بزرگواریِ جوانی خیلی جذاب و دل‌فریب است، اما به یک جو نمی‌ارزد. حالا چرا نمی‌ارزد؟ چون ارزان به دست آمده، برای به دست آوردنش تجربه‌ای کسب نشده. این‌طور بگویم که از مظاهر اولیهٔ زندگی است. بگذار سختی بکشی، آن وقت بزرگواری‌ات را می‌بینم!

نازنین – داستایفسکی

معمولاً آدم در مواجهه با غمی سنگین یا بعد از یک توفان شدید روحی مدام می‌خواهد بخوابد.

نازنین – داستایفسکی

همیشه یا تمام یک چیز را می‌خواستم یا هیچ! دقیقاً به همین دلیل است که در مورد سعادت هم به نصفه‌نیمه‌اش راضی نبودم، کل سعادت را می‌خواستم، تمامش را.

نازنین – داستایفسکی

سنگ صبور – صادق چوبک

درد این‌جاست که آدمیزاد روی زمین تنهاست.

نازنین – داستایفسکی

می‌گویند خورشید همه‌چیز را جان دوباره می‌دهد. حالا ببینید خورشید را، انگار خودش هم مُرده، مگر نه؟ همه‌چیز مُرده، هر جا را نگاه کنی جز نعش نمی‌بینی. فقط یک مشت آدم مانده‌اند و دورشان جز خاموشی هیچ نیست؛ این است دنیا. چه کسی می‌گفت: آدم‌ها، آهای آدم‌ها، همدیگر را دوست داشته باشید؟ این حرف را چه کسی زد؟

نازنین – داستایفسکی

من بیش‌تر وقت‌ها آدم بسیار سخت‌گیری‌ام و اصلاً نمی‌بخشم. اما در مورد او برعکس هم بود.

نازنین – داستایفسکی

وقتی یک جوان، یک جوان نازنین، می‌خواهد حرف خردمندانه و نافذی بزند به‌یک‌باره چهره‌اش می‌شود آینهٔ صفا و صداقت؛ اصلاً انگار دارد با قیافه‌اش می‌گوید: الآن می‌خواهم جملهٔ حکیمانه و تأثیرگذاری بگویم.

نازنین – داستایفسکی

بعد با من دست داد و دستم را آن‌قدر در دستش نگاه داشت که نمی‌دانستم چه‌طوری دستم را از دستش بیاورم بیرون.

بیگانه – آلبرکامو

و سختم بود باور کنم که این آدم‌ها
واقعاً وجود دارند.

بیگانه – آلبرکامو

نرم‌نرم و آهسته گریه می‌کرد با هق‌هقی آرام.
از ذهنم گذشت که گریه‌اش هیچ‌وقت بند نمی‌آید.

بیگانه – آلبرکامو

انگار شبی که باهم گذرانده بودیم، بدون این‌که حتی یک کلمه باهم حرف بزنیم، ما را به‌هم نزدیک‌تر کرده بود.

بیگانه – آلبرکامو