تمام

در اینجا با تایید این که ذات جهان پایدار، ازلی و ثابت است، حدوث عالم را رد کردی.

خب دمت گرم عزیزم.

نتیجه این که عالم قائم به ذات است و سلام

در مورد محال بودن تسلسل یک دلیل اوردی که من دیدم.

گفتی اگر قایل به تسلسل باشیم، ما به وجود نمیایم یا یک چنین چیزی، که حرفت را رد کردم.

چندین خطا در این متن وجود داره

اول این که چرا با اعداد طبیعی؟؟؟؟


اولین عدد بعد از صفر (معادل نیستی جهان) چنده؟


نیم؟

یا بیست و پنج صدم؟؟؟؟؟


هر عددی را تصور کنیم میشه نصفش کرد، پس چنین عددی و شروعی برای جهان وجود ندارد.


ریاضیت را قوی کن 🥀

تمام حرفات را فهمیدم ولی ردی بر تسلسل ندیدم.


میشه این نتیجه گیریت را توضیح بدی؟ 👇



اما فرض سلسله ای با اجزای نامتناهی مستلزم آن است که وسط بدون طرف موجود باشد و این امر بنا بر تضایف وسط و طرف محال است.
پس سلسله ای مرکّب از اجزای نامتناهی محال است، زیرا مستلزم محال، محال است.

و تمام

من همچین حرفی نزدم بزرگوار.من گفتم شما داری میگی جهان ازلی و ابدی است و نیاز به علت نداره.پس واجب الوجوده.لذا هم من و هم شما قبول داریم که یک واجب الوجودی در عالم وجود داره.و اختلاف بر سر این است که این واجب الوجود جهان مادی است یا خدای مجرد از ماده.ما هم که میگیم خدا وجود داره منظورمون اینه که واجب الوجوددی وجود دارد.چون خدا همون واجب الوجوده.لذا شما خودت داری وجود خدا رو میپذیری.فقط اختلافمون تو این هست که این خدای واجب الوجود آیا جهان مادی هست یا یک چیز غیر مادی

رفیق


بعد از متن شما، دو نفری جمع بندی می‌کنیم و در ساعت ۲۲ هر دو جمع بندیمون را ارسال میکنیم،


میدنم کار داشتی و دو ساعت کافیه 🥀

چه ربطی داشت؟؟مگر غیر اعداد طبیعی رو هم میشه آورد؟؟؟این که اعداد طبیعی باشن لطمه ای به استدلالم نمیزنه.مهم اینه که اعضای سلسله در طول همدیگه و متوقف بر هم هستند و تسلسل تو همچین سلسله ای محاله

این استدلال داره میگه در سلسله علل،همیشه پایین ترین جزء ،معلول هست و علت برای چیز دیگه نیست.چون آخریم جزأ سلسله هست.و بالاترین جزء هم علت هست م معلول نیست چون بالاترین جزء هست.و بقیه همه وسط هستند که از یک طرف معلول و از یک طرف علت هستند.حالا اگه بگی بالاترین جزء که باید علت باشه معلول نباشه وجود نداره.یعنی بالاترین جزء هم مثل بقیه جزء ها که وسط بود،وسط هست و لذا ما حد پایین داریم و وسط هم داریم ولی حد بالا رو نداریم.خب این محاله

اوکی

تمام

اوکی


رفیق لطفا جمع بندی کن

حرفم اینه 👇


۱. هیچ چیز از هیچ به وجود نمیاد.
۲. در فلسفه و بر پایه عقل هر برهانی که در مورد علت اولیه به کار ببریم هیچ قطعیتی را در پی نخواهد داشت.
۳. با فرض این که یک سلسله‌ی علل وجود داشته باشه که آغاز و پایانی داشته باشه، ثابت نمیشه این سلسله واقعا وجود داره و این مثال بر جهان ما مطابقت داره!

من میتونم سلسله‌ای از علل را تصور کنم که بهم پیوسته هستند و هیچ یک بر دیگری مقدم نیست (که طبق نسبیت عام انیشتین و این موضوع که زمان‌های حال و گذشته و آینده به طور همزمان وجود دارند حرفم بر خلاف حرفای فلسفی شما بدون مدرک نیست) و از ازل تا ابد ادامه دارند.

۴. طبق تمام مشاهدات ما و بر اساس سند ارایه شده که در ادامه ریپلی میکنم، پایستگی بر جهانی که ما شناخته‌ایم حاکم است و برای رد پایستگی جهان شما باید ثابت میکردید که سلسله‌ی علل در جایی به پایان میرسه و جهان حادث میشه، که با حرفای قبلی خودت در تضاده! چون هرچیزی حتا اگر ما علتش را ندونیم، علت داره و دانشمندان تجربی به دنبال علتش می‌گردن 😉





و در نهایت

رفیق، تو که هیچ، خیلی بزرگ‌تر توهاش نتونستن وجود موهوم خدا را ثابت کنند 🥀

تمام

جمع بندی.من امشب فقط میخواستم وجود واجب الوجود(همون چیزی که من بهش میگم خدا)رو ثابت کنم و فعلا کاری به این نداشتم که این واجب الوجود چی هست.استدلالی هم که آوردم کاملا عقلی بود و دلیل بر عقلی بودنش هم اینه که هم شما و هم هر شخص دیگه وجود واجب الوجود رو قبول داره و نمیتونه رد کنه.اگر دوستان حرف های شما رو با دقت بخونن کاملا متوجه خواهند شد که شما واجب الوجود رو قبول داری و ذات جهان رو پایدار و ازلی و ابدی و بدون علت میدونی.یعنی دقیقا همون چیزی که ما در مورد واجب الوجود میگیم.منتها شما نمیدونم چرا نمی خوای لفظ واجب الوجود رو به کار ببری.پس مدعای من کاملا ثابت شد که یک خدای واجب الوجودی هست،و اختلاف بر سر این هست که این واجب الوجود چی هست،شما میگید جهان مادی واجب الوجوده و من میگم جهان مادی نمیتونه واجب الوجود باشه و یک خدای مجرد از ماده باید واجب الوجود باشه.حالا باید در شبهای آینده سر این بحث بشه که این واجب الوجود چی هست؟آیا ماده هست یا مجرد؟ امشب فقط میخواستم وجودش رو اثبات کنم که اثبات شد.والسلام

تمام

در دنیایی که انسان‌ها برای خود خدایانی می‌سازند، خدایانی از جنس ترس و امید، خدایانی که پاسخگوی سوالات بی‌پایانشان باشند، من در گوشه‌ای ایستاده‌ام و سکوت می‌کنم.

سکوتی از جنس تردید، تردید در وجود آن نیروی ماورایی که قرار است همه چیز را کنترل کند.

آیا این خدایان همانند قصه‌های کودکی، واقعی هستند؟
آیا این همه تضرع و نیایش، این همه قربانی و فداکاری، این همه جنگ و خونریزی به نام دین، واقعاً ارزشش را دارد؟

من به دنیای اطرافم نگاه می‌کنم، به این همه رنج و درد، به این همه بی‌عدالتی و ظلم. اگر خدایی هست، پس کجاست؟ چرا سکوت کرده؟ چرا اجازه می‌دهد این همه رنج و عذاب بر انسان‌ها تحمیل شود؟


شاید خدایی وجود ندارد، شاید این ما انسان‌ها هستیم که مسئول سرنوشت خودمان هستیم. شاید باید به جای دعا و نیایش، به خودمان تکیه کنیم، به عقل و منطقمان، به تلاش و کوششمان...

شاید باید به جای پرستش خدایان موهوم، به انسانیت خودمان ایمان بیاوریم، به قدرت #عشق و #مهربانی، به توانایی تغییر و بهبود جهان...

من خدایی نمی‌بینم، جز انسان‌هایی که با دستان خود، دنیایشان را می‌سازند، دنیایی پر از امید و ناامیدی، پر از عشق و نفرت، پر از جنگ و صلح...

شاید این ما انسان‌ها هستیم که باید خدای خودمان باشیم، خدای مهربان و عادلی که به همه انسان‌ها عشق می‌ورزد و برای #عدالت و #برابری تلاش می‌کند.

شهروند غیر سیاسی خطرناکترین شهروند است
چراکه با عدم عمل سیاسی خود به ظلم کمک میکند..


✍ هراکلیتوس