می‌توانم دست‌هایم را در روشناییِ سفیدِ ماه ببینم. جالب است که حتا شب‌ها هم کمی نور برای دیدن هست. ما هیچ‌وقت بی‌نور نمی‌مانیم. هیچ مصیبتی آن‌قدرها حقیقی نیست. با تمام وجودم از ماه و خالقِ آن، ممنونم.

جنگجوی عشق – گلنن‌ دویل ملتن

ما نیاز داریم حقیقت را بشنویم: «لازم نیست همیشه شاد باشید. زندگی سخته و آسیب‌زننده. نه به‌خاطر اشتباهات‌تون، بلکه این آسیب‌ها برای همه‌ست. از رنج‌ها فرار نکنید، اونا به دردتون می‌خورن. باهاشون سر کنید، بذارید بیان و برن. بذارید شما رو با سوختی ترک کنن که برای انجام کارهاتون تو این دنیا بسوزونیدش.»

جنگجوی عشق – گلنن‌ دویل ملتن

با خودم فکر می‌کنم که من خودم را به کُشتن نمی‌دهم. من فقط کاری را که برای ادامهٔ حیات لازم است، انجام نمی‌دهم. باید یک فرقی بین این‌ها باشد.

جنگجوی عشق – گلنن‌ دویل ملتن

تنها راه زنده‌ماندن، فقط یک چیز است: مخفی‌نگه‌داشتنِ ضعف‌ها.

جنگجوی عشق – گلنن‌ دویل ملتن

رنج، یک زن را دو تکه می‌کند تا کسی را داشته باشد که برایش دردودل کند، کسی‌که در دلِ تاریکی کنار او بنشیند، حتا وقتی دیگران ـ همگی ـ تنهایش بگذارند. من تنها نیستم. من به خودم آسیب رسانده‌ام، اما از طرفی هنوز نماینده‌ام را دارم. او ادامه خواهد داد. شاید بتوانم برای همیشه خودِ آسیب‌دیدهٔ درونم را پنهان کنم و نماینده‌ام را به دنیای بیرون بفرستم. او می‌تواند لبخند بزند، دست تکان دهد، و کم نیاورَد؛ طوری‌که انگار هیچ اتفاق بدی نیفتاده. ما وقتی به خانه برسیم، می‌توانیم نفس بکشیم. ما در میان جمع، برای همیشه به وانمودکردن ادامه خواهیم داد.

جنگجوی عشق – گلنن‌ دویل ملتن

واقعیت این است که هر کجا بروی، خودت هم آن‌جایی.

جنگجوی عشق – گلنن‌ دویل ملتن

منشأ روحِ من خداست... و خدا، خودِ عشق است.

جنگجوی عشق – گلنن‌ دویل ملتن

ما اون آدمای رو دماغهٔ کشتیِ تایتانیک‌ایم که اشاره می‌کنیم و داد می‌زنیم "هی! کوه یخ"! اما بقیه فقط می‌خوان به رقصیدن‌شون ادامه بدن. اونا نمی‌خوان خوشی‌هاشونو متوقف کنن. نمی‌خوان قبول کنن که جهان چقدر شکننده‌ست؛ واسه همینه که تصمیم می‌گیرن وانمود کنن این ماییم که شکسته‌یم.

جنگجوی عشق – گلنن‌ دویل ملتن

صمیمیتِ بین دو نفر، یه کوهه... و رابطهٔ جنسی، قلهٔ این کوه.

جنگجوی عشق – گلنن‌ دویل ملتن

رنج ما را دو تکه می‌کند. وقتی کسی‌که رنج می‌کشد، می‌گوید: «خوبم... خوبم...» به این دلیل نیست که حالش خوب است. برای این است که خودِ درونش به خودِ بیرونش فرمان داده که واژهٔ «خوبم» را به زبان بیاورد. او حتا گاهی‌اوقات اشتباهی می‌گوید: «خوبیم.» دیگران فکر می‌کنند که خودش و اطرافیانش را می‌گوید، ولی این‌طور نیست. او دو تکهٔ خودش را می‌گوید: خودِ آسیب‌دیده و خودِ نماینده‌اش.

جنگجوی عشق – گلنن‌ دویل ملتن