حالا که پیش تو نشسته‌ام و حرف می‌زنم از فکر آینده وحشت دارم؛ چون آینده، آن زندگی بی‌محتوای کپک‌زده، جز تنهاییِ دوباره چیزی ندارد، هیچ‌چیز؛ و حالا که در دنیای واقعی این‌قدر با تو خوشحالم، دیگر رؤیای چه را می‌خواهم ببینم! اوه عزیزم، خدا تو را حفظ کند که مرا از خودت نراندی؛ که حالا حداقل می‌توانم بگویم: در تمام عمرم، دو شب، زندگی کرده‌ام!

شب‌های روشن – داستایفسکی

انسان در شادی و خشنودی به چه زیبایی‌هایی می‌رسد! چگونه دل آدمی مالامال از عشق می‌شود! احساس می‌کنی که می‌خواهی تمام عشقت را به قلب دیگری تقدیم کنی؛ می‌خواهی هرچه که در اطراف توست انعکاس شادی و خنده باشد.

شب‌های روشن – داستایفسکی

به‌نوعی، همه از من گریزان‌اند.

شب‌های روشن – داستایفسکی

آسمان پُرستاره و روشن بود؛ به قدری که با دیدنش از خود می‌پرسیدی: «چطور ممکن است این‌همه آدم بدخلق و بوالهوس زیر این آسمان زندگی کنند؟»

شب‌های روشن – داستایفسکی

از صبح غمی عجیب در دلم بود که آزارم می‌داد. تا به خود آمدم دیدم همه مرا به دست تنهایی سپرده و رفته‌اند.

شب‌های روشن – داستایفسکی

و بعد از مکثی گفت: «دارم به تو فکر می‌کنم. تو خیلی خوبی. باید دلم از سنگ باشد که نتوانم این را احساس کنم، می‌دانی الان چه به ذهنم رسیده؟ شما دوتا را با هم مقایسه می‌کردم. چرا او مثل تو نیست؟ چرا به خوبی تو نیست؟ تو از او بهتری، گرچه او را بیشتر از تو دوست دارم.»

شب‌های روشن – داستایفسکی

انگار همه فراموشم کرده بودند و بیگانه‌ای بیش برای آن‌ها نبودم.

شب‌های روشن – داستایفسکی

تو مرا با خودم آشتی دادی، تردیدهایم را از بین بردی. شاید افسون شده باشم.

شب‌های روشن – داستایفسکی

بعضی وقت‌ها ما از بعضی‌ها فقط به‌خاطر اینکه با ما داخل یک دنیا زندگی می‌کنند خوش‌مان می‌آید.

شب‌های روشن – داستایفسکی

تو بالاخره فشار پوسیدن و خسته‌شدن خیالت را حس می‌کنی چون درحال رشدی و آرمان‌های قبلی‌ات را زودتر باور می‌کنی. آن‌ها خرد می‌شوند، پودر می‌شوند؛ اگر زندگی دیگری نداشته باشی، مجبوری که زندگی را از همان تکه‌های خردشده و ریزه‌هایش دوباره بسازی. درحالی‌که روح تو تمایل به چیز دیگری دارد و چیزی غیر از آن می‌خواهد!

شب‌های روشن – داستایفسکی

چقدر راحت می‌تواند به یک دختر بیچاره ی بی‌دفاع که تنها گناهش عشق است، توهین کند و ضربه بزند! آه، چقدر در این سه روز عذاب کشیدم! آه خدای من، خدای من! وقتی یادم می‌آید که اولین بار من پیشش رفتم، که خودم را حقیر کردم، اشک ریختم و از او عشق گدایی کردم، حتی اگر شده یک ذره!

شب‌های روشن – داستایفسکی