اینقدر حرومزادن که آدم می‌مونه چی بگه.

دیوونه شدن از رگ گردن بهم نزدیک‌تره.

بلاهایی به سر مردم اومد، کشتارهایی واقعا اتفاق افتاده که حتی دیدن فیلمش هم می‌تونه آدم رو درهم بشکنه، می‌تونه آدم رو تا ابد دیوونه و وحشت زده کنه. چطور همه‌ی اینا واقعیه؟ چطور باید ادامه داد؟ چطور با این نفرت سر کرد؟ چطوری می‌خوان پاسخگو همچین رذالتی باشن؟

بعضی چیزا هیچوقت “حل” نمی‌شن، فقط حمل می‌شن.

“یک ماه” گذشت، یک ماه از کشته شدن آدم‌های امیدواری که می‌خواستن تلاش کنن برای زندگی بهتر، برای رویاهاشون، برای عزیزهاشون.
آدم‌هایی که برای آخرین بار کسی رو به آغوش کشیدن، خداحافظی کردن،
جرأت و شجاعت داشتن،
و جایی، در سکوت، برای آخرین بار ترسیدن.
و حالا نبودن‌شون فقط نبودن چند هزار نفر نیست، نبودن امیدهایی‌ست که هنوز نفس می‌کشیدن، تلاش‌هایی که نیمه‌کاره موندن و آینده‌هایی که هیچ شد.
نشونه‌های زندگی داشتن و حالا به طرز وحشتناکی مرده‌اند.

دیگه اون چیزی که من رو به زندگی وصل نگه داشته نخ نیست، یه پوسیدگی جزئی در معرض پاره شدنه.

حتی زنده‌ هم نیستیم، صرفا بازمانده‌ایم.

چقدر حیف بودیم برای این اوضاع و زندگی.

می‌ترسم برای کسی بنویسم “خوبی؟”، چون اگه بهم بگه نه هیچ‌کاری ازم نمیاد، زورم به هیچی نمی‌رسه.

کاش آدما نمیمیردن، سیو می‌شدن چند وقت بعد دوباره بر میگشتن. دوباره زنده بودن.

اینجا حتی درخت بودن هم سخته، چه برسه به آدم بودن.

به مو رسید، پاره شد، گره زدیم، پاره شد، گره زدیم، پاره شد، پاره موند ، موند، موند.

خب دیگه اتفاق خوب بعدی لطفا.