گاهی آدم فقط وقتی به مرگ نزدیک می‌شود، می‌فهمد تا امروز واقعاً زندگی نکرده است.

مرگ ایوان ایلیچ – تولستوی

طعم تو را با خود به خانه آورده‌ام
نیازی به عذرخواهی نیست
بی‌ هیچ توضیحی تو را دوست دارم‌.

صدای راه‌پله می‌آید – حسین صفا

طول عمر حقیقت کوتاه است
و پاییز خیال رفتن ندارد به این زودی‌ها.

صدای راه‌پله می‌آید – حسین صفا

جای بوسه‌هایت را بر چال صورتم
قاب گرفته‌ام.

صدای راه‌پله می‌آید – حسین صفا

و این تنها دلیل دلخوشی من است
من که نه شلیک کردم
نه اسم پرنده‌ای را از یاد می‌برم.

صدای راه‌پله می‌آید – حسین صفا

رگ‌هایم را برای تو آورده‌ام که علاقه‌ای به آبی نداری.

صدای راه‌پله می‌آید – حسین صفا

غمت غمگینم کرده است
اما دوستت دارم.

صدای راه‌پله می‌آید – حسین صفا

از فصل‌های لعنتی
یکی پاییز همین خیابان
یکی همین قدم‌های استوار تو
که به وحشتم می‌اندازند.

صدای راه‌پله می‌آید – حسین صفا

این چه عقوبتی‌ست
که در میان این‌همه رهگذر
باید در انتظار کسی باشم
که حتی نمی‌تواند اندکی شبیه تو باشد؟

صدای راه‌پله می‌آید – حسین صفا

آدم باید پیش از آن‌که به معنای زندگی عشق بورزد به خودِ زندگی عشق بورزد. این حرف داستایفسکی است. بله، و وقتی عشق به زندگی می‌میرد، هیچ معنایی دلمان را تسلا نمی‌دهد. 

یادداشت‌ها – آلبر کامو

اگر کتاب‌ها و فیلم‌ها یک خوبی داشته باشند، این است که باعث می‌شوند برای مدتی همه‌چیز را فراموش کنی.

به امید دل بستم – لان گالی