من بیش‌تر وقت‌ها آدم بسیار سخت‌گیری‌ام و اصلاً نمی‌بخشم. اما در مورد او برعکس هم بود.

نازنین – داستایفسکی

وقتی یک جوان، یک جوان نازنین، می‌خواهد حرف خردمندانه و نافذی بزند به‌یک‌باره چهره‌اش می‌شود آینهٔ صفا و صداقت؛ اصلاً انگار دارد با قیافه‌اش می‌گوید: الآن می‌خواهم جملهٔ حکیمانه و تأثیرگذاری بگویم.

نازنین – داستایفسکی

بعد با من دست داد و دستم را آن‌قدر در دستش نگاه داشت که نمی‌دانستم چه‌طوری دستم را از دستش بیاورم بیرون.

بیگانه – آلبرکامو

و سختم بود باور کنم که این آدم‌ها
واقعاً وجود دارند.

بیگانه – آلبرکامو

نرم‌نرم و آهسته گریه می‌کرد با هق‌هقی آرام.
از ذهنم گذشت که گریه‌اش هیچ‌وقت بند نمی‌آید.

بیگانه – آلبرکامو

انگار شبی که باهم گذرانده بودیم، بدون این‌که حتی یک کلمه باهم حرف بزنیم، ما را به‌هم نزدیک‌تر کرده بود.

بیگانه – آلبرکامو

«یه روز می‌فهمی چی داشتی و قدرشو ندونستی.»

بیگانه – آلبرکامو

وقتی او را در آن پیراهن راه‌راه قرمز و سفیدش با آن صندل‌های چرمی دیدم دلم خیلی برایش رفت.

بیگانه – آلبرکامو

گفتم آدم‌ها هیچ‌وقت نمی‌توانند زندگی‌شان را عوض کنند، هر زندگی حُسن خودش را دارد و من از زندگی‌ام، این‌جا، به هیچ‌وجه ناراضی نیستم.

بیگانه – آلبرکامو

بعد گفت که من یک‌جورهایی عجیب و غریب هستم، شاید هم برای همین از من خوشش می‌آید و عاشقم شده، و البته شاید هم یک روز به همین دلیل از من متنفر شود.

بیگانه – آلبرکامو