‏زندگی با من نامهربون بود، تو بیشتر.

جورى حرف می‌زنى كه انگار نمی‌خواى ازدستم بدى، ولى طورى رفتار می‌کنی انگار نمی‌خواى نگهم دارى.

شاید به این دلیل از آخر شب خوشم میاد که همه خوابن و دنیا برای چند ساعت چیزی ازت نمی‌خواد.

نمی‌دونم ولی راستش فکر نکنم هیچوقت بتونم تمام داستان رو برای کسی تعریف کنم.

من نجات‌دهنده نمی‌خوام، فقط بگا‌دهنده سمتم نیاد کافیه.

تو چه میدانی که من برای هر برخواستن چند هزار بار فرو ریخته‌ام.

Family.💖

‏تو با من جوری رفتار میکنی که انگار یه ساز ناکوکم که نمیتونی به درستی صدامو دربیاری؛ یا نه اصلا. تو حتی نمیدونی چطوری منو دستت بگیری، تو فقط اسمم رو میدونی. فقط میدونی که چه شکلی‌ام. منو بلد نیستی. تو منو بلد نیستی عزیزم.

تو از تلاش‌های بی وقفه‌ی من برای پیدا کردن نخ‌های اتصال به زندگی خبر نداری.

شماها نمیدونین در کنار صورت خوب، سیرت نیکو داشتن چه کار سختیه. واقعا به حالتون غبطه میخورم. ای کاش من هم یک انسان عادی بودم نه یک فرا انسان.

یکی از تلخ‌ترین ویژگی‌های آدم‌های آسیب‌دیده اینه که محبت رو دیر باور می‌کنن، اما بی‌توجهی رو همون لحظه.

چمیدونم مثلا یه عکس از خودت تو حیاط تیمارستان برام بفرست بگو آخرش نبودنت روانیم کرد.

ادم وقتی واقعا یکی رو دوست داره، کم کم ارشیوی از جزئیاتش توی ذهنش درست میکنه؛ مدل خندیدنش، کلمه‌ای که زیاد استفاده میکنه، وقتی خوشحاله چطوری حرف میزنه، وقتی ناراحته چطوری ساکت میشه. بعد یه روز میبینی چیزهایی ازش رو بلدی که خودش حتی نمیدونه انجامشون میده.

با هر درجه‌ای که دما می‌ره بالا، یه قدم از من فاصله بگیرید.

‏من زندگی بزرگسالی نمی‌خوام، منو ببرید استخر توپ.