دوپامین و دوبوتامین وابسته به وزن هستند

راجب هیپر کالمی:
(پتاسیم بالای 5)

علت هاش:
◀️کاهش دفع پتاسیم از کلیه (نارسایی کلیوی)
◀️تجویز سریع پتاسیم (kcl)، دیورتیک های نگهدارنده پتاسیم، (داروها میتوانند عامل کمک کننده به هیپر کالمی باشند مانند هپارین، بتابلاکر ها، ACE inhibitors، NSAIDs، سیکلوسپورین...)
◀️شیفت پتاسیم از داخل سلول ها به بیرون (در ترومای وسیع مثل سوختگی، کوفتگی، عفونت شدید... و لیز سلول های بدخیم بعد از شیمی درمانی)
◀️تزریق خون غیرتازه
◀️هیپو آلدوسترونیسم یا بیماری آدیسون
◀️اسیدوز: در اسیدوز یون های هیدروژن وارد سلول ها میشوند و پتاسیم خارج میشود تا ph تعدیل شود

‼️توجه‼️
سودوهیپرکالمی یا هیپرکالمی کاذب وقتی نمونه خون از رگ آسیب دیده، سفت بستن تورنیکه، لوکوسیتوز، ترومبوسیتوپنی، داشتن سابقه خانوادگی هیپرکالمی کاذب که RBC ها در فاصله انجام تست لیز میشوند

⭕️ تظاهرات بالینی:
مهمترین اثر آن بر میوکارد است (در پتاسیم زیر 7 زیاد اهمیت ندارد، اما تقریبا همیشه وقتی پتاسیم بالای 8 باشد وجود دارند)
تاکیکاردی⬅️ برادیکاردی، دیس ریتمی،
در ECG:
-موج T بلند و تیز
-فواصل PR و QRS طولانی.
-دپرشن ST
-فقدان موج P
علایم دیگر: فلج شل، پارستزی، کولیک روده ای، اتساع شکم، تحریک پذیری و اضطراب


🔴 درمان:
- در مواقع غیر حاد، محدود کردن پتاسیم رژیم غذایی و داروهای حاوی پتاسیم

-در مواقع حاد مصرف وریدی گلوکونات کلسیم (در عرض چند دقیقه عوارض قلبی را کنترل میکند اما غلظت K را کاهش نمیدهد. اثر حفاظتی سی دقیقه ای دارد.)
مراقبت ها حین تزریق Caگلوکونات:
-پایش فشارخون--> احتمال هیپوتانسیون
-مانیتورینگ قلبی--> ظهور برادیکاردی شاخصی برای توقف تزریق
-توجه به افزایش خطر مسمومیت با دیژیتال ها در مصرف تزریقی کلسیم!

در اسیدوز ها --> مصرف وریدی بی کربنات سدیم (اثر آن بعد از سی دقیقه شروع میشود و تا چند ساعت ادامه دارد اما متوقف میشود)

مصرف وریدی انسولین رگولار و دکستروز هیپرتونیک (موجب شیفت پتایوسیم به درون سلولها میشود، شروع اثر از نیم ساعت بعد تزریق، تا چند ساعت بعد)

سایر درمان ها:
آگونیست های بتا 2 : مثل آلبوترول، رزین های تبادل کاتیون، دیالیز صفاقی، همودیالیز

🔴تدابیر پرستاری:
کنترل I&O
بررسی نشانه های ضعف عضلانی و دیس ریتمی
بررسی نبض آپیکال(قلبی) حین اندازه گیری علائم حیاتی
بررسی نشانه های GI مثل تهوع و کولیک
توصیه به مصرف غذاهایی با حداقل پتاسیم، مثل: کره، مارگارین، آبجو زنجبیلی، آب نبات پاستیل،
شکر و عسل، آب قره قروط...

🤔چگونگی مصرف داروهای ضدانعقاد در هنگام جراحی

1⃣آسپیرین، گلوپیدوگرل و تیکلوپیدین
👇
از ۷ روز قبل از جراحی باید قطع شود.
شروع مجدد بعد از عمل جراحی با شروع تغذیه.


2⃣ وارفارین
👇
تا زمانی که INR طبیعی است می توان آن را مصرف نمود، معمولا ۳ تا ۵ روز قبل از عمل قطع می شود
اگر بیمار به داروهای ضد انعقاد نیاز دارد، باید پس از قطع وارفارین از هپارین استفاده نمود.

شروع مجدد بعد از عمل جراحی با شروع تغذیه


3⃣هپارین؛ ۴ - ۱ ساعت قبل از عمل باید قطع شود.
۶ تا ۱۲ ساعت پس از عمل مجددا آغاز می گردد.

دیازپام هرگز با سرم قندی داده نمیشود
❌ خطر مرگ ❌

چسبندگی هموگلوبین با اکسیژن
در حضور +H (اسیدوز) کاهش پیدا میکند. (در بافت به سادگی اکسیژن از هموگلوبین جدا میشود)

و در آلکالوز چسبندگی Hb به اکسیژن افزایش پیدا میکند!

در نتیجه هایپوکسی در حضور آلکالوز خطر بیشتری دارد!
یعنی در مریضی که آلکالوز دارد ممکن است با سچوریشن بالای ۹۰ درصد هم علایم بالینی هایپوکسی را شاهد باشیم
ملاک برای تجویز اکسیژن علایم بالینی ست

(رنج نرمال اشباع Hb از اکسیژن saturation : 94_97)

(PO2:80-100 اکسیژن محلول پلاسما)

از po2 بالای 60 تمایل باندینگ کم میشود و با افزایش آن از ۶۰ به ۸۰ سچوریشن از ۸۹ به ۹۶ افزایش میابد

*دی اکسید کربن بالای خون و گرما
شبیه اسیدوز عمل کرده و چسبندگی را کاهش میدهد


*توجه: هیچگاه در شروع روند احیا مریضی که اسیدوز دارد بیکربنات تزریق نمیکنیم (امکان آلکالوز و افزایش چسبندگی)

🔷در بیماری که خونریزی شدید دارد باید از خون تازه استفاده شود تا هایپوکسی بیمار بهبود یابد

دی فسفو گلیسرال که Hb در گلبول قرمز میسازد و محرک تولید آن هایپوکسی است، چسبندگی اکسیژن را کاهش میدهد، این ماده بعد از دو تا سه روز تجزیه میشود پس در خون اهدایی قدیمی وجود ندارد
برای ساخت دی فسفو گلیسرال (DPG) فسفات نیاز است ! توجه به وضعیت تغذیه بیماران



🔷 به بیمار COPD نباید زیاد اکسیژن داد
زیرا محرک مرکزی آنان افزایش CO2 نیست بلکه کاهش O2 است!
اکسیژن زیاد--> برادی پنه میشوند، هموگلوبین هم اکسیژن آزاد نمیکند و با CO2 کمتری باند میشود

انواع تنفس:
تنفس شاین استوک:
کم کم عمق تنفس زیاد میشود، یکباره آپنه میکند، بعد از آپنه با تنفس کم عمق شروع میشود و همین سیکل ادامه دارد
در مشکلات مغزی بیشتر دیده میشود

تنفس کاسمال:
ریت و عمق نفس باهم زیاد میشوند (هایپرونتیلاسیون)

تنفس خوشه ای یا Biot :
چندبار نفس میکشد، آپنه، مجددا چند نفس دیگر...

رنج نرمال تنفس : ۱۲_۱۸
زیر ۱۰ برادی پنه، بالای ۲۰ تاکی پنه
عمق تنفس کم: هایپو پنه
عمق تنفس زیاد: هایپر پنه
هم عمق هم تعداد زیاد باشد: هایپر ونتیلاسیون
هم عمق و هم تعداد کم باشد: هایپو ونتیلاسیون

در تراکئوبرونشیت (التهاب تراشه و شاخه های اصلی)
* سرفه های خشک و تحریکی،
* درد شدید جنبی در هنگام سرفه های شدید (بعلت درگیری پرده جنب که معمولا اتفاق می افتد و پرده جنب برخلاف بافت ریه غنی از اعصاب است)
*تنگی نفس
*استریور های دمی (خشونت صدا)
*ویزینگ های بازدمی

را داریم

درمان: اگر علت عفونی دارد آنتی بیوتیک،
کاهش آزاردهندگی سرفه ها با خلط آور و رقیق کننده های ترشحات
افزایش رطوبت مخاط (بخور سرد، اسپری سدیم کلراید، شستشو بینی...)

توجه❗️در تراکئوبرونشیت از آنتی هیستامین استفاده نمیشود(زیرا ترشحات را خشک و سرفه ها را دردناک و آزار دهنده میکند)

در ساکشن توجه کنید،
با هر سوند فقط یکبار میتوان ساکشن انجام داد!
هر بار ساکشن ۱۰ الی ۱۵ ثانیه باشد
اگر ساکشن مجدد نیاز بود، سوند عوض شود و بیمار حداقل سه دقیقه اکسیژن بگیرد
* توجه به عدم انتقال عفونت از راه های هوایی فوقانی به تحتانی (پر بودن کاف لوله برای جلوگیری از پایین رفتن ترشحات اهمیت دارد)

📛 پنومونی📛

در سمع ریه بعلت وجود ترشحات در راه های هوایی *کراکل* داریم
*برونکوفونی* یا افزایش وضوح صدا در سمع
افزایش *لرزش لمسی* در لمس ریه بعلت افزایش تجامد ریه
در دق هم کاهش رزونانس و آتیته یا دال (بم) شدن صدا بعلت تجمع ترشحات را داریم

🔷علایم بالینی🔷:
سرفه خلط دار، تب، تاکی پنه، هایپوکسی و بدنبال آن تحریک سمپاتیک (تاکیکاردی و‌...) ، امکان درگیری جنب و دردناک شدن سرفه ها


🛑درمان 🛑
◀️کشت خلط، آنتی بیوگرام و تجویز آنتی بیوتیک
◀️فیزیوتراپی تنفسی و خروج خلط ها
◀️هیدراته کردن مریض جهت جلوگیری از تغلیظ ترشحات
◀️مریض CBRباشد (کاهش نیاز به اکسیژن)
◀️کاهش علایم سیستمیک : مسکن ، تب بر، ضد سرفه ها، آنتی هیستامین، بخور گرم، اکسیژن رسانی...

بیماران CHF و COPD با احتمال بیشتری اینتوبه میشوند

اکسیژن تراپی:

◀️نازال: ۱تا۶ لیتر میتوان داد ، بیشتر از آن موجب خشکی مخاط بینی میشود (هر لیتر چهار درصد به ۲۱ درصد اکسیژن هوا اضافه میکند)

◀️ماسک ساده: ۵ الی ۸ لیتر (کمتر از ۵ co2 مریض در ماسک میماند >> سردرد و احساس خفگی بیمار، و بیشتر از ۸ هم اکسیژن هدر میرود)

◀️ماسک با کیسه ذخیره ساز
کیسه بیشتر از یک سوم روی هم نخوابد (خالی نشود)
*partial rebreathing: ماسک یک ورودی خروجی دارد،
شش الی ده لیتر اکسیژن تجویز میشود

*Non rebreathing: واشر و سوراخی دارد که در دم بسته است و در بازدم باز میشود
شش تا پانزده لیتر اکسیژن تجویز میشود.

◀️چادر صورت: ۴ الی ۱۰ لیتر اکسیژن

◀️ماسک cpap : هم اکسیژن میدهد هم فشار (کمک به دم)

◀️ماسک ونچوری: بهترین ماسک برای افراد COPD و دقیق ترین روش تجویز اکسیژن است.


لوله T_tube : برای افراد اینتوبه، یک بازو دمی سی سانتی و یک بازو بازدمی ۱۵ سانتی، بازدم خارج میشود و مریض هایپوکسی نمیشود


عوارض اکسیژن تراپی:
*خطر اشتعال
*هیپوونتیلاسیون (بخصوص در copd ها اکسیژن هوای دمی نباید بیشتر از ۳۵% باشد)
*اتلکتازی جزیی: بدنبال کاهش درصد نیتروژن هوای دمی (نیتروژن موجب باز نگه داشتن حبابچه هاست)
*مسمومیت با اکسیژن: اثر رادیکال آزاد بر ریه، کاهش حرکات مژک ها، سنگینی و فشار و chest pain که با کاهش اکسیژن بهبود می یابد،
اگر مریض بیهوش باشد و علایم ندهد امکان ادم حاد ریه
* خشکی غشا مخاطی
*عفونت و آسیب چشم (نازال و ماسک بیشتر از ۴۸ ساعت)