سرعت اینترنت افسرده کننده هستش، مثل خیلی چیزای دیگه.

Hardest thing in life, letting go of what you thought was real.

ببخشید که خودم رو انتخاب کردم، اگه نمی‌کردم جونش تموم میشد، گناه داشت. همین‌جوریشم همش اذیته.

هندونه، پنیر، خیار ادایی می‌خوام.

من بغل می‌خوام اما نه هر بغلی.

بنظر میاد صحبت‌های نیمه‌شب صرفا برای همون تایم هستن، با طلوع آفتاب اعتبارشون رو از دست می‌دن.

Stu(dying).

بعضی چیزاهم آخرین بارن، اما آخرین بارهایی هستن که امیدواریم آخری نباشه.

بارها مرور کرده بودم، دلم برای تهران و دانشگاه و نولان و آدم‌ها و دوستام و مورفی تنگ می‌شه، ولی قبل از گفتنش و به اینجا رسیدن، مورفی رفته، رفته و بر نگشته، امیدوارم برگرده تا اگه دلم برای لم دادنش تو نولان دلتنگ شد بدونم درسته من نمی‌بینم اما هنوزم هست.