عادی نمی‌شه. عادت هم نمی‌شه. یک‌چیزی می‌شه که نمی‌دونی اسمش رو چی بذاری.

این قضیه‌ی هرروز سرکار رفتن اصلا جالب نیست، خوشم نمیاد.

دیشب خیلی جالب بودم.

زندگی جالب تر بود اگه آدمای اشغال وجود نداشتن.

مهم نیست چقدر فرار کنی، غم بلاخره یجایی یقه‌ات رو میگیره.

امشب یه پیشی کوچولوعه زد قدش باهام. خیلی بامزه بود.

شب سعی می‌کنی با غمت کنار بیای و صبح که بیدار میشی با یه غم جدید روبرو میشی.

چه زشت که در انتهای روز یکی نیست یه لیوان چای دستمون بده و ماچمون کنه برای تاب اوری آنچه گذشت.

زندگی کلا چیز پایداری نیست اما بعضی از آدم‌ها ارزشش رو دارن.

رنگ طوسی خیلی جالبه، اگه می‌تونستم رنگ باشم دلم می‌خواست طیفی از طوسی باشم.

میویی بگوی و بگذر.

قلب تو آسمونه.