می‌ترسم برای کسی بنویسم “خوبی؟”، چون اگه بهم بگه نه هیچ‌کاری ازم نمیاد، زورم به هیچی نمی‌رسه.

کاش آدما نمیمیردن، سیو می‌شدن چند وقت بعد دوباره بر میگشتن. دوباره زنده بودن.

اینجا حتی درخت بودن هم سخته، چه برسه به آدم بودن.

به مو رسید، پاره شد، گره زدیم، پاره شد، گره زدیم، پاره شد، پاره موند ، موند، موند.

خب دیگه اتفاق خوب بعدی لطفا.

به هرحال زندگی ادامه داره.

انگاری که امید فقط یه وهمه، واقعی نیست، وجود نداره، خیالیه!