استکانی که سراسر آب شده،
قدر یک قطره دگر تاب ندارم

و قسم به آزادی واژه ها در سکوت
و اسارت واژه در داستانِ تمام شده

اسکرین‌شات نگه می‌دارم؛ چون بدی هارو قلبِ احمق فراموش می‌کنه، اما مغز نباید فراموش کنه

خالد وضع این مملکت از بیخ خراب است🥀💔

خدا هیچکسو گیرِ اپلیکشن ایرانی ننداز

یه وقت هایی هم
تکلیف مشخصه،
آدم دلش نمی‌خواد
بپذیره.

نمی‌دونم عزیزم؛ شاید همین دنیا، شایدم یه دنیای دیگه و شایدم اصلا هیچ موقع.

باور دارم که زندگی با یکی شدن دین و مذهب و طرز فکر به جای بهتری تبدیل نمیشه،فقط موضوعات برای بحث عوض میشن.
زندگی در صورتی قشنگتر میشه که انسان ها یاد بگیرن فارغ از هر دین ، عقیده ، جبهه گیری سیاسی و طرز فکر کنار هم زندگی مصالحت آمیز داشته باشند.

دیدم که بَرنداشت کسی نعشم از زمین
خود نعشِ خود به شانه گرفتم، گریستم.

عفیف باختری

من تو را
به جان میخوانمت
به دل مینشانمت
به عشق میدانمت
به غزل میسُرایمت
به ماه میپندارمت
به مهر میجویمت
آری من تو را دوستت دارم،
با تمامِ نابودی‌هایم

در جامعه آزاد همه چیز نسبتا چهره حقیقی خودش رو داره
اما در جامعه ما در همه مسائل شک وارده

‏نیک میلر میگه:
«من کسی‌ هستم که درونم تقریباً مرده، اما هنوز کمی امید به چیزی خارق‌العاده دارم، که همان‌طور که گفتم، این بدترین نوع انسان است. چون یعنی می‌دانم همه‌چیز مزخرف و بی‌معناست، ولی در خفا امیدوارم روزی برسد که شاید این‌طور نباشد.»

و در نهایت هر چیزی تا یه حدی ارزش جنگیدن داره.

در هر صورت امیدی به آینده و بشریت ندارم

سمت من می آیی با نگاهِ خاکستری بیا
من نَ سفیدم نَ سیاه..

گلا میمیرن ولی حسی که بهمون میدن نه .

پرم از راه، از پل، از رود، از موج
پرم از سایه برگی در آب،
چه درونم تنهاست.

فرقِ بین ماندن و نماندن همه یک حرف کوچک است اما فاصله اش، بغض میانِ نفس است.