اما ما همین‌طور بی‌حرکت ایستاده‌ بودیم و جُم نمی‌خوردیم. انگار همه‌چیز دوروبر ما بسته شده بود. خیره به هم نگاه می‌کردیم، حتی پلک نمی‌زدیم. همه‌چیز آن‌جا میان دریا، ماسه، و آفتاب، سکوت مضاعف نی‌لبک و آب‌ گیر کرده بود.

بیگانه – آلبرکامو

همه‌ی گرما بر من سنگینی می‌کرد و قدم‌هایم را سنگین‌تر می‌کرد. راه رفتن برایم سخت شده بود. هربار که نفس داغ گرما به صورتم می‌خورد، دندان‌هایم را به‌هم فشار می‌دادم و مشت‌هایم را در جیب‌های شلوارم سفت می‌کردم و تک‌تک عضلاتم را منقبض می‌کردم تا بلکه آفتاب را تاب بیاورم و خودم را از بار سنگین مستی‌ای که آفتاب بر من می‌ریخت خلاص کنم.

بیگانه – آلبرکامو

از فکرم گذشت که کافی است برگردم و همه‌چیز تمام شود.

بیگانه – آلبرکامو

خیلی وقت است که عادت وارسی احوالم را
از دست داده‌ام.

بیگانه – آلبرکامو

«راستش هیچ‌وقت حرف زیادی ندارم
که بزنم برای همین ساکت می‌مانم.»

بیگانه – آلبرکامو

تند و تند و با حرارت به من گفت به خدا معتقد است و معتقد است هیچ انسانی آن‌قدر گناهکار نیست که خدا او را نبخشد، اما برای آن‌که خدا گناه کسی را ببخشد آن‌ کس باید اول توبه کند و با توبه‌اش شبیه کودکی می‌شود که دلش پاک است و می‌تواند همه‌چیز را بپذیرد.

بیگانه – آلبرکامو

چیزهایی هست که هیچ‌وقت دلم
نمی‌خواسته راجع به آن‌ها حرف بزنم.

بیگانه – آلبرکامو

بعد احساس کردم که سلولم خانه‌ی من است و زندگی من همان‌جا متوقف می‌شود.

بیگانه – آلبرکامو

دلم می‌خواست شانه‌هایش را بگیرم و از روی لباس فشارش بدهم. دلم می‌خواست آن پارچه‌ی نرم و لطیف را لمس کنم.

بیگانه – آلبرکامو

احساس می‌کردم حال ندارم و دلم می‌خواست بروم. سر و صداها دردآور شده بود. اما در عین حال دلم می‌خواست حتی یک لحظه از حضور ماری را از دست ندهم.

بیگانه – آلبرکامو