افسوس که شهرت، مثل نسیمی خوش می‌وزد و می‌رود. انسان مانند بادنمایی است که هم به‌سمت شمال و هم به‌سمت جنوب می‌چرخد و بدون این‌که دلیلش را بفهمد، از گمنامی به شهرت می‌رسد.

همه‌ی نام‌ها – ژوزه ساراماگو

این نگاه استخوان‌های کتفم را می‌نواخت و گرم می‌کرد،
اما ترجیح می‌دادم بمیرم و رو بر نگردانم.

کاش کسی جایی منتظرم باشد – آنا گاوالدا

از خیلی چیزها با من حرف می‌زند، اما از خودش چیزی نمی‌گوید.

کاش کسی جایی منتظرم باشد – آنا گاوالدا

«بالاخره یک روز یکی را می‌کشم؛ زن یا مردی را که توی سینما به تلفن همراه جواب بدهد. اگر چنین ماجرایی را در صفحه‌ی حوادث خواندید، بدانید که کار من است.»

کاش کسی جایی منتظرم باشد – آنا گاوالدا

وقتی شانه‌هایم آن‌قدر گرم و خوش‌تراش بودند
و دست‌های تو آن‌قدر نزدیک، ذهنت درگیر چه بود!؟
چه کاری مهم‌تر از نگاه کردن به من که جلو چشم‌هایت بودم؟
وقتی منتظر بودم گرمای نفست را احساس کنم،
سرت به چه گرم بود؟

کاش کسی جایی منتظرم باشد – آنا گاوالدا

به شما گوش می‌کند، اما حواسش جای دیگری است.
سرش را تکان می‌دهد، اما در حقیقت حرف‌های شما اصلاً برایش مهم نیستند.

کاش کسی جایی منتظرم باشد – آنا گاوالدا

مشکل بیش‌تر ذات خرابش است. چه بگویم از ذات خراب... قابل توصیف نیست.

کاش کسی جایی منتظرم باشد – آنا گاوالدا

سردم است. مثل بچه‌ها گریه می‌کنم. دلم می‌خواهد هرجایی جز این‌جا باشم.

کاش کسی جایی منتظرم باشد – آنا گاوالدا

روبه آسمان می‌کنم؛ حتی یک ستاره هم در آسمان نیست. گریه‌ام بیش‌تر و بیش‌تر می‌شود.

کاش کسی جایی منتظرم باشد – آنا گاوالدا

می‌گویم که قلبم مثل یک کیف بزرگ خالی است. آن‌قدر بزرگ است که بازار شام هم تویش جا می‌گیرد. اما خالی خالی است.

کاش کسی جایی منتظرم باشد – آنا گاوالدا