#نقش_کتاب_در_آینده_کودکان
🔹 خواندن هر روزه کتاب برای کودکان، باعث رشد و تعالی آنها می شود و به کودک اعتماد به نفس می دهد. همچنین این احساس را برای او به وجود می آورد که علاوه بر اعتماد به والدینش می تواند به منبع غنی تری هم اعتماد داشته باشد و کتاب برای او به عنوان یک راهنما خواهد بود.
کودکان درباره هر چیزی که پیرامون آنهاست می اندیشند. در کنار نگاه پرسشگر به اطراف، سؤالات بسیاری در ذهن شان نقش می بندد و مشتاقند برای تمام این سؤالات پاسخ های قابل قبول پیدا کنند. همچنین وظیفه والدین هر کودکی است که علاوه بر معرفی نقش خود به عنوان پاسخ دهنده به مشکلات فرزندشان، منبع غنی و مفیدتری را هم به او معرفی کنند. درواقع این همان حرکت و رفتاری است که باعث رشد کودک می شود و می تواند از این رهگذر راهکارهایی را برای شناخت بهتر دنیای اطرافش به دست بیاورد. اگر بزرگسالان سؤالات کودک را پاسخ ندهند، کودکان خودشان برای پرسش هایشان پاسخ پیدا می کنند و این پاسخ ها رابطه مستقیمی با زندگی آینده آنها خواهد داشت. در این میان، کتاب ها می توانند نقش مهمی در روند پاسخ به پرسش های ذهنی کودکان داشته باشند. گاهی یک کتاب می تواند بسیار تأمل برانگیز باشد و کودکان را تشویق کند تا به مسائل اطرافشان با دید باز بنگرند و از میان چندین راه برای حل مشکلاتشان بهترین راه را انتخاب کنند. گاهی هم کودکان با خواندن کتاب به دانسته های جدید پی می برند که شاید هرگز موقعیتی برای مطرح شدن آن از سوی خانواده ایجاد نشده باشد. در تمام این موارد یک کتاب خوب به کودک اجازه می دهد تا وضعیت خوب اندیشیدن را پیدا کند و آینده موفقی پیش رو داشته باشد.
علاوه بر اینها مطالعه به کودک حس فراتر بودن را می دهد و می تواند در آینده اش نقش اساسی داشته باشد. والدین باید برای فرزندشان کتاب بخوانند یا تجربه های مشترک در دوران کودکی بچه ها را در قالب داستان برای آنها بگویند و از آنها بخواهند درباره داستان خوانده شده نظر بدهند. این درحالی است که محققان دریافته اند خواندن کتاب های خوب در دوران کودکی نقش چشمگیری در بزرگسالی آنها خواهد داشت. کودکانی که با کتاب بزرگ شده اند با کودکانی که کتاب نخوانده یا کم خوانده اند بسیار متفاوتند.
✍️نویسنده: #کندال_راتژان
منبع: همشهری، ریدینگ نیوز
@omidesaba
🔹 خواندن هر روزه کتاب برای کودکان، باعث رشد و تعالی آنها می شود و به کودک اعتماد به نفس می دهد. همچنین این احساس را برای او به وجود می آورد که علاوه بر اعتماد به والدینش می تواند به منبع غنی تری هم اعتماد داشته باشد و کتاب برای او به عنوان یک راهنما خواهد بود.
کودکان درباره هر چیزی که پیرامون آنهاست می اندیشند. در کنار نگاه پرسشگر به اطراف، سؤالات بسیاری در ذهن شان نقش می بندد و مشتاقند برای تمام این سؤالات پاسخ های قابل قبول پیدا کنند. همچنین وظیفه والدین هر کودکی است که علاوه بر معرفی نقش خود به عنوان پاسخ دهنده به مشکلات فرزندشان، منبع غنی و مفیدتری را هم به او معرفی کنند. درواقع این همان حرکت و رفتاری است که باعث رشد کودک می شود و می تواند از این رهگذر راهکارهایی را برای شناخت بهتر دنیای اطرافش به دست بیاورد. اگر بزرگسالان سؤالات کودک را پاسخ ندهند، کودکان خودشان برای پرسش هایشان پاسخ پیدا می کنند و این پاسخ ها رابطه مستقیمی با زندگی آینده آنها خواهد داشت. در این میان، کتاب ها می توانند نقش مهمی در روند پاسخ به پرسش های ذهنی کودکان داشته باشند. گاهی یک کتاب می تواند بسیار تأمل برانگیز باشد و کودکان را تشویق کند تا به مسائل اطرافشان با دید باز بنگرند و از میان چندین راه برای حل مشکلاتشان بهترین راه را انتخاب کنند. گاهی هم کودکان با خواندن کتاب به دانسته های جدید پی می برند که شاید هرگز موقعیتی برای مطرح شدن آن از سوی خانواده ایجاد نشده باشد. در تمام این موارد یک کتاب خوب به کودک اجازه می دهد تا وضعیت خوب اندیشیدن را پیدا کند و آینده موفقی پیش رو داشته باشد.
علاوه بر اینها مطالعه به کودک حس فراتر بودن را می دهد و می تواند در آینده اش نقش اساسی داشته باشد. والدین باید برای فرزندشان کتاب بخوانند یا تجربه های مشترک در دوران کودکی بچه ها را در قالب داستان برای آنها بگویند و از آنها بخواهند درباره داستان خوانده شده نظر بدهند. این درحالی است که محققان دریافته اند خواندن کتاب های خوب در دوران کودکی نقش چشمگیری در بزرگسالی آنها خواهد داشت. کودکانی که با کتاب بزرگ شده اند با کودکانی که کتاب نخوانده یا کم خوانده اند بسیار متفاوتند.
✍️نویسنده: #کندال_راتژان
منبع: همشهری، ریدینگ نیوز
@omidesaba
🔶طرفداران فوتبال 'سلامت خود را به خطر می‌اندازند'
🔸تحقیقاتی که دانشگاه آکسفورد بریتانیا به تازگی منتشر کرده حاکی از آن است که طرفداران فوتبال هنگام تماشای مسابقات ممکن است سلامت خود را به خطر اندازند و با خطر حمله قلبی مواجه شوند.
🔸این پژوهش نشان داد که در طول تماشای مسابقه، میزان هورمون کوریستول طرفداران تیم فوتبال به شدت افزایش می یابد و به حد غیرعادی میرسد.
🔸افزایش این هورمون باعث بالا رفتن سریع فشار خون می شود و با فشار بر قلب، خطر حمله قلبی را در پی دارد.
🔺برای برنده یا بازنده بودن دو تیم که صرفا باید برای سرگرمی و تشویق به ورزش و تفریح و تفنن باشد با خود چه می کنیم !!
منبع BBC
@omidesaba
🔸تحقیقاتی که دانشگاه آکسفورد بریتانیا به تازگی منتشر کرده حاکی از آن است که طرفداران فوتبال هنگام تماشای مسابقات ممکن است سلامت خود را به خطر اندازند و با خطر حمله قلبی مواجه شوند.
🔸این پژوهش نشان داد که در طول تماشای مسابقه، میزان هورمون کوریستول طرفداران تیم فوتبال به شدت افزایش می یابد و به حد غیرعادی میرسد.
🔸افزایش این هورمون باعث بالا رفتن سریع فشار خون می شود و با فشار بر قلب، خطر حمله قلبی را در پی دارد.
🔺برای برنده یا بازنده بودن دو تیم که صرفا باید برای سرگرمی و تشویق به ورزش و تفریح و تفنن باشد با خود چه می کنیم !!
منبع BBC
@omidesaba
✔️
✍مصطفی ملکیان
🔹انسان، در مرحله زیباشناختی می خواهد از هر نعمتی برخوردار شود. انسان در این مرحله دقیقاً مثل زنبوری است که می خواهد از هر گلی بچشد. راضی نیست که از بعضی از نعمتها بگذرد. عموم ما انسانها در این مرحله زندگی می کنیم. همه ما دوستدار خوراکیها، آشامیدنیها و پوشیدنی ها هستیم؛ انواع و اقسام لباسها و مسکن‌ها را دوست میداریم. دنبال شهرت و محبوبیت و... هستیم. از علم و قدرت و... خوشمان می آید. از نازلترین آنها که خوردنی‌ها و آشامیدنیها باشد تا قدرت طلبی و علم طلبی و جمال طلبی و... اینها یک طیف وسیعی دارند. ما تا در این مرحله زیبایی شناختی هستیم، راضی نیستیم از هیچکدام از اینها بگذریم؛ افزون بر این، دنبال هر کدام از اینها هم که می رویم، انواع مختلف آن را هم طلب می کنیم. مثلاً هم شهرت را دوست داریم و هم می خواهیم از ناحیه های مختلفی مشهور شویم و این ما را می رساند به این که همه وقت تشتت بر ما مستولی باشد. خاصیت کسانی که در این مرحله زندگی می کنند،این است که واقعاً احوال پراکنده دارند، چون تنوع ها کران ناپذیر است، ما هم به دنبال تنوع هستیم؛ بنابراین هیچ وقت احساس آرام و قرار نمی کنیم.
🔹هیچ جا نیست که بگوییم اینجا مقر ماست، می خواهیم در اینجا بمانیم . هرگاه بخواهیم تا در یک جا قرار بگیریم، تنوع جدیدی پیدا می شود و همینطور، این سیر ادامه مییابد. لذا، هیچ قراری در کار نیست، هیچ آرامشی در کار نیست. در این مرحله، انسان درست مانند کسی است که می خواهد به دنبال« سایه» خود برود و به آن برسد و شما می دانید که آدمی هیچ وقت به سایه خود نمی رسد. این مرحله، مرحله ای است که انسان به اشیای خارجی چشم می دوزد.
🔹اگر دقت کنید تمام آن نعمت هایی
که می خواهیم به آن برسیم و نقماتی که می خواهیم از آنها فرار کنیم ، اشیای عینی خارجی اند و اگر اموری هم هستند که حالت اعتباری دارند، ما آن را اعتبار کرده ایم و برای آن ، حالت خارجیت قایلیم؛ مثل ریاست که امری است اعتباری، منتها چون خودمان آن را اعتبار کرده ایم ، برای ما به صورت یک شیء خارجی شده است و به دنبال آن هستیم . بعضی از این اعتباری ها آنقدر برای ما عینیت یافته اند که امور عینی دیگر را نسبت به اینها دون پایه تر می دانیم
@omidesaba
✍مصطفی ملکیان
🔹انسان، در مرحله زیباشناختی می خواهد از هر نعمتی برخوردار شود. انسان در این مرحله دقیقاً مثل زنبوری است که می خواهد از هر گلی بچشد. راضی نیست که از بعضی از نعمتها بگذرد. عموم ما انسانها در این مرحله زندگی می کنیم. همه ما دوستدار خوراکیها، آشامیدنیها و پوشیدنی ها هستیم؛ انواع و اقسام لباسها و مسکن‌ها را دوست میداریم. دنبال شهرت و محبوبیت و... هستیم. از علم و قدرت و... خوشمان می آید. از نازلترین آنها که خوردنی‌ها و آشامیدنیها باشد تا قدرت طلبی و علم طلبی و جمال طلبی و... اینها یک طیف وسیعی دارند. ما تا در این مرحله زیبایی شناختی هستیم، راضی نیستیم از هیچکدام از اینها بگذریم؛ افزون بر این، دنبال هر کدام از اینها هم که می رویم، انواع مختلف آن را هم طلب می کنیم. مثلاً هم شهرت را دوست داریم و هم می خواهیم از ناحیه های مختلفی مشهور شویم و این ما را می رساند به این که همه وقت تشتت بر ما مستولی باشد. خاصیت کسانی که در این مرحله زندگی می کنند،این است که واقعاً احوال پراکنده دارند، چون تنوع ها کران ناپذیر است، ما هم به دنبال تنوع هستیم؛ بنابراین هیچ وقت احساس آرام و قرار نمی کنیم.
🔹هیچ جا نیست که بگوییم اینجا مقر ماست، می خواهیم در اینجا بمانیم . هرگاه بخواهیم تا در یک جا قرار بگیریم، تنوع جدیدی پیدا می شود و همینطور، این سیر ادامه مییابد. لذا، هیچ قراری در کار نیست، هیچ آرامشی در کار نیست. در این مرحله، انسان درست مانند کسی است که می خواهد به دنبال« سایه» خود برود و به آن برسد و شما می دانید که آدمی هیچ وقت به سایه خود نمی رسد. این مرحله، مرحله ای است که انسان به اشیای خارجی چشم می دوزد.
🔹اگر دقت کنید تمام آن نعمت هایی
که می خواهیم به آن برسیم و نقماتی که می خواهیم از آنها فرار کنیم ، اشیای عینی خارجی اند و اگر اموری هم هستند که حالت اعتباری دارند، ما آن را اعتبار کرده ایم و برای آن ، حالت خارجیت قایلیم؛ مثل ریاست که امری است اعتباری، منتها چون خودمان آن را اعتبار کرده ایم ، برای ما به صورت یک شیء خارجی شده است و به دنبال آن هستیم . بعضی از این اعتباری ها آنقدر برای ما عینیت یافته اند که امور عینی دیگر را نسبت به اینها دون پایه تر می دانیم
@omidesaba
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ چرا باید به مطالعه مسائل مردان پرداخت؟
🔹 ما در صحبت های روزمره مان به کرات از مسائل مختلف زنان می گوییم، از نابرابری هایی که علیه آنها روا می شود؛ از آزار جنسی، شکاف درآمدی میان مردان و زنان، عدم داشتن برخی حقوق مانند حق تک خوانی، حق ورود به استادیوم های ورزشی، حقوق مربوط به ازدواج (خصوصاً شروط ضمن عقد) و سایر مواردی که می توان یک به یک آنها را فهرست کرد و نشان داد که چگونه این موارد در متن زندگی روزمره نه تنها بر زبان زنان که بر زبان مردان نیز جاری شده است. در متن جامعة ایران نیز مانند بسیاری از جوامع دیگر تبعیض هایی علیه زنان وجود دارد، تبعیض هایی که همة ما کمابیش با آنها آشناییم و راجع به آنها گفته و شنیده ایم. مطرح شدن مسئله تبعیض علیه زنان در ایران، مانند بسیاری از جوامع، باعث شده تا برخی از موارد تبعیض آمیز رفع شده و شرایط تا حدودی متعادل تر شود. با این حال واضح است که هنوز موارد بسیاری از تبعیض علیه زنان وجود دارد و باید برای رفع آنها نیز تلاش کرد. سخن گفتن از مسائل زنان امری واجب و ضروری است، چرا که بسیاری از آمارها و تجارب زیسته نشان می دهند که زنان در معرض نابرابری های بسیار و آسیب های متعددی اند. اما می توان این پرسش را مطرح کرد که آیا در صحبت از مسائل جنسیتی، تنها باید به زنان پرداخت؟ به عبارت دقیق تر، آیا این فقط زنان هستند که هدف نابرابری و تبعیض جنسیتی قرار می گیرند؟ به نظر می رسد که هم در ایران و هم در جهان می توان با استناد به آمارها و تجارب مختلف به این پرسش ها پاسخ منفی داد.
تقریباً از اوایل دهة 1980 میلادی، بسیاری از متخصصان حوزة مطالعات جنسیت اذعان کردند که مردان هم در جامعه با تبعیض ها و نابرابری ها روبرو می شوند. مردان تا پیش از این تنها به عنوان عاملان نابرابری شناخته می شدند، تصور غالب این بود که در حوزه‌های مختلف جامعه این مردان هستند از مواهب و منافع بیشتری برخوردارند و عرصه را بر زنان تنگ کرده اند. پژوهش های جدید در آن سال‌ها نشان داد که مردان در حوزه های مختلفی با مسئله نابرابری و تبعیض مواجه می شوند. به عنوان مثال، دانشمندان نشان دادند که در بحث مجازات های کیفری و حقوقی، مردان در نسبت با زنانی که جرم مشابهی را مرتکب شده اند، مجازات سنگین تری را تحمل می‌کنند. فرض کنید که یک زن و مرد به دزدی یک خانه می روند و حین دزدی دستگیر می شوند. با توجه به پژوهش ها و مطالعاتی که انجام شده، دادگاه به احتمال بسیار زیاد به آن مرد حکم سنگین تری را نسبت به آن زن می دهد. یا حوزة دیگری را در نظر بگیرید: خدمت سربازی و نظام وظیفه. در کشور ما این تنها مردان هستند که موظفند به سربازی بروند و مدتی از زندگی خویش را صرف خدمت عمومی کنند. در بسیاری از کشورهای دیگر نیز (آن دسته از کشورهایی که هنوز نظام سربازی اجباری دارند) وضعیت تفاوتی ندارد، مردان اکثریت افراد حاضر در خدمت عمومی را تشکیل می‌دهند و زنان سهم بسیار ناچیزی دارند (حضور آنها اکثراً داوطلبانه است). مشکلاتی که نظام وظیفه به بار می آورد تقریباً روشن است؛ از افسردگی و خودکشی بگیرید تا کشته شدن در مناطق جنگی. خلاصه آنکه مجموعة مطالعاتی که دانشمندان در دهة 80 روی حوزه‌های مختلف داشتند نشان داد که مردان هم همانند زنان در معرض آسیب ها، تبعیض ها و نابرابری هایی قرار دارند. دانشمندان پیشنهاد کردند که رشته یا حوزه ای به بررسی این وضعیت تبعیض آمیزی که مردان تجربه می کنند بپردازد. آنها نام این رشته را مطالعات مردان گذاشتند. مطالعات مردان، بدون انکار تجربه های تبعیض آمیز زنان و رنج‌هایی که از این تبعیض ها به آنها وارد می شود، تلاش می کند تا مسائل مختلفی که مردان با آن روبرو هستند را بررسی کند. این رشتة علمی به مسائل مختلفی پرداخته است؛ مسئلة نظام وظیفه، مجازات قضایی، مسائل مربوط به خانواده (مشخصاً مهریه در ایران) و سایر موارد. پرداختن به این مسائل می تواند مسائل مربوط به حوزة جنسیت و تبعیض جنسیتی را به سمت و سوی جدید ببرد.
✍️ #علیرضا_اسکندری_نژاد
@omidesaba
✅ چرا باید به مطالعه مسائل مردان پرداخت؟
🔹 ما در صحبت های روزمره مان به کرات از مسائل مختلف زنان می گوییم، از نابرابری هایی که علیه آنها روا می شود؛ از آزار جنسی، شکاف درآمدی میان مردان و زنان، عدم داشتن برخی حقوق مانند حق تک خوانی، حق ورود به استادیوم های ورزشی، حقوق مربوط به ازدواج (خصوصاً شروط ضمن عقد) و سایر مواردی که می توان یک به یک آنها را فهرست کرد و نشان داد که چگونه این موارد در متن زندگی روزمره نه تنها بر زبان زنان که بر زبان مردان نیز جاری شده است. در متن جامعة ایران نیز مانند بسیاری از جوامع دیگر تبعیض هایی علیه زنان وجود دارد، تبعیض هایی که همة ما کمابیش با آنها آشناییم و راجع به آنها گفته و شنیده ایم. مطرح شدن مسئله تبعیض علیه زنان در ایران، مانند بسیاری از جوامع، باعث شده تا برخی از موارد تبعیض آمیز رفع شده و شرایط تا حدودی متعادل تر شود. با این حال واضح است که هنوز موارد بسیاری از تبعیض علیه زنان وجود دارد و باید برای رفع آنها نیز تلاش کرد. سخن گفتن از مسائل زنان امری واجب و ضروری است، چرا که بسیاری از آمارها و تجارب زیسته نشان می دهند که زنان در معرض نابرابری های بسیار و آسیب های متعددی اند. اما می توان این پرسش را مطرح کرد که آیا در صحبت از مسائل جنسیتی، تنها باید به زنان پرداخت؟ به عبارت دقیق تر، آیا این فقط زنان هستند که هدف نابرابری و تبعیض جنسیتی قرار می گیرند؟ به نظر می رسد که هم در ایران و هم در جهان می توان با استناد به آمارها و تجارب مختلف به این پرسش ها پاسخ منفی داد.
تقریباً از اوایل دهة 1980 میلادی، بسیاری از متخصصان حوزة مطالعات جنسیت اذعان کردند که مردان هم در جامعه با تبعیض ها و نابرابری ها روبرو می شوند. مردان تا پیش از این تنها به عنوان عاملان نابرابری شناخته می شدند، تصور غالب این بود که در حوزه‌های مختلف جامعه این مردان هستند از مواهب و منافع بیشتری برخوردارند و عرصه را بر زنان تنگ کرده اند. پژوهش های جدید در آن سال‌ها نشان داد که مردان در حوزه های مختلفی با مسئله نابرابری و تبعیض مواجه می شوند. به عنوان مثال، دانشمندان نشان دادند که در بحث مجازات های کیفری و حقوقی، مردان در نسبت با زنانی که جرم مشابهی را مرتکب شده اند، مجازات سنگین تری را تحمل می‌کنند. فرض کنید که یک زن و مرد به دزدی یک خانه می روند و حین دزدی دستگیر می شوند. با توجه به پژوهش ها و مطالعاتی که انجام شده، دادگاه به احتمال بسیار زیاد به آن مرد حکم سنگین تری را نسبت به آن زن می دهد. یا حوزة دیگری را در نظر بگیرید: خدمت سربازی و نظام وظیفه. در کشور ما این تنها مردان هستند که موظفند به سربازی بروند و مدتی از زندگی خویش را صرف خدمت عمومی کنند. در بسیاری از کشورهای دیگر نیز (آن دسته از کشورهایی که هنوز نظام سربازی اجباری دارند) وضعیت تفاوتی ندارد، مردان اکثریت افراد حاضر در خدمت عمومی را تشکیل می‌دهند و زنان سهم بسیار ناچیزی دارند (حضور آنها اکثراً داوطلبانه است). مشکلاتی که نظام وظیفه به بار می آورد تقریباً روشن است؛ از افسردگی و خودکشی بگیرید تا کشته شدن در مناطق جنگی. خلاصه آنکه مجموعة مطالعاتی که دانشمندان در دهة 80 روی حوزه‌های مختلف داشتند نشان داد که مردان هم همانند زنان در معرض آسیب ها، تبعیض ها و نابرابری هایی قرار دارند. دانشمندان پیشنهاد کردند که رشته یا حوزه ای به بررسی این وضعیت تبعیض آمیزی که مردان تجربه می کنند بپردازد. آنها نام این رشته را مطالعات مردان گذاشتند. مطالعات مردان، بدون انکار تجربه های تبعیض آمیز زنان و رنج‌هایی که از این تبعیض ها به آنها وارد می شود، تلاش می کند تا مسائل مختلفی که مردان با آن روبرو هستند را بررسی کند. این رشتة علمی به مسائل مختلفی پرداخته است؛ مسئلة نظام وظیفه، مجازات قضایی، مسائل مربوط به خانواده (مشخصاً مهریه در ایران) و سایر موارد. پرداختن به این مسائل می تواند مسائل مربوط به حوزة جنسیت و تبعیض جنسیتی را به سمت و سوی جدید ببرد.
✍️ #علیرضا_اسکندری_نژاد
@omidesaba
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ چرا مطالعه مسائل زنان اهمیت دارد؟
🔹 آیا هنوز هم باید به مسائل زنان پرداخت؟ آیا تاریخ دو قرن مطالعات زنان و به دنبال آن تعدیل هایی که در سراسر جهان برای احقاق حقوق زنان صورت گرفته است نشانه ای بر پایان این مطالعات نیست؟ آیا زمان آن نرسیده است که در بحث های مربوط به جنسیت، صحبت از زنان را کنار بگذاریم و به دیگران بیاندیشیم؟ پاسخ مشخص است: «هنوز راهی زیادی برای برابری مانده است». در طول سالیان، صحبت های زیادی پیرامون مسئله های زنان صورت گرفته، کتاب های زیادی نوشته شده، سخنرانی ها و گردهمایی های بزرگی ترتیب داده شده است اما هنوز هم زنان نتوانسته اند دقیقاً به جایگاه حقیقی خود در جامعه و یا حتی خانواده، که گویی جامعه ای کوچک است، دست یابند.
زنان نیمی از جمعیت جامعه را تشکیل می دهند اما هنوز هم با مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کنند که جز از راه آگاه سازی و تلاش جمعی، گشایشی در آن ممکن نخواهد بود. هنوز مناطق و روستاهایی در کشور وجود دارد که دختران از تحصیلات و امکانات آموزشی محروم هستند، هر چند که قانونی در این میان برای منع استفادۀ آن ها از موقعیت های آموزشی وجود ندارد اما بحث باورهای فرهنگی مسئله را متفاوت می‌کند. تلاش های زیادی برای برابری صورت گرفته است اما هنوز در کشورمان زنان تنها حدود 18 درصد از جمعیت شاغل را تشکیل می دهند و سهم شان در نرخ بیکاری حدود 19 درصد است که در مقایسه با مردان که 82 درصد جمعیت شاغلین را تشکیل می دهند. به راحتی می‌توان درک کرد که گویی زنان از حوزۀ اشتغال بیرون رانده شده اند. از گذشته کار خانگی برای زنان فعالیتی محسوب شده است که در حیطۀ وظایف آنان تعریف می شود، فعالیتی که هیچ مزایای مالی برای زنان ندارد و دستاوردی اجتماعی نیز به بار نمی آورد. زنان سالیان دراز در خانه ها مانده و فضای اشتغال را برای مردان خالی کرده اند اما اکنون که حدوداً شصت سال است خواستار بازگشت به این حوزه هستند تنها توانسته اند به مقدار اندکی در آن سهیم باشند.
مسائل و مصائب زنان تنها به همین حوزه ها محدود نمی شود. مسئلۀ خشونت خانگی نیز یکی دیگر از این مسائل است که که با وجود قانون هایی که در این حوزه برای جلوگیری از آن تصویب شده اند اما هنوز هم شاهد ادامۀ آن ها هستیم. طبق آخرین آمار مرکز تحقیقات زن و خانواده تهران 66 درصد زنان ایرانی با خشونت مواجه هستند این در حالی است که آمار جهانی برای زنان حدود 33 درصد است. موضوع مهم دیگر در حوزۀ مطالعات زنان در ایران مسئلۀ ازدواج زیر سنین قانونی است که متاسفانه به دلیل عدم ثبت رسمی برخی از این ازدواج ها آمار دقیقی از آن در دست نیست.
مسائل ذکر شده تنها بخشی از مطالبی است که در حوزۀ زنان امروزه قابل بررسی است که البته درمورد آنها فعالیت هایی نیز صورت گرفته است. فعالیت های اصلی مطالعات زنان به چند حوزۀ مشخص تقسیم بندی می شود: نظریه پردازی پیرامون مسائل زنان، توجه به تجربیات روزمرۀ آن ها، تلاش در جهت از بین بردن تصورات غلط و کلیشه ای دربارۀ زنان، ارائۀ راهکارهای عملی برای تغییر نابرابری های جنسیتی و امثالهم در طول چند سال اخیر قوانینی برای حمایت از زنان پیرامون این مسائل اساسی تصویب شده است؛ در واقع تلاش شده است موقعیت‌ها و امکاناتی شکل بگیرد که فضای حضور زنان در جامعه را از حالت نابرابری صرف خارج کند. اما متأسفانه امروزه با نگاهی به آمارهای مذکور متوجه خواهیم شد که راهی طولانی در پیش است برای آن که نیمی از اعضای جامعه بتوانند به اندازۀ نیمی دیگر از مواهب و موقعیت های موجود بهره‌مند شوند.
امروزه در رشتۀ مطالعات زنان تلاش بر این است که به مسائل اساسی زیست زنان (از جمله: تحصیل، اشتغال، ازدواج و فرزندآوری، نابرابری ها و کلیشه های جنسیتی و غیره) پرداخته شود. در واقع باید گفت تا زمانی که زنان در ایران با مشكلات خرد و كلان، دست و پنجه نرم می كنند، پرداختن به رشته مطالعات زنان ضرورت دارد.
✍️ #نوشین_صفائیان
@omidesaba
✅ چرا مطالعه مسائل زنان اهمیت دارد؟
🔹 آیا هنوز هم باید به مسائل زنان پرداخت؟ آیا تاریخ دو قرن مطالعات زنان و به دنبال آن تعدیل هایی که در سراسر جهان برای احقاق حقوق زنان صورت گرفته است نشانه ای بر پایان این مطالعات نیست؟ آیا زمان آن نرسیده است که در بحث های مربوط به جنسیت، صحبت از زنان را کنار بگذاریم و به دیگران بیاندیشیم؟ پاسخ مشخص است: «هنوز راهی زیادی برای برابری مانده است». در طول سالیان، صحبت های زیادی پیرامون مسئله های زنان صورت گرفته، کتاب های زیادی نوشته شده، سخنرانی ها و گردهمایی های بزرگی ترتیب داده شده است اما هنوز هم زنان نتوانسته اند دقیقاً به جایگاه حقیقی خود در جامعه و یا حتی خانواده، که گویی جامعه ای کوچک است، دست یابند.
زنان نیمی از جمعیت جامعه را تشکیل می دهند اما هنوز هم با مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کنند که جز از راه آگاه سازی و تلاش جمعی، گشایشی در آن ممکن نخواهد بود. هنوز مناطق و روستاهایی در کشور وجود دارد که دختران از تحصیلات و امکانات آموزشی محروم هستند، هر چند که قانونی در این میان برای منع استفادۀ آن ها از موقعیت های آموزشی وجود ندارد اما بحث باورهای فرهنگی مسئله را متفاوت می‌کند. تلاش های زیادی برای برابری صورت گرفته است اما هنوز در کشورمان زنان تنها حدود 18 درصد از جمعیت شاغل را تشکیل می دهند و سهم شان در نرخ بیکاری حدود 19 درصد است که در مقایسه با مردان که 82 درصد جمعیت شاغلین را تشکیل می دهند. به راحتی می‌توان درک کرد که گویی زنان از حوزۀ اشتغال بیرون رانده شده اند. از گذشته کار خانگی برای زنان فعالیتی محسوب شده است که در حیطۀ وظایف آنان تعریف می شود، فعالیتی که هیچ مزایای مالی برای زنان ندارد و دستاوردی اجتماعی نیز به بار نمی آورد. زنان سالیان دراز در خانه ها مانده و فضای اشتغال را برای مردان خالی کرده اند اما اکنون که حدوداً شصت سال است خواستار بازگشت به این حوزه هستند تنها توانسته اند به مقدار اندکی در آن سهیم باشند.
مسائل و مصائب زنان تنها به همین حوزه ها محدود نمی شود. مسئلۀ خشونت خانگی نیز یکی دیگر از این مسائل است که که با وجود قانون هایی که در این حوزه برای جلوگیری از آن تصویب شده اند اما هنوز هم شاهد ادامۀ آن ها هستیم. طبق آخرین آمار مرکز تحقیقات زن و خانواده تهران 66 درصد زنان ایرانی با خشونت مواجه هستند این در حالی است که آمار جهانی برای زنان حدود 33 درصد است. موضوع مهم دیگر در حوزۀ مطالعات زنان در ایران مسئلۀ ازدواج زیر سنین قانونی است که متاسفانه به دلیل عدم ثبت رسمی برخی از این ازدواج ها آمار دقیقی از آن در دست نیست.
مسائل ذکر شده تنها بخشی از مطالبی است که در حوزۀ زنان امروزه قابل بررسی است که البته درمورد آنها فعالیت هایی نیز صورت گرفته است. فعالیت های اصلی مطالعات زنان به چند حوزۀ مشخص تقسیم بندی می شود: نظریه پردازی پیرامون مسائل زنان، توجه به تجربیات روزمرۀ آن ها، تلاش در جهت از بین بردن تصورات غلط و کلیشه ای دربارۀ زنان، ارائۀ راهکارهای عملی برای تغییر نابرابری های جنسیتی و امثالهم در طول چند سال اخیر قوانینی برای حمایت از زنان پیرامون این مسائل اساسی تصویب شده است؛ در واقع تلاش شده است موقعیت‌ها و امکاناتی شکل بگیرد که فضای حضور زنان در جامعه را از حالت نابرابری صرف خارج کند. اما متأسفانه امروزه با نگاهی به آمارهای مذکور متوجه خواهیم شد که راهی طولانی در پیش است برای آن که نیمی از اعضای جامعه بتوانند به اندازۀ نیمی دیگر از مواهب و موقعیت های موجود بهره‌مند شوند.
امروزه در رشتۀ مطالعات زنان تلاش بر این است که به مسائل اساسی زیست زنان (از جمله: تحصیل، اشتغال، ازدواج و فرزندآوری، نابرابری ها و کلیشه های جنسیتی و غیره) پرداخته شود. در واقع باید گفت تا زمانی که زنان در ایران با مشكلات خرد و كلان، دست و پنجه نرم می كنند، پرداختن به رشته مطالعات زنان ضرورت دارد.
✍️ #نوشین_صفائیان
@omidesaba
از نظر #یاسپرس، آرمان آزادی به رهایی درونی فرد بستگی دارد. این انگیزه ها او را به آن جا می کشاند که مبارزه فلسفی را در مورد مسائل سیاسی بنیادین، وجهه همت خود قرار دهد، اینکه آیا این به گذشته آلمان نازی مربوط می شد یا به تعهد شکننده آلمان به دموکراسی، یا فرصت های صلح در مواجهه با قدرت های بزرگ زیر تهدید جنگ هسته ای . . .؟
فلسفه اگزیستانس #کارل _یاسپرس ابتدا به عنوان یک رشته سخنرانی به دعوت آکادمی فرانکفورت به جامعه فلسفی عرضه شد. #یاسپرس در حالی مشغول مهیا کردن این سخنرانی ها بود که نازی ها او را از کرسی استادی اش در هایدلبرگ بر کنار کرده بودند و او می دانست برای آخرین بار است که در آلمان سخن می گوید.
@omidesaba
👇👇👇
فلسفه اگزیستانس #کارل _یاسپرس ابتدا به عنوان یک رشته سخنرانی به دعوت آکادمی فرانکفورت به جامعه فلسفی عرضه شد. #یاسپرس در حالی مشغول مهیا کردن این سخنرانی ها بود که نازی ها او را از کرسی استادی اش در هایدلبرگ بر کنار کرده بودند و او می دانست برای آخرین بار است که در آلمان سخن می گوید.
@omidesaba
👇👇👇
📚 #فلسفه_اگزیستانس
✍️#نویسنده: #کارل_یاسپرس
👤#مترجم: #لیلا_روستایی
در این کتاب کوچک #یاسپرس – یکی از فلاسفه اصلی اگزیستانسیالیست ها- دیدگاه عمومی را در مورد اگزیستانسیالیسم به عنوان فلسفه ای بدبینانه و نامعقول اصلاح می کند. به علاوه #یاسپرس معتقد است که اگزیستانسیالیسم بخشی از جریان اصلی فلسفه غربی است- یعنی صورتی که فلسفه در زمان ما به خود گرفته است. از زمانی که سقراط ارزش زندگی وارسی شده را اعلام کرد. وظیفه فلسفه، ارائه تبیینی متفکرانه از هستی بشر و ایضاح و روشن ساختن زندگی بشری بوده است، فلسفه این دو وظیفه را با پرسش های نقادانه در بسیاری از حوزه های تجربه بشری و با طرح تبیین های هستی شناسانه از واقعیت انجام داده است. در تلاش قبلی، فلسفه تخصص هایی مانند منطق، اخلاق، معرفت شناسی، فلسفه های دین، علم، ذهن، هنر و مانند آنها را بسط و توسعه داده است. در تلاش اخیر کوشیده است تا نتایجش را در تصوری از کلیت وجود اخذ کند. #یاسپرس این دو وظیفه فلسفی را با روش های انتقادی و عقلانی تداوم می بخشد. او تاکید می کند که فلسفه نمی تواند نامعقول باشد زیرا تنها ابزارش عقل است. هم چنین فلسفه نمی تواند بیان یک نقطه نظر ذهن گرایانه و خاص باشد چرا که باید معقول و قابل انتقال به دیگران باشد.
اما فلسفه باید به انسان در شرایط فیزیکی، تاریخی، اجتماعی و شخصی واقعی اش علاقه مند باشد، فلسفه نمی تواند و نباید هستی آدمی را به یک یا حتی چند بعد آن تقلیل دهد. #یاسپرس استدلال می کند که فلسفه در قرون نوزدهم و بیستم دقیقاً همین کار را انجام داده است. یعنی از هدف حیاتی اش منحرف شده و به جای توضیح یا تبیین علوم کوشیده است به تقلید از آنها بپردازد. فلسفه درباره آدمی به گونه ای نظریه پردازی کرده است که گویی شیئی همچون سایر اشیای جهان است. شیئی که باید با نوع مشابهی از تحقیق بی طرفانه و عینی شناخته شود، اگزیستانسیالیسم واکنشی است در برابر فلسفه پردازی شبه علمی و اصلاح « اگزیستانسیل»، (اگزیستانس) با جلب توجه ما به وضعیت انضمامی بشر که از آن اندیشه فلسفی پدید می آید بر این واکنش متمرکز میشود.
@omidesaba
✍️#نویسنده: #کارل_یاسپرس
👤#مترجم: #لیلا_روستایی
در این کتاب کوچک #یاسپرس – یکی از فلاسفه اصلی اگزیستانسیالیست ها- دیدگاه عمومی را در مورد اگزیستانسیالیسم به عنوان فلسفه ای بدبینانه و نامعقول اصلاح می کند. به علاوه #یاسپرس معتقد است که اگزیستانسیالیسم بخشی از جریان اصلی فلسفه غربی است- یعنی صورتی که فلسفه در زمان ما به خود گرفته است. از زمانی که سقراط ارزش زندگی وارسی شده را اعلام کرد. وظیفه فلسفه، ارائه تبیینی متفکرانه از هستی بشر و ایضاح و روشن ساختن زندگی بشری بوده است، فلسفه این دو وظیفه را با پرسش های نقادانه در بسیاری از حوزه های تجربه بشری و با طرح تبیین های هستی شناسانه از واقعیت انجام داده است. در تلاش قبلی، فلسفه تخصص هایی مانند منطق، اخلاق، معرفت شناسی، فلسفه های دین، علم، ذهن، هنر و مانند آنها را بسط و توسعه داده است. در تلاش اخیر کوشیده است تا نتایجش را در تصوری از کلیت وجود اخذ کند. #یاسپرس این دو وظیفه فلسفی را با روش های انتقادی و عقلانی تداوم می بخشد. او تاکید می کند که فلسفه نمی تواند نامعقول باشد زیرا تنها ابزارش عقل است. هم چنین فلسفه نمی تواند بیان یک نقطه نظر ذهن گرایانه و خاص باشد چرا که باید معقول و قابل انتقال به دیگران باشد.
اما فلسفه باید به انسان در شرایط فیزیکی، تاریخی، اجتماعی و شخصی واقعی اش علاقه مند باشد، فلسفه نمی تواند و نباید هستی آدمی را به یک یا حتی چند بعد آن تقلیل دهد. #یاسپرس استدلال می کند که فلسفه در قرون نوزدهم و بیستم دقیقاً همین کار را انجام داده است. یعنی از هدف حیاتی اش منحرف شده و به جای توضیح یا تبیین علوم کوشیده است به تقلید از آنها بپردازد. فلسفه درباره آدمی به گونه ای نظریه پردازی کرده است که گویی شیئی همچون سایر اشیای جهان است. شیئی که باید با نوع مشابهی از تحقیق بی طرفانه و عینی شناخته شود، اگزیستانسیالیسم واکنشی است در برابر فلسفه پردازی شبه علمی و اصلاح « اگزیستانسیل»، (اگزیستانس) با جلب توجه ما به وضعیت انضمامی بشر که از آن اندیشه فلسفی پدید می آید بر این واکنش متمرکز میشود.
@omidesaba
#مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ بحران باروری (کاهش بی رویه و مشکلات ناشی از آن)
📌بحران جمعیت کشور، کاهش میزان باروری در ایران، خطر سالخوردگی جمعیت، از مسائل پر سر و صدای امروزه کشور هستند که تقریباً در هر جایی صحبت از آن ها به گوش می رسد. اما معنی دقیق این صحبت ها چیست؟ چه اتفاقی در حال وقوع است که تا این حد برای آینده و سرنوشت کشور اهمیت دارد؟ برای فهم آن بهتر است روندی تاریخی را در نظر بگیریم.
تا بیش از دویست سال پیش و قبل از ظهور فناوری در جهان، بیماری های واگیردار و همه گیری از جمله طاعون و وبا و خطرات طبیعی از جمله سیل و زلزله بزرگ ترین تهدیدکنندگان زندگی بشر در زمین و اصلی ترین عوامل مرگ انسان بوده اند. از آنجا که انسان وسیله ای برای مقابله با این خطرات نداشت و قادر به کنترل مرگ نیز نبود برای اینکه خانواده خود را همچنان با جمعیتی مطلوب نگهدارد و تعداد جمعیت را حفظ کند، میزان باروری و فرزندآوری خود را افزایش داد. دلیل آن هم این بود که در آن زمان به‌طور میانگین حداکثر سال هایی که انسان عمر می‌کرد حدود 35 سال بود و میزان مرگ و میر نوزادان و اطفال هم رقم بسیار بالایی داشت؛ بنابراین تنها راه اینکه بتوان اطمینان حاصل کرد خانواده بدون فرزند نمی ماند و تعداد فرزندان دلخواه در خانواده باقی خواهد ماند، این بود که هر چه بیشتر و بیشتر فرزندآوری کرد و میزان تولدها را بالا برد تا میزان مرگ نتواند آن را خنثی کند.
📌اما بعد از انقلاب صنعتی و ظهور فناوری با پیشرفت فراوانی که در علوم پزشکی و صنعت تحقق یافت، بشر قادر به ریشه کن کردن و کنترل بیماری های مذکور شد و با کنترل مرگ تحول بزرگی در طول عمر انسان به وجود آمد. متوسط سال هایی که انسان می توانست زندگی کند یعنی شاخص امید به زندگی از رقم 35 به 75 افزایش پیدا کرد. اما میزان باروری همچنان بالا بود. نتیجه این امر افزایش بی حد و مرز باروری بود یعنی افزایش بی رویه جمعیت. همین افزایش بی رویه باعث شد تا انسان (و دولت ها) پس از گذشت زمان به این نتیجه برسد که باید فرزندآوری خود را محدود کند. و کرد. این اتفاق سال‌ها بعد از کشورهای اروپایی در دیگر کشورها هم به وقوع پیوست که ایران هم جزو آن ها بود.
اما کاهش هم حدی دارد.
📌دانشمندان جمعیت شناسی در محاسبات میزان کل باروری جوامع به رقمی رسیدند که به آن سطح جانشینی می‌گویند یعنی میانگین تعداد فرزندانی که یک زن در طول زندگیش به دنیا می آورد. حدأقل رقم مطلوب آن برابر است با 2/1. یعنی اگر میزان کل باروری از این رقم کمتر باشد رشد جمعیت کشور کاهش پیدا می‌کند و اگر این روند به طرزی افراطی ادامه پیدا کند شاهد رشد منفی جمعیت و سقوط آن خواهیم بود. این معضلی است که اکنون گریبان جامعة ایران را گرفته است. بر اساس آمارهای سرشماری میزان باروری کل ایران در سال 1390،
1/8 گزارش شده یعنی پایین تر از سطح استاندارد. (البته لازم به ذکر است که میزان کل باروری ایران در سال 95 به 2/01 رسید. افزایش این رقم به جهت افزایش فرزندآوری متولدین دهة شصت ایران است که البته رشدی مقطعی است و بعد از آن شاهد کاهش مجدد این رقم بوده ایم.)
🔺با کاهش باروری تعداد کودکان و جوانان جامعه هم کاهش پیدا می‌کند و پس از گذشت مدتی درصد قابل توجهی از جمعیت را سالمندان تشکیل خواهند داد. این یعنی کاهش جمعیت فعال و نیروی‌کار، افزایش افراد وابسته و مصرف‌کننده و لزوم تأسیس سازمان های حمایت کننده در دولت. این سالخوردگی جمعیت اگر در شرایط توسعه یافتگی و رفاه اتفاق افتد آسیب های آن به شدت کمتر از وقوع آن در کشوری مثل ایران است که تازه در مسیر پیشرفت و توسعه قرار گرفته.
طبیعی است با افزایش سالمندان، نیاز به مراقبت و حمایت از آنان نیز افزایش پیدا می‌کند. این امر بیش از هر چیز از دو طریق حاصل می شود. ابتدا تأسیس سازمان های حمایتی توسط دولت که بودجة خاص خود را می‌خواهد و بعد حمایت از درون خانواده و از طرف فرزندان. حال با این اوضاع اقتصادی کشور تأسیس سازمان های حمایتی کمی دور از ذهن به‌نظر می رسد پس باید به سراغ حمایت از طرف فرزندان رفت. اما کدام فرزند؟روند فرزندآوری کماکان رو به کاهش است و کاهش فرزندان برابر است با کاهش حمایت ها.
از طرف دیگر اگر هنوز کشور به توسعه و پیشرفت دست‌پیدا نکرده باشد، هر چه از جمعیت فعال آن کاسته شده و به جمعیت سالخوردة آن افزوده شود احتمال دست یابی به توسعه کمتر و کمتر می‌گردد. مجموع تمام این وقایع ما و جامعه ما را با خطری جدی مواجه می‌کند که قطعا به برنامه ریزی و پیگیری هر‌چه بیشتر دولت و مردم نیازمند است.🔺
#فاضله_حمزه_لو
@omidesaba
✅ بحران باروری (کاهش بی رویه و مشکلات ناشی از آن)
📌بحران جمعیت کشور، کاهش میزان باروری در ایران، خطر سالخوردگی جمعیت، از مسائل پر سر و صدای امروزه کشور هستند که تقریباً در هر جایی صحبت از آن ها به گوش می رسد. اما معنی دقیق این صحبت ها چیست؟ چه اتفاقی در حال وقوع است که تا این حد برای آینده و سرنوشت کشور اهمیت دارد؟ برای فهم آن بهتر است روندی تاریخی را در نظر بگیریم.
تا بیش از دویست سال پیش و قبل از ظهور فناوری در جهان، بیماری های واگیردار و همه گیری از جمله طاعون و وبا و خطرات طبیعی از جمله سیل و زلزله بزرگ ترین تهدیدکنندگان زندگی بشر در زمین و اصلی ترین عوامل مرگ انسان بوده اند. از آنجا که انسان وسیله ای برای مقابله با این خطرات نداشت و قادر به کنترل مرگ نیز نبود برای اینکه خانواده خود را همچنان با جمعیتی مطلوب نگهدارد و تعداد جمعیت را حفظ کند، میزان باروری و فرزندآوری خود را افزایش داد. دلیل آن هم این بود که در آن زمان به‌طور میانگین حداکثر سال هایی که انسان عمر می‌کرد حدود 35 سال بود و میزان مرگ و میر نوزادان و اطفال هم رقم بسیار بالایی داشت؛ بنابراین تنها راه اینکه بتوان اطمینان حاصل کرد خانواده بدون فرزند نمی ماند و تعداد فرزندان دلخواه در خانواده باقی خواهد ماند، این بود که هر چه بیشتر و بیشتر فرزندآوری کرد و میزان تولدها را بالا برد تا میزان مرگ نتواند آن را خنثی کند.
📌اما بعد از انقلاب صنعتی و ظهور فناوری با پیشرفت فراوانی که در علوم پزشکی و صنعت تحقق یافت، بشر قادر به ریشه کن کردن و کنترل بیماری های مذکور شد و با کنترل مرگ تحول بزرگی در طول عمر انسان به وجود آمد. متوسط سال هایی که انسان می توانست زندگی کند یعنی شاخص امید به زندگی از رقم 35 به 75 افزایش پیدا کرد. اما میزان باروری همچنان بالا بود. نتیجه این امر افزایش بی حد و مرز باروری بود یعنی افزایش بی رویه جمعیت. همین افزایش بی رویه باعث شد تا انسان (و دولت ها) پس از گذشت زمان به این نتیجه برسد که باید فرزندآوری خود را محدود کند. و کرد. این اتفاق سال‌ها بعد از کشورهای اروپایی در دیگر کشورها هم به وقوع پیوست که ایران هم جزو آن ها بود.
اما کاهش هم حدی دارد.
📌دانشمندان جمعیت شناسی در محاسبات میزان کل باروری جوامع به رقمی رسیدند که به آن سطح جانشینی می‌گویند یعنی میانگین تعداد فرزندانی که یک زن در طول زندگیش به دنیا می آورد. حدأقل رقم مطلوب آن برابر است با 2/1. یعنی اگر میزان کل باروری از این رقم کمتر باشد رشد جمعیت کشور کاهش پیدا می‌کند و اگر این روند به طرزی افراطی ادامه پیدا کند شاهد رشد منفی جمعیت و سقوط آن خواهیم بود. این معضلی است که اکنون گریبان جامعة ایران را گرفته است. بر اساس آمارهای سرشماری میزان باروری کل ایران در سال 1390،
1/8 گزارش شده یعنی پایین تر از سطح استاندارد. (البته لازم به ذکر است که میزان کل باروری ایران در سال 95 به 2/01 رسید. افزایش این رقم به جهت افزایش فرزندآوری متولدین دهة شصت ایران است که البته رشدی مقطعی است و بعد از آن شاهد کاهش مجدد این رقم بوده ایم.)
🔺با کاهش باروری تعداد کودکان و جوانان جامعه هم کاهش پیدا می‌کند و پس از گذشت مدتی درصد قابل توجهی از جمعیت را سالمندان تشکیل خواهند داد. این یعنی کاهش جمعیت فعال و نیروی‌کار، افزایش افراد وابسته و مصرف‌کننده و لزوم تأسیس سازمان های حمایت کننده در دولت. این سالخوردگی جمعیت اگر در شرایط توسعه یافتگی و رفاه اتفاق افتد آسیب های آن به شدت کمتر از وقوع آن در کشوری مثل ایران است که تازه در مسیر پیشرفت و توسعه قرار گرفته.
طبیعی است با افزایش سالمندان، نیاز به مراقبت و حمایت از آنان نیز افزایش پیدا می‌کند. این امر بیش از هر چیز از دو طریق حاصل می شود. ابتدا تأسیس سازمان های حمایتی توسط دولت که بودجة خاص خود را می‌خواهد و بعد حمایت از درون خانواده و از طرف فرزندان. حال با این اوضاع اقتصادی کشور تأسیس سازمان های حمایتی کمی دور از ذهن به‌نظر می رسد پس باید به سراغ حمایت از طرف فرزندان رفت. اما کدام فرزند؟روند فرزندآوری کماکان رو به کاهش است و کاهش فرزندان برابر است با کاهش حمایت ها.
از طرف دیگر اگر هنوز کشور به توسعه و پیشرفت دست‌پیدا نکرده باشد، هر چه از جمعیت فعال آن کاسته شده و به جمعیت سالخوردة آن افزوده شود احتمال دست یابی به توسعه کمتر و کمتر می‌گردد. مجموع تمام این وقایع ما و جامعه ما را با خطری جدی مواجه می‌کند که قطعا به برنامه ریزی و پیگیری هر‌چه بیشتر دولت و مردم نیازمند است.🔺
#فاضله_حمزه_لو
@omidesaba
▫️ « با فعالیت کتابخانه عمومی مستقل بامداد امید روستای بالو از ارومیه ، یکی از ۱۰ روستای شایسته تقدیر در امر کتابخوانی در سطح کشور انتخاب شد!
در اختتامیه جشنواره روستاها و عشایر دوستدار کتاب و همچنین مراسم معرفی ششمین پایتخت کتاب ایران، به خانم مهدیه محمدپور کتابدار کتابخانه عمومی مستقل بامداد امید بالو ، لوح تقدیر اهدا شد.
شیراز نیز پایتخت کتاب کشور معرفی شد.
با تشکر از کارکنان کتابخانه‌های عمومی بامداد امید ارومیه و بالو💐💐
@omidesaba
در اختتامیه جشنواره روستاها و عشایر دوستدار کتاب و همچنین مراسم معرفی ششمین پایتخت کتاب ایران، به خانم مهدیه محمدپور کتابدار کتابخانه عمومی مستقل بامداد امید بالو ، لوح تقدیر اهدا شد.
شیراز نیز پایتخت کتاب کشور معرفی شد.
با تشکر از کارکنان کتابخانه‌های عمومی بامداد امید ارومیه و بالو💐💐
@omidesaba
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ #جمعیت_و_قدرت
🔹در طول تاریخ بشر جمعیت همواره عاملی برای قدرت بوده است؛ اساسأ عامل کشورگشایی ها و جنگ های گذشته نیز جمعیت محسوب می شود چرا که افزایش جمعیت در کشورها موجب تحمیل فشار به منابع آن جامعه می شده و راه آن گسترش محیط بوده است. امروزه با افزایش جمعیت و وارد شدن فشار بر منابع و محیط، جنگ و کشورگشایی صورت نمی‌گیرد بلکه به جای آن مهاجرت افزایش پیدا کرده است. مهاجرت از مکان پر جمعیت تر به مکان کم جمعیت تر، از مکان کمتر توسعه یافته به مکان بیشتر توسعه یافته. اما همین عامل مهاجرت هم تأثیرات مهمی بر نظام قدرت جوامع اعمال می‌کند؛ در واقع یکی از علت های مهم مردم برای مهاجرت وجود نابرابری و کمبود امکانات در جامعۀ خود است. حال اگر بعد از مهاجرت به جامعۀ دیگر، مردم باز شاهد این باشند که وضعیت آنان نسبت به شهروندان اصلی آن جامعه در جایگاه پایین تری قرار دارد و امکانات کمتری نسبت به آنها دارند، بیش از پیش احساس نابرابری کرده و به ایجاد آشوب و ناآرامی می پردازند. کشور فرانسه مثال خوبی برای این مسئله است چرا که بخش قابل توجهی از اعتراضات و آشوب هایی که اخیراً در آن رخ داده توسط مهاجران جوان این کشور ایجاد شده است. از طرف دیگر از آنجا که بیشتر مهاجرت ها از جوامع کمتر توسعه یافته به جوامع بیشتر توسعه یافته صورت می‌گیرد، تصور شهروندان اصلی جامعۀ مهاجرپذیر (جامعۀ مقصد که افراد به آن مهاجرت کرده اند) این است که مهاجران نسبت به آنان از تمدن و فرهنگ پایین تری برخوردار هستند؛ که این تصور خود باعث نزاع و درگیری بین بومیان (افراد متعلق به جامعه مقصد) و مهاجران می شود.
به علاوه، ورود مهاجران به یک جامعه باعث افزایش نیروی کار ارزان در آن جامعه می شود؛ یعنی درصورت نیاز به کارگر، کارفرماها به سراغ افراد مهاجر می روند چرا که می دانند ورود آنها به این جامعۀ جدید باعث افزایش نیروی کار شده و به‌خاطر رقابتی که بین آنان با کارگران بومی (کارگرانی که شهروند اصلی جامعه هستند و مهاجر نیستند) ایجاد شده است، می توانند دستمزد کمتری به آنان بدهند. همین مسئله موجب نارضایتی نیروی کار بومی و بروز اعتراض و آشوب می شود. مصداق بارز این اتفاق نیز کارگران افغانستانی مهاجر و دستمزد کمتر آن نسبت به کارگران ایرانی در کشور خودمان (ایران) است.
اما علاوه بر میزان کلی جمعیت، نوع و کیفیت جمعیت نیز به نوبۀ خود تاثیرات گوناگونی بر قدرت و نظام سیاسی هر جامعه می گذارد؛ برای مثال اگر جمعیت را بر اساس سن مورد بررسی قرار دهیم، خواهیم دید جمعیت جوان از شور و انرژی و حتی خشونت طلبی خاصی برخوردار است که جمعیت سالمند فاقد آن می باشد. پس اشتباه نیست اگر بگوییم جوامعی که بیشتر جمعیت آنان را جوانان تشکیل می دهند بسیار بیشتر دچار آشفتگی سیاسی می شوند تا جوامعی که بیشتر جمعیت آنان را افراد سالمند و محافظه کار تشکیل می‌دهند؛ در واقع کشورهایی که وضعیت سنی آنان سالخورده است از آرامش بیشتری برخوردارند. اتفاقاً بیشتر انقلاب ها هم زمانی رخ می دهند که کشور دارای بیشترین جمعیت جوان است. انقلاب اسلامی ایران در سال 57، نمونه‌ای از این مسئله است.
به لحاظ وضعیت جنسیتی نیز، جمعیت بر قدرت مؤثر است. پر واضح است که در سال های اخیر افزایش تحصیلات در زنان باعث افزایش آگاهی در آنان شده و به دنبال آن باعث اعتراض آنان به وضع موجود شده است. بنابراین اگر نسبت زنان تحصیل کرده در جامعه ای بالا باشد، مطالبه گری و ناآرامی هم در آن افزایش پیدا می کند.
در همین راستا یکی از نظریه پردازان علم جمعیت شناسی به نام #مک_نیکول، این گونه بیان کرده است که نقش جمعیت در اتفاقات سیاسی در جهان از اهمیت بسیار قابل توجهی برخوردار است. او ادعا می کند که جوامع در سال های آینده به سمت برابری حرکت خواهند کرد و تلاش بر این است که برابری در جهان افزایش یابد. در شرایطی که برابری در جوامع وجود داشته باشد و جوامع جهان از نظر برخورداری از منابع یکسان باشند، قدرت بیشتر را جامعه ای خواهد داشت که جمعیت بیشتری داشته باشد. به بیان دیگر، در چنین وضعیتی جمعیت بیشتر برابر است با قدرت بیشتر.
#فاضله_حمزه_لو
@omidesaba
✅ #جمعیت_و_قدرت
🔹در طول تاریخ بشر جمعیت همواره عاملی برای قدرت بوده است؛ اساسأ عامل کشورگشایی ها و جنگ های گذشته نیز جمعیت محسوب می شود چرا که افزایش جمعیت در کشورها موجب تحمیل فشار به منابع آن جامعه می شده و راه آن گسترش محیط بوده است. امروزه با افزایش جمعیت و وارد شدن فشار بر منابع و محیط، جنگ و کشورگشایی صورت نمی‌گیرد بلکه به جای آن مهاجرت افزایش پیدا کرده است. مهاجرت از مکان پر جمعیت تر به مکان کم جمعیت تر، از مکان کمتر توسعه یافته به مکان بیشتر توسعه یافته. اما همین عامل مهاجرت هم تأثیرات مهمی بر نظام قدرت جوامع اعمال می‌کند؛ در واقع یکی از علت های مهم مردم برای مهاجرت وجود نابرابری و کمبود امکانات در جامعۀ خود است. حال اگر بعد از مهاجرت به جامعۀ دیگر، مردم باز شاهد این باشند که وضعیت آنان نسبت به شهروندان اصلی آن جامعه در جایگاه پایین تری قرار دارد و امکانات کمتری نسبت به آنها دارند، بیش از پیش احساس نابرابری کرده و به ایجاد آشوب و ناآرامی می پردازند. کشور فرانسه مثال خوبی برای این مسئله است چرا که بخش قابل توجهی از اعتراضات و آشوب هایی که اخیراً در آن رخ داده توسط مهاجران جوان این کشور ایجاد شده است. از طرف دیگر از آنجا که بیشتر مهاجرت ها از جوامع کمتر توسعه یافته به جوامع بیشتر توسعه یافته صورت می‌گیرد، تصور شهروندان اصلی جامعۀ مهاجرپذیر (جامعۀ مقصد که افراد به آن مهاجرت کرده اند) این است که مهاجران نسبت به آنان از تمدن و فرهنگ پایین تری برخوردار هستند؛ که این تصور خود باعث نزاع و درگیری بین بومیان (افراد متعلق به جامعه مقصد) و مهاجران می شود.
به علاوه، ورود مهاجران به یک جامعه باعث افزایش نیروی کار ارزان در آن جامعه می شود؛ یعنی درصورت نیاز به کارگر، کارفرماها به سراغ افراد مهاجر می روند چرا که می دانند ورود آنها به این جامعۀ جدید باعث افزایش نیروی کار شده و به‌خاطر رقابتی که بین آنان با کارگران بومی (کارگرانی که شهروند اصلی جامعه هستند و مهاجر نیستند) ایجاد شده است، می توانند دستمزد کمتری به آنان بدهند. همین مسئله موجب نارضایتی نیروی کار بومی و بروز اعتراض و آشوب می شود. مصداق بارز این اتفاق نیز کارگران افغانستانی مهاجر و دستمزد کمتر آن نسبت به کارگران ایرانی در کشور خودمان (ایران) است.
اما علاوه بر میزان کلی جمعیت، نوع و کیفیت جمعیت نیز به نوبۀ خود تاثیرات گوناگونی بر قدرت و نظام سیاسی هر جامعه می گذارد؛ برای مثال اگر جمعیت را بر اساس سن مورد بررسی قرار دهیم، خواهیم دید جمعیت جوان از شور و انرژی و حتی خشونت طلبی خاصی برخوردار است که جمعیت سالمند فاقد آن می باشد. پس اشتباه نیست اگر بگوییم جوامعی که بیشتر جمعیت آنان را جوانان تشکیل می دهند بسیار بیشتر دچار آشفتگی سیاسی می شوند تا جوامعی که بیشتر جمعیت آنان را افراد سالمند و محافظه کار تشکیل می‌دهند؛ در واقع کشورهایی که وضعیت سنی آنان سالخورده است از آرامش بیشتری برخوردارند. اتفاقاً بیشتر انقلاب ها هم زمانی رخ می دهند که کشور دارای بیشترین جمعیت جوان است. انقلاب اسلامی ایران در سال 57، نمونه‌ای از این مسئله است.
به لحاظ وضعیت جنسیتی نیز، جمعیت بر قدرت مؤثر است. پر واضح است که در سال های اخیر افزایش تحصیلات در زنان باعث افزایش آگاهی در آنان شده و به دنبال آن باعث اعتراض آنان به وضع موجود شده است. بنابراین اگر نسبت زنان تحصیل کرده در جامعه ای بالا باشد، مطالبه گری و ناآرامی هم در آن افزایش پیدا می کند.
در همین راستا یکی از نظریه پردازان علم جمعیت شناسی به نام #مک_نیکول، این گونه بیان کرده است که نقش جمعیت در اتفاقات سیاسی در جهان از اهمیت بسیار قابل توجهی برخوردار است. او ادعا می کند که جوامع در سال های آینده به سمت برابری حرکت خواهند کرد و تلاش بر این است که برابری در جهان افزایش یابد. در شرایطی که برابری در جوامع وجود داشته باشد و جوامع جهان از نظر برخورداری از منابع یکسان باشند، قدرت بیشتر را جامعه ای خواهد داشت که جمعیت بیشتری داشته باشد. به بیان دیگر، در چنین وضعیتی جمعیت بیشتر برابر است با قدرت بیشتر.
#فاضله_حمزه_لو
@omidesaba
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅#آمارهای_جهانی_از_مشکلات_مردان_چه_می_گویند؟
(بررسی دو حوزة خودکشی و جنگ)
در بستر صحبت از مشکلات و معضلاتی که مردان با آن مواجهند، توجه به برخی آمار و ارقام جالب توجه خواهد بود. در این مطلب تلاش می کنم تا در دو حوزة خودکشی و جنگ آمارهایی که دال بر مشکلات و معضلات مردان است را نشان دهم.
🔺خودکشی
خودکشی یا قتل نفس یکی از پدیده هایی است که تقریباً تمامی کشورهای جهان تجربه می کنند. از عوامل متعددی به عنوان دلایل، انگیزنده ها، محرک ها و پیش ران های خودکشی نام برده اند؛ به عنوان مثال می توان از منظر اقتصادی به بیکاری، فقر نسبی و مطلق و وجود فاصلة طبقاتی شدید اشاره کرد، یا می توان از بی معنایی، فقدان عزت نفس و اعتماد به نفس، افسردگی و سایر مسائل در سطح روانی و فردی نام برد. به هر ترتیب خودکشی هر چه باشد و به هر دلیلی، مردان از دیرباز بیش از زنان مرتکب آن شده اند. برای مثال آمارها نشان می دهد که در سال 2017 در آمریکا، مردان چیزی حدود 3/5 برابر زنان خودکشی کرده اند. آمارهای جهانی نیز نشان می دهند که در این سال از هر صد هزار زن در جهان 6/3 نفر مرتکب خودکشی شده اند در حالی که این رقم در میان صد هزار مرد چیزی حدود 13/9 است، یعنی چیزی بیش از دو برابر. آمارهای بریتانیا نیز نشان می دهند که بیشترین نرخ خودکشی ها در میان جمعیت کل کشور مربوط به مردان 49-45 ساله است. تمام این آمار و ارقام نشان می دهند که در نقاط مختلف جهان مردان نسبت به زنان گرایش بیشتری به خودکشی دارند. این امر می تواند مؤید مسائل خاصی باشد. مثلاً محققان اشاره کرده اند که مردان در طول تاریخ بیشتر در معرض فشارهای اقتصادی و اجتماعی بوده اند یا اینکه فرهنگ مردانه این باور را به مردان می دهد که باید مسائل و مشکلات شخصی را نزد خویش نگه دارند و آن را با کسی در میان نگذارند و همین امر موجب بروز مسائلی در آنها می شود و برخی را به سمت خودکشی سوق می دهد. هر چه باشد پیش بینی ها حاکی از آن است که این روند طی سال های آینده نیز بدون تغییر خواهد بود و مردان هم چنان چیزی بیش از دو برابر زنان خودکشی خواهند کرد. نرخ خودکشی ها نشان می دهد که مردان در معرض مشکلات و آسیب هایی هستند که نیازمند توجه است.
🔺جنگ
یکی دیگر از حوزه هایی که اغلب دربارة آن بحث جنسیتی نمی شود جنگ است. بنا به داده های متعدد و باور محققان بزرگترین قربانیان جنگ ها چه در گذشته، که ثبت آمارها ممکن نبوده، و چه در زمان معاصر، که می‌توان تعداد قربانیان به تفکیک جنسیت را تخمین زد، مردان هستند. مردان بیشترین سهم را در گروه های نظامی و شبه نظامی دارند و تقریباً در تمامی کشورها بخش عمده نیروی ارتش را تأمین می کنند. با وقوع جنگ ها، شورش ها، کودتاها و سایر درگیری ها این مردان هستند که به نبرد یکدیگر می روند و بر اثر این نبرد یا تلف می شوند و یا با عوارض ناشی از آن تا آخر عمر زندگی می کنند. برای مثال، بر اساس تحقیقی که در سال 2005 در عراق انجام شده است می توان گفت که بیش از 82 درصد از قربانیان جنگ‌های عراق مرد بوده اند. آمارهای سازمان بهداشت جهانی نیز نشان می دهد که در سال 2000 چیزی حدود 31000 نفر بر اثر جنگ فوت کرده اند، تقریباً 75 درصد قربانیان مرد و سایر قربانیان زن بوده اند. مجموع این آمار و ارقام نشان دهنده آن است که هر ساله مردان بسیاری بر اثر جنگ یا تبعات ناشی از جنگ دچار مرگ یا آسیب های دیگری می شوند. یکی از باورهای کلیشه ای در ارتباط با جنگ آن است که تنها زنان قربانیان آزار و تجاوز جنسی در زمان جنگ هستند. آمارها و مشاهدات علمی نشان می دهد که علاوه بر زنان، مردان و پسران نیز طی جنگ ها قربانی انواع آزار و تجاوز جنسی بوده اند. حوزة جنگ و نقش مردان در آن نیازمند مطالعه و توجهی است که امروز کمتر نسبت به آن معطوف شده است.
#علیرضا_اسکندری_نژاد
@omidesaba
✅#آمارهای_جهانی_از_مشکلات_مردان_چه_می_گویند؟
(بررسی دو حوزة خودکشی و جنگ)
در بستر صحبت از مشکلات و معضلاتی که مردان با آن مواجهند، توجه به برخی آمار و ارقام جالب توجه خواهد بود. در این مطلب تلاش می کنم تا در دو حوزة خودکشی و جنگ آمارهایی که دال بر مشکلات و معضلات مردان است را نشان دهم.
🔺خودکشی
خودکشی یا قتل نفس یکی از پدیده هایی است که تقریباً تمامی کشورهای جهان تجربه می کنند. از عوامل متعددی به عنوان دلایل، انگیزنده ها، محرک ها و پیش ران های خودکشی نام برده اند؛ به عنوان مثال می توان از منظر اقتصادی به بیکاری، فقر نسبی و مطلق و وجود فاصلة طبقاتی شدید اشاره کرد، یا می توان از بی معنایی، فقدان عزت نفس و اعتماد به نفس، افسردگی و سایر مسائل در سطح روانی و فردی نام برد. به هر ترتیب خودکشی هر چه باشد و به هر دلیلی، مردان از دیرباز بیش از زنان مرتکب آن شده اند. برای مثال آمارها نشان می دهد که در سال 2017 در آمریکا، مردان چیزی حدود 3/5 برابر زنان خودکشی کرده اند. آمارهای جهانی نیز نشان می دهند که در این سال از هر صد هزار زن در جهان 6/3 نفر مرتکب خودکشی شده اند در حالی که این رقم در میان صد هزار مرد چیزی حدود 13/9 است، یعنی چیزی بیش از دو برابر. آمارهای بریتانیا نیز نشان می دهند که بیشترین نرخ خودکشی ها در میان جمعیت کل کشور مربوط به مردان 49-45 ساله است. تمام این آمار و ارقام نشان می دهند که در نقاط مختلف جهان مردان نسبت به زنان گرایش بیشتری به خودکشی دارند. این امر می تواند مؤید مسائل خاصی باشد. مثلاً محققان اشاره کرده اند که مردان در طول تاریخ بیشتر در معرض فشارهای اقتصادی و اجتماعی بوده اند یا اینکه فرهنگ مردانه این باور را به مردان می دهد که باید مسائل و مشکلات شخصی را نزد خویش نگه دارند و آن را با کسی در میان نگذارند و همین امر موجب بروز مسائلی در آنها می شود و برخی را به سمت خودکشی سوق می دهد. هر چه باشد پیش بینی ها حاکی از آن است که این روند طی سال های آینده نیز بدون تغییر خواهد بود و مردان هم چنان چیزی بیش از دو برابر زنان خودکشی خواهند کرد. نرخ خودکشی ها نشان می دهد که مردان در معرض مشکلات و آسیب هایی هستند که نیازمند توجه است.
🔺جنگ
یکی دیگر از حوزه هایی که اغلب دربارة آن بحث جنسیتی نمی شود جنگ است. بنا به داده های متعدد و باور محققان بزرگترین قربانیان جنگ ها چه در گذشته، که ثبت آمارها ممکن نبوده، و چه در زمان معاصر، که می‌توان تعداد قربانیان به تفکیک جنسیت را تخمین زد، مردان هستند. مردان بیشترین سهم را در گروه های نظامی و شبه نظامی دارند و تقریباً در تمامی کشورها بخش عمده نیروی ارتش را تأمین می کنند. با وقوع جنگ ها، شورش ها، کودتاها و سایر درگیری ها این مردان هستند که به نبرد یکدیگر می روند و بر اثر این نبرد یا تلف می شوند و یا با عوارض ناشی از آن تا آخر عمر زندگی می کنند. برای مثال، بر اساس تحقیقی که در سال 2005 در عراق انجام شده است می توان گفت که بیش از 82 درصد از قربانیان جنگ‌های عراق مرد بوده اند. آمارهای سازمان بهداشت جهانی نیز نشان می دهد که در سال 2000 چیزی حدود 31000 نفر بر اثر جنگ فوت کرده اند، تقریباً 75 درصد قربانیان مرد و سایر قربانیان زن بوده اند. مجموع این آمار و ارقام نشان دهنده آن است که هر ساله مردان بسیاری بر اثر جنگ یا تبعات ناشی از جنگ دچار مرگ یا آسیب های دیگری می شوند. یکی از باورهای کلیشه ای در ارتباط با جنگ آن است که تنها زنان قربانیان آزار و تجاوز جنسی در زمان جنگ هستند. آمارها و مشاهدات علمی نشان می دهد که علاوه بر زنان، مردان و پسران نیز طی جنگ ها قربانی انواع آزار و تجاوز جنسی بوده اند. حوزة جنگ و نقش مردان در آن نیازمند مطالعه و توجهی است که امروز کمتر نسبت به آن معطوف شده است.
#علیرضا_اسکندری_نژاد
@omidesaba
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ نرخ بیکاری و تفاوت های جنسیتی؛
آیا از منظر بیکاری شکافی میان زنان و مردان وجود دارد؟
@omidesaba
👇👇👇
✅ نرخ بیکاری و تفاوت های جنسیتی؛
آیا از منظر بیکاری شکافی میان زنان و مردان وجود دارد؟
@omidesaba
👇👇👇
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ نرخ بیکاری و تفاوت های جنسیتی؛
آیا از منظر بیکاری شکافی میان زنان و مردان وجود دارد؟
🔹غالباً بیکاری را وضعیتی تعریف کرده اند که در آن فرد علی رغم جست و جوی فعالانه برای یافتن شغل، موفق به اخذ یک موقعیت شغلی نمی شود. عموماً با سنجش نرخ بیکاری می توان از قدرت اقتصادی یک کشور مطلع شد. نرخ بالای بیکاری (اقتصاد دانان نرخ بیکاری سه تا چهار درصد را نرخ مطلوب بیکاری می دانند) دال بر این است که اقتصاد یک کشور دچار مشکلات نفس گیری است و مردم در حوزه های مختلف با سختی ها و مصائب متعددی گریبان گیر هستند.
♦مدت ها دربارة این نکته بحث شده است که زنان در نسبت با مردان جایگاه ها و موقعیت های اندکی را در بازارهای کار جهانی اشغال کرده اند. بسیاری گفته اند که زنان علی رغم تحصیلات و مهارت ها در نسبت با مردان هم ردة خود کمتر موفق می شوند که به مشاغل مورد نظرشان دست یابند. حال باید ببینیم که این گفته ها و اظهارات تا چه حد با آمارهای جهانی تطابق دارد و آیا واقعاً تفاوت چشم گیری میان بیکاری زنان و مردان وجود دارد؟
بر اساس آمارهای بانک جهانی، نرخ بیکاری کل در سال 2019 عدد 9/4 بوده است. در سال گذشتة میلادی نرخ بیکاری مردان 6/4 و نرخ بیکاری زنان 4/5 بوده است. با توجه به این آمار در سال گذشتة میلادی زنان چیزی حدود یک درصد بیشتر از مردان پدیدة بیکاری را در سطح جهانی تجربه کرده اند. با این حال نمی توان نسبت جنسیتی بیکاری را در تمام نقاط دنیا به همین نحو مشاهده کرد. با توجه به آمارها، این نسبت در اکثر کشورهای اروپایی وارونه است. مثلاً در آلمان، مردان نرخ بیکاری 8/3 و زنان نرخ 9/2 را در سال 2018 تجربه کرده اند. در آمریکای شمالی هم وضع به همین ترتیب است. آمریکا در سال 2018 با نرخ بیکاری 9/3 برای مردان و 8/3 برای زنان روبرو بوده است و کانادا نیز نرخ بیکاری 1/6 برای مردان و نرخ 5/5 برای زنان را تجربه کرده است. آمارها اینطور نشان می دهند که کشورهای کمتر توسعه یافته یا توسعه نیافته (مانند کشورهای آفریقایی) و کشورهای سنتی تر (مانند کشورهای اروپای جنوبی و شرقی و خاورمیانه) نرخ بیکاری بیشتری برای زنان را تجربه می‌کنند. از آن سو کشورهای توسعه یافته و مدرن‌تر اروپایی، آمریکای شمالی و آسیای شرقی (خصوصاً ژاپن و کرة جنوبی) نرخ بیکاری بیشتری را برای مردان رقم زده اند. فارغ از این مطالب، تفاوت کمتر از یک درصدی نرخ بیکاری زنان و مردان در سطح بین‌المللی آنچنان معنادار و قابل توجه نیست که بسیاری ادعا کرده اند. با تغییرات فرهنگی و تغییر نسل ها، زنان بسیاری از مشاغل را از آن خود کرده اند و حال در بسیاری از کشورها این مردانند که بیش از زنان به جست و جوی شغل می پردازند و در این راه دچار شکست می‌شوند. چه بسا با ورود روبات ها و وسایل خودکار به مشاغل سنگینی که تا پیش از این به انحصار مردان بوده است (مشاغلی مانند رانندگی ماشین آلات سنگین) و با تغییرات فرهنگی و توسعه یافتن کشورهای آفریقا، آمریکای جنوبی و خاورمیانه، نسبت جنسیتی نرخ بیکاری نیز معکوس شود.
♦یکی از نکاتی که باید در بحث از بیکاری مد نظر قرار دهیم این است که در بسیاری از کشورها که در آنها نسبت جنسیتی نرخ بیکاری به نفع مردان است و زنان بیکاری بیشتری را تجربه می کنند، آن است که در این کشورها غالباً از مردان به عنوان نان آور خانه و شخصی که باید معیشت خانواده را تأمین کند یاد می شود. این انتظاراتی که از مردان در این کشورها وجود دارد و فشارهایی که به آنان برای اکتساب شغل وارد می شود ضرورتاً نرخ بیکاری را به این سمت سوق می دهد. در سوی مقابل، در بسیاری از کشورهایی که در آنها زنان و مردان هر دو به عنوان تأمین کنندگان معیشت خانوار شناخته می شوند و انتظارات از آنها تا حدودی برابر است، نرخ بیکاری به سمت تعادل و بعضاً به ضرر مردان کشیده می شود. به هر ترتیب، نرخ بیکاری نشان می دهد که تفاوت عظیم و شکاف عمیقی میان مردان و زنان در سطح جهانی وجود ندارد. در کشورهای پیشرفته و مدرن نسبت بیکاری برابر یا به نفع زنان است و در کشورهای در حال توسعه و سنتی این نسبت به ضرر زنان است.
علیرضا اسکندری نژاد
@omidesaba
✅ نرخ بیکاری و تفاوت های جنسیتی؛
آیا از منظر بیکاری شکافی میان زنان و مردان وجود دارد؟
🔹غالباً بیکاری را وضعیتی تعریف کرده اند که در آن فرد علی رغم جست و جوی فعالانه برای یافتن شغل، موفق به اخذ یک موقعیت شغلی نمی شود. عموماً با سنجش نرخ بیکاری می توان از قدرت اقتصادی یک کشور مطلع شد. نرخ بالای بیکاری (اقتصاد دانان نرخ بیکاری سه تا چهار درصد را نرخ مطلوب بیکاری می دانند) دال بر این است که اقتصاد یک کشور دچار مشکلات نفس گیری است و مردم در حوزه های مختلف با سختی ها و مصائب متعددی گریبان گیر هستند.
♦مدت ها دربارة این نکته بحث شده است که زنان در نسبت با مردان جایگاه ها و موقعیت های اندکی را در بازارهای کار جهانی اشغال کرده اند. بسیاری گفته اند که زنان علی رغم تحصیلات و مهارت ها در نسبت با مردان هم ردة خود کمتر موفق می شوند که به مشاغل مورد نظرشان دست یابند. حال باید ببینیم که این گفته ها و اظهارات تا چه حد با آمارهای جهانی تطابق دارد و آیا واقعاً تفاوت چشم گیری میان بیکاری زنان و مردان وجود دارد؟
بر اساس آمارهای بانک جهانی، نرخ بیکاری کل در سال 2019 عدد 9/4 بوده است. در سال گذشتة میلادی نرخ بیکاری مردان 6/4 و نرخ بیکاری زنان 4/5 بوده است. با توجه به این آمار در سال گذشتة میلادی زنان چیزی حدود یک درصد بیشتر از مردان پدیدة بیکاری را در سطح جهانی تجربه کرده اند. با این حال نمی توان نسبت جنسیتی بیکاری را در تمام نقاط دنیا به همین نحو مشاهده کرد. با توجه به آمارها، این نسبت در اکثر کشورهای اروپایی وارونه است. مثلاً در آلمان، مردان نرخ بیکاری 8/3 و زنان نرخ 9/2 را در سال 2018 تجربه کرده اند. در آمریکای شمالی هم وضع به همین ترتیب است. آمریکا در سال 2018 با نرخ بیکاری 9/3 برای مردان و 8/3 برای زنان روبرو بوده است و کانادا نیز نرخ بیکاری 1/6 برای مردان و نرخ 5/5 برای زنان را تجربه کرده است. آمارها اینطور نشان می دهند که کشورهای کمتر توسعه یافته یا توسعه نیافته (مانند کشورهای آفریقایی) و کشورهای سنتی تر (مانند کشورهای اروپای جنوبی و شرقی و خاورمیانه) نرخ بیکاری بیشتری برای زنان را تجربه می‌کنند. از آن سو کشورهای توسعه یافته و مدرن‌تر اروپایی، آمریکای شمالی و آسیای شرقی (خصوصاً ژاپن و کرة جنوبی) نرخ بیکاری بیشتری را برای مردان رقم زده اند. فارغ از این مطالب، تفاوت کمتر از یک درصدی نرخ بیکاری زنان و مردان در سطح بین‌المللی آنچنان معنادار و قابل توجه نیست که بسیاری ادعا کرده اند. با تغییرات فرهنگی و تغییر نسل ها، زنان بسیاری از مشاغل را از آن خود کرده اند و حال در بسیاری از کشورها این مردانند که بیش از زنان به جست و جوی شغل می پردازند و در این راه دچار شکست می‌شوند. چه بسا با ورود روبات ها و وسایل خودکار به مشاغل سنگینی که تا پیش از این به انحصار مردان بوده است (مشاغلی مانند رانندگی ماشین آلات سنگین) و با تغییرات فرهنگی و توسعه یافتن کشورهای آفریقا، آمریکای جنوبی و خاورمیانه، نسبت جنسیتی نرخ بیکاری نیز معکوس شود.
♦یکی از نکاتی که باید در بحث از بیکاری مد نظر قرار دهیم این است که در بسیاری از کشورها که در آنها نسبت جنسیتی نرخ بیکاری به نفع مردان است و زنان بیکاری بیشتری را تجربه می کنند، آن است که در این کشورها غالباً از مردان به عنوان نان آور خانه و شخصی که باید معیشت خانواده را تأمین کند یاد می شود. این انتظاراتی که از مردان در این کشورها وجود دارد و فشارهایی که به آنان برای اکتساب شغل وارد می شود ضرورتاً نرخ بیکاری را به این سمت سوق می دهد. در سوی مقابل، در بسیاری از کشورهایی که در آنها زنان و مردان هر دو به عنوان تأمین کنندگان معیشت خانوار شناخته می شوند و انتظارات از آنها تا حدودی برابر است، نرخ بیکاری به سمت تعادل و بعضاً به ضرر مردان کشیده می شود. به هر ترتیب، نرخ بیکاری نشان می دهد که تفاوت عظیم و شکاف عمیقی میان مردان و زنان در سطح جهانی وجود ندارد. در کشورهای پیشرفته و مدرن نسبت بیکاری برابر یا به نفع زنان است و در کشورهای در حال توسعه و سنتی این نسبت به ضرر زنان است.
علیرضا اسکندری نژاد
@omidesaba