خیلی خسته بودم. همین‌طور غمگین، از آن غم‌ها که به زبان نمی‌آیند.

روز رهایی – اینس کانیاتی

سربازی که روی مردم خود اسلحه بکشد
لایق زنده ماندن نیست.

• جکوارا

چگونه فراموش کنم که جوانی من 
چطور سرد و خاموش گذشت؟
‌
اکولالیا – آنا آخماتووا

‌‏در آبِ روان می‌بینم؛ در خواب‌هایم و میان دو انگشت خودم. ما سَرو می‌کاریم و مرگ می‌درویم. ما همه جوان می‌میریم...

سیاوش‌خوانی – بهرام بیضایی

سردرگم هستم. با خودم در جنگم. می‌خواهم میان این پریشانی مثل یک‌ انسان بیرون بیایم.

اولگا کنیپر – نامه به آنتوان چخوف

و از آنان که تن را می‌کُشند نهراسید، که روح را نتوان کشتن. بلکه از آن بترسید که توان نابودی تن و روح را در دوزخ داراست.

شایو – اوسامو دازای

هر وقت از چهار تا دیوار کنارت صدای آهِ افسردگی رو شنیدی، تازه می‌فهمی هیچ بختی برای خوشبختی نداری.

شایو – اوسامو دازای

‏آه خدای من! ‏چقدر ستاره باید افول کند
‏تا این صبح بدمد...؟

احمد جان عثمان – ترجمه رسول یونان

چگونه می‌توان کسی را ترساند که شکمش فریاد گرسنگی می‌کشد و روده‌های بچه‌هایش از نخوردن به پیچ‌ و تاب در می‌آید؟ دیگر چیزی نمی‌تواند او را بترساند، زیرا او بدترین ترس‌ها را دیده است!

خوشه‌های خشم – جان اشتاین بک

تنهایی واقعی نه فقدان آدم‌ها، بلکه فقدان کسی است که تو را بفهمد.

جنس دوم – سیمون دوبووار

هیچ چیز به اندازه‌ی نفرت از چیزی مشترک
مردم را باهم متحد نمی‌کند.
نه "عشق" نه "دوستی" و نه "احترام"

آنتوان چخوف

آدم رفته‌رفته بیش‌ازحد صبور می‌شود
آگاهانه و تعمدا صبور می‌شود؛ و این مصیبت است.

پوست انداختن – کارلوس فوئنتس

شاید راه‌های دیگری هم برای زندگی باشد، که به اندازه‌ی این چیزی که ما داریم وحشیانه نباشد.

نبرد – کارلوس فوئنتس

از انسان بودن جان به لب شده‌ام؛ اگر می‌توانستم در جا از این مقام انصراف می‌دادم.

بر قله‌های ناامیدی – امیل چوران