یه بسته چسب زخم خریدم. از واجبات بود.

کاش آدم می‌تونست به روح و روانش هم چسب زخم بزنه.

من الان می‌خوام بهم توجه شه، بعدا دیگه فایده نداره.

امروز واقعا پاییز بود.

احتیاج به آدمی دارم که پیشش ورژن غمگین و ضعیف خودم باشم، آدمی که کنارش حس کنم عیبی نداره اگه زورم نمی‌رسه. اون مراقبمه.

اینقدر بغل و محبت لازمم که نمی‌دونم چقدر.

امشبم به اونی که نباید پی‌ام ندم دیگه خیلی قوی‌ام.

دلم وعده‌های غذایی با شکل و شمایله ادایی بودن می‌خواد. خیلی ادایی.

بنظرم چشم‌ها دروغ نمی‌گن. البته تا جایی که بتونن.

I try to find a better version of myself