دانش آموز مستعد با رعایت نکات بهداشتی در شهرهای نهاوند (۵۲۲ دانش آموز) تهران ، زابل، زاهدان (۸۰۰ دانش آموز ) توزیع نمود تا شاید بتواند تا حدی شادی را برای این خانواده های گرامی در سال جدید به ارمغان بیاورد..
@omidesaba
موسسه غیر دولتی مردم نهاد
#بامداد_امید_صبا
طبق روال هرسال امسال نیز بسته نوروزی شامل : البسه (کفش - جوراب- لباس - شلوار ) و سبد مواغذایی (روغن - حبوبات - قند - چای - رب- برنج و ..) مواد شوینده و بهداشتی را بین ۱۳۰۰ خانوار دارای دانش آموز مستعد با رعایت نکات بهداشتی در شهرهای نهاوند (۵۲۲ دانش آموز) تهران ، زابل، زاهدان (۸۰۰ دانش آموز ) توزیع نمود تا شاید بتواند تا حدی شادی را برای این خانواده های گرامی در سال جدید به ارمغان بیاورد..
@omidesaba
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ مینیمالیسم
خاستگاه اولیه جنبش یا رویکرد مینیمالیسم را به آثار هنرمندان روس، پس از انقلاب اکتبر روسیه نسبت می دهند و فرمالیسم و ساختارگرایی هنرمندان روس در این دوره را، آغازی برای مینیمالیسم و استفاده از ساختارهای هندسی و حجم های ساده می دانند که در دهه های پنجاه و شصت قرن بیستم به صورت گسترده و تحت نام جنبش مینیمالیسم، توسط هنرمندان غربی به ویژه در آمریکا، مورد توجه قرار گرفت.
اساس مینیمالیسم (کمینه گرایی) بر سادگی و خلاصه نمایی و نمایش اشکال هندسی است. اصطلاح هنر مینیمال نخستین بار توسط ریچارد ولیام فیلسوف هنر انگلیسی در ۱۹۶۵ به کار رفت ولیام در مقاله ی خود تحت عنوان هنر مینیمال نظریه اش در مورد به حداقل رساندن محتوای هنری را مطرح کرد. در هنر مینیمال هر چیز در ساده ترین وجه خود و کاملاً حداقلی نمایش داده می شود. هنرمندان مینیمالیست باور دارند که با کاربرد موارد ساده مانند شکل های هندسی بسیار ساده، می توان به کیفیت ناب در رنگ و فرم و فضا و ماده دست یافت.
آثار مینیمالیسم گاه کاملاً تصادفی شکل می گرفت و یا هنرمندان این جنبش با استفاده از شکل های ساده و تکرار شونده آثاری به وجود می آوردند که نماینده ی عطش آنها در کم گویی و ایجاز بود. در واقع این جنبش هنری، هنر را به عنوان اثری مشخصاً ساخته ی دست انسان عرضه می کند که در برابر فراوانی و گستردگی طبیعت قرار می گیرد.
جنبش مینیمالیسم به عنوان جنبشی در برابر اکسپرسیونیسم قد علم کرد، اکسپرسیونیسم در دهه ی پنجاه در بین هنرمندان به ویژه هنرمندان آمریکایی، رویکردی فراگیر بود؛ هنرمندان اکپرسیونیسم با تکیه بر احساسات و تجربیات درونی، دست به خلق اثر می زدند و ادعا داشتند که ناخودآگاه هنرمند و تجربه ی مستقیم حسی و عاطفی هنرمند در خلق آثارشان قدرت و تأثیر اساسی دارد؛ اما در هنر مینیمال این تجربه ی احساسی جای خود را به روشی منطقی با استفاده از اصول ریاضی و فیزیک داد. مینیمالیست ها با استفاده از قوانین فیزیک و ریاضی، از خط های راست و شکل‌های هندسی بسیار استفاده می کردند و معمولاً آثارشان را در سطوح بزرگ عرضه می کردند.
مینیمالیست ها با حذف اصول ترکیب بندی و استفاده از مواد ساده و بیشتر صنعتی، در پی خلق آثاری بودند که نمایشگر فرم و رنگ و فضا و معنای ناب باشد. آنها استفاده ی هنرمندان از ترکیب بندی و رنگ آمیزی های اغراق آمیز و تزیینات و توجه به جزییات اثر را، شگرد و فریب کاری هنرمند می دانستند.
شاید بتوان گفت که بهترین جمله‌ای که هنر مینیمال را بیان می کند، این جمله از رابرت براونینگ باشد: Less is more (کمتر بیشتر است).
@omidesaba
👇👇👇ادامه مطلب
✅ مینیمالیسم
خاستگاه اولیه جنبش یا رویکرد مینیمالیسم را به آثار هنرمندان روس، پس از انقلاب اکتبر روسیه نسبت می دهند و فرمالیسم و ساختارگرایی هنرمندان روس در این دوره را، آغازی برای مینیمالیسم و استفاده از ساختارهای هندسی و حجم های ساده می دانند که در دهه های پنجاه و شصت قرن بیستم به صورت گسترده و تحت نام جنبش مینیمالیسم، توسط هنرمندان غربی به ویژه در آمریکا، مورد توجه قرار گرفت.
اساس مینیمالیسم (کمینه گرایی) بر سادگی و خلاصه نمایی و نمایش اشکال هندسی است. اصطلاح هنر مینیمال نخستین بار توسط ریچارد ولیام فیلسوف هنر انگلیسی در ۱۹۶۵ به کار رفت ولیام در مقاله ی خود تحت عنوان هنر مینیمال نظریه اش در مورد به حداقل رساندن محتوای هنری را مطرح کرد. در هنر مینیمال هر چیز در ساده ترین وجه خود و کاملاً حداقلی نمایش داده می شود. هنرمندان مینیمالیست باور دارند که با کاربرد موارد ساده مانند شکل های هندسی بسیار ساده، می توان به کیفیت ناب در رنگ و فرم و فضا و ماده دست یافت.
آثار مینیمالیسم گاه کاملاً تصادفی شکل می گرفت و یا هنرمندان این جنبش با استفاده از شکل های ساده و تکرار شونده آثاری به وجود می آوردند که نماینده ی عطش آنها در کم گویی و ایجاز بود. در واقع این جنبش هنری، هنر را به عنوان اثری مشخصاً ساخته ی دست انسان عرضه می کند که در برابر فراوانی و گستردگی طبیعت قرار می گیرد.
جنبش مینیمالیسم به عنوان جنبشی در برابر اکسپرسیونیسم قد علم کرد، اکسپرسیونیسم در دهه ی پنجاه در بین هنرمندان به ویژه هنرمندان آمریکایی، رویکردی فراگیر بود؛ هنرمندان اکپرسیونیسم با تکیه بر احساسات و تجربیات درونی، دست به خلق اثر می زدند و ادعا داشتند که ناخودآگاه هنرمند و تجربه ی مستقیم حسی و عاطفی هنرمند در خلق آثارشان قدرت و تأثیر اساسی دارد؛ اما در هنر مینیمال این تجربه ی احساسی جای خود را به روشی منطقی با استفاده از اصول ریاضی و فیزیک داد. مینیمالیست ها با استفاده از قوانین فیزیک و ریاضی، از خط های راست و شکل‌های هندسی بسیار استفاده می کردند و معمولاً آثارشان را در سطوح بزرگ عرضه می کردند.
مینیمالیست ها با حذف اصول ترکیب بندی و استفاده از مواد ساده و بیشتر صنعتی، در پی خلق آثاری بودند که نمایشگر فرم و رنگ و فضا و معنای ناب باشد. آنها استفاده ی هنرمندان از ترکیب بندی و رنگ آمیزی های اغراق آمیز و تزیینات و توجه به جزییات اثر را، شگرد و فریب کاری هنرمند می دانستند.
شاید بتوان گفت که بهترین جمله‌ای که هنر مینیمال را بیان می کند، این جمله از رابرت براونینگ باشد: Less is more (کمتر بیشتر است).
@omidesaba
👇👇👇ادامه مطلب
مینیمالیسم آخرین جریان عمده ی مدرنیسم است و بعد از آن، پست مدرنیسم شکل می گیرد.
فلسفه ی هنر مینیمالیسم را شاید بتوان این گونه بیان کرد که مینیمالیست ها معتقد بودند، در آثار مینیمالیسم آنچه را که می بینیم، همان است که می بینیم و اندک نیازهای انسان برای زندگی کافی است. در همین راستا در طراحی های مینیمال، تنها عناصر اصلی نمایش داده می شوند و تمام ضمائم و حاشیه‌ها حذف می شوند. لوکس و پر زرق و برق بودن در طراحی مینیمال جایی ندارد. مینیمالیست ها همه چیز را در ساده ترین وجه آن می خواستند و از هر چیز حداقل آن را ترجیح می دادند.
مثال روشن آن در نقاشی، یک خط ساده ی سیاه در وسط یک بوم سفید است. مانند تابلوهای تمام سفید رابرت راشنبرگ و کارهای تک رنگ ایو کلین و یا در مجسمه سازی که شامل ساختارهای فضایی و شبکه ای و تکراری بود که هرگونه ترکیب بندی و ایجاد توهم بصری را نفی می کرد. مانند آثار حجمی ریچارد سرا ی آمریکایی که در زمان خودش بحث ها و نقدهای بسیاری را در پی داشت. همچنین در موسیقی نواختن تنها چند نت ساده با تکرارهای آهسته مانند کارهای وایت استرایپس ، فلیپ گلس و یان تیرسن ، و یا در ادبیات مینیمالیست ها با کم حرفی و کوتاه نویسی متونی موجز و با حداقل کلمات پدید آورند مانند رمان های ساموئل بکت و یا در معماری و طراحی داخلی، استفاده از حداقل وسایل و نشانه ها، مثلاً استفاده از یک مبل در سالنی خالی.
به طور کلی و خلاصه مینیمالیسم جنبشی است که در اشکال مختلف هنر بروز کرده است و هدف آن نمایش ماهیت و هویت موضوع است با حذف رنگ ها و فرم ها و شکل های به زعم خودش غیر ضروری. هنر abc، هنر ساده، هنر اصیل و هنر خشک و سرد از جمله ی دیگر تعریف هایی است که برای هنر مینیمال، استفاده شده است.
این جنبش پس از پدید آمدن در غرب در ایران نیز بین هنرمندان طرفدارانی پیدا کرد. در سینما و عکاسی بیشتر آثار عباس کیارستمی و سهراب شهید ثالث در این سبک قرار می گیرند. در گرافیک و طراحی پوستر، برخی آثار مرتضی ممیز مثل طراحی لگوی آتش نشانی ایران و در تئاتر، بعضی آثار محمد صالح علا در این سبک قرار می گیرند. این سبک در ایران در ادبیات هم طرفداری دارد، برخی آثار بلقیس سلیمانی و ترجمه ی محمد صالح علا از کتاب «تمامی آنچه که مردان درباره‌ی زنان می دانند»، از این دسته اند.
مرضیه ازگلی
منابع
آخرین جنبش های قرن بیستم، لسی اسمیت، ترجمه ی علیرضا سمیع آذر، نشر نظر، 1388.
هنر مدرن، نوربرت لینتن، ترجمه ی علی رامین، نشر نی، 1382.
@omidesaba
مینیمالیسم و هنر 👇👇
فلسفه ی هنر مینیمالیسم را شاید بتوان این گونه بیان کرد که مینیمالیست ها معتقد بودند، در آثار مینیمالیسم آنچه را که می بینیم، همان است که می بینیم و اندک نیازهای انسان برای زندگی کافی است. در همین راستا در طراحی های مینیمال، تنها عناصر اصلی نمایش داده می شوند و تمام ضمائم و حاشیه‌ها حذف می شوند. لوکس و پر زرق و برق بودن در طراحی مینیمال جایی ندارد. مینیمالیست ها همه چیز را در ساده ترین وجه آن می خواستند و از هر چیز حداقل آن را ترجیح می دادند.
مثال روشن آن در نقاشی، یک خط ساده ی سیاه در وسط یک بوم سفید است. مانند تابلوهای تمام سفید رابرت راشنبرگ و کارهای تک رنگ ایو کلین و یا در مجسمه سازی که شامل ساختارهای فضایی و شبکه ای و تکراری بود که هرگونه ترکیب بندی و ایجاد توهم بصری را نفی می کرد. مانند آثار حجمی ریچارد سرا ی آمریکایی که در زمان خودش بحث ها و نقدهای بسیاری را در پی داشت. همچنین در موسیقی نواختن تنها چند نت ساده با تکرارهای آهسته مانند کارهای وایت استرایپس ، فلیپ گلس و یان تیرسن ، و یا در ادبیات مینیمالیست ها با کم حرفی و کوتاه نویسی متونی موجز و با حداقل کلمات پدید آورند مانند رمان های ساموئل بکت و یا در معماری و طراحی داخلی، استفاده از حداقل وسایل و نشانه ها، مثلاً استفاده از یک مبل در سالنی خالی.
به طور کلی و خلاصه مینیمالیسم جنبشی است که در اشکال مختلف هنر بروز کرده است و هدف آن نمایش ماهیت و هویت موضوع است با حذف رنگ ها و فرم ها و شکل های به زعم خودش غیر ضروری. هنر abc، هنر ساده، هنر اصیل و هنر خشک و سرد از جمله ی دیگر تعریف هایی است که برای هنر مینیمال، استفاده شده است.
این جنبش پس از پدید آمدن در غرب در ایران نیز بین هنرمندان طرفدارانی پیدا کرد. در سینما و عکاسی بیشتر آثار عباس کیارستمی و سهراب شهید ثالث در این سبک قرار می گیرند. در گرافیک و طراحی پوستر، برخی آثار مرتضی ممیز مثل طراحی لگوی آتش نشانی ایران و در تئاتر، بعضی آثار محمد صالح علا در این سبک قرار می گیرند. این سبک در ایران در ادبیات هم طرفداری دارد، برخی آثار بلقیس سلیمانی و ترجمه ی محمد صالح علا از کتاب «تمامی آنچه که مردان درباره‌ی زنان می دانند»، از این دسته اند.
مرضیه ازگلی
منابع
آخرین جنبش های قرن بیستم، لسی اسمیت، ترجمه ی علیرضا سمیع آذر، نشر نظر، 1388.
هنر مدرن، نوربرت لینتن، ترجمه ی علی رامین، نشر نی، 1382.
@omidesaba
مینیمالیسم و هنر 👇👇
❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حتی المقدور در خانه ماندن را برای جلوگیری از شیوع کرونا از اهالی شهر ووهان بیاموزیم .
@omidesaba
@omidesaba