من آدم گناهکاری هستم، اما می‌خواستم کار نیکی انجام دهم! چرا نگذاشتی به آن پرنده‌های کوچک غذا بدهم؟ اگر خودت روزی‌شان می‌دهی، باید گفت این کار را درست انجام نمی‌دهی. آه، هنوز دلم می‌خواهد انکارت کنم. اما تو وجود داری، یکتا، قادر مطلق، رام‌ناشدنی، داور بَرین، جاودان… و هیچ امیدی نیست که کیفری گریبانت را بگیرد، که مرگ تو را در دل ابرها محو کند، که قلبت از خواب بیدار شود.

عصیان – یوزف روت

اگر واقعا من خودم صاحب افکار و تصمیم‌هایم هستم، آیا می‌توانم تصمیم بگیرم ظرف یک دقیقه آینده اصلا به هیچ چیز فکر نکنم؟

انسان خداگونه – یووال نوح هراری

بسیار غم‌انگیز است که آدم مجبور به دفاع شود بی‌آنکه کارِ بدی کرده باشد. دیگر چیزی باقی نمی‌ماند به‌جز یأس و دل‌آشوبه و هراس. دیگر چیزی نمانده که من در موردش تصمیم بگیرم. دیگران به‌جای من تصمیم گرفته‌اند. آنها تصمیم گرفته‌اند که من باید خفه شوم، باید همه چیز را رها کنم، آنها حق مرا برای بازگشت به خانه‌ام و شهرم از من گرفته‌اند، آنها حق مرا برای بازگشت به صحنهٔ تئاتر از من گرفته‌اند… آیا نفرت و هراس جنگ می‌تواند تک‌تک این خباثت‌هایی را که نسبت به هم‌وطنتان مرتکب شده‌اید توجیه کند؟ آیا بی‌انصافی در حق یک دوست یا یک همکار تحت لوای آرمان‌های بزرگِ ملی قابل چشم‌پوشی است؟ چطور می‌توانید به اسم دلسوزی برای رنج‌های یک ملت نسبت به رنج‌های یک فرد (که تصادفاً جزو همین ملت است) بی‌تفاوت بمانید؟

بالکان اکسپرس – اسلاونکا دراکولیچ

همه می‌دانند که اقتدار زن محکم‌ترین ستون هر خانه است.

عصیان – یوزف روت

طایبله از قصه‌های هورمیزا آموخته بود که متوفی مستقیم به بهشت نمی‌رود. هر گناه شیطانی می‌زاید و این شیاطین بچه‌های انسان هستند که بعد از مرگ به سراغ او می‌آیند تا سهمشان را بگیرند. آن‌ها مرده را پدر خطاب می‌کنند و او را آن‌قدر در جنگل و صحرا می‌گردانند تا حسابش صاف شود و برای تطهیر در دوزخ مهیا گردد.

آخرین شیطان – ایساک باشویس زینگر

اگر دو نفر همدیگر را دوست داشته باشند در کنار هم می‌مانند؛ این یک فرمول ریاضی است که تجربه انسان آن را آزموده و به اثبات رسانده است.

پایان رابطه – گراهام گرین

در عشق، همچنان که در مهمان‌نوازی، دهنده شادمان‌تر از گیرنده است.

گزارش به خاک یونان – نیکوس کازانتزاکیس

بزرگ ترین تبهکاران نیز با نزدیک شدنِ مرگ، انسان‌های خوبی می‌شوند.

اتاق قرمز – ادوگاوا رانپو

نیچه گفته است ما نیازمند هنریم تا حقیقت هلاکمان نکند.

مامان و معنی زندگی – اروین یالوم

او چگونه آدم عجیبی بود؟ سعی در به دست آوردنِ چه چیز داشت. چه بودند این چیزهای مهمی که مشغولش می‌داشتند و وادارش می‌کردند که نزدیکترین چیزها، بهترین چیزها، زیباترین چیزها را از یاد ببرد؟

قصر –فرانتس کافکا

ما موجوداتی در جست‌و‌جوی معنا هستیم که باید با دردسر پرتاب شدن به دنیایی که خود ذاتا بی‌معناست کنار بیاییم.

مامان و معنی زندگی – اروین یالوم

می‌گفتم تو مسئولِ این اتفاقات نیستی؛ اگر هم کسی مقصر باشد نسل ماست – ما دیدیم که چه اتفاقاتی دارد می‌افتد ولی جلویش را نگرفتیم. این جنگِ سیاستمدارهایی است که کوچکترین اهمیتی به قربانیان آن نمی‌دهند. جنگی است که همان بالا بالاها شروع شده است. تازه، سیاستمدارها هم همگی بازنده‌ی این جنگند.

بالکان اکسپرس – اسلاونکا دراکولیچ

دنیا مملو از آدم‌های تنها، ناکام، عصبانی و ناخشنودی است که نمی‌توانند به هیچ آدم خشنود و شادمانی نزدیک و با او صمیمی شوند. عمده‌ترین مهارت‌های اجتماعی آنان نیز شکایت، سرزنش و انتقاد است که به سختی می‌توان با چنین مهارت‌هایی با دیگران کنار آمد.

تئوری انتخاب – ویلیام گلسر

برای دستیابی به یک رابطه خوب، اکثر ما حاضریم رنج زیادی تحمل کنیم، چرا که اهمیت رابطه برای ما بیش از رنج بردن است. برای ایجاد، نگهداری و بهبود رابطه ها، حاضریم خود را درگیر کارهای ناخوشایند طولانی مدت کنیم، چرا که معتقدیم در نهایت به آدم هایی که به آن ها احتیاج داریم نزدیک تر می شویم و احساس بهتری خواهیم داشت. گاهی نیز بدون ضمانت برخورداری از یک رابطه بهتر، اکثر ما حاضریم لذت و خوش گذرانی خود را به تاخیر بیندازیم یا درد و رنجی را تحمل کنیم فقط به این امید که با ایجاد این رابطه، در آینده احساس بهتر و رنج کم تری را تجربه کنیم.

تئوری انتخاب – ویلیام گلسر

نباید در صداقت زیاده‌روی کرد.

دانه زیر برف – اینیاتسیو سیلونه

او دل و جرئت لازم را ندارد. دل و جرئت دادن به او در حکم آن است که بهش بگوییم برحق است، که باید همانطور که تا حالا انجام داده است ادامه بدهد. اما این درست همان طریقی است که او از آن به هیچ چیز دست نخواهد یافت. اگر چشم‌های کسی را بسته باشند هرچه دل و جرئت بهش بدهی که از میان نوار خیره نگاه کند هرگز چیزی نخواهد دید. فقط موقعی می‌تواند ببیند که نوار را از چشم‌هایش بردارند. بارناباس کمک لازم دارد، نه دل و جرئت.

قصر – فرانتس کافکا