همه باید که به این قائله پایان بدهید
ابر ِ بارور شده را فرصت باران بدهید

دشت ِ ما تشنه تر از آنچه که پنداشته اید
خاک این مزرعه را بار دگر جان بدهید

دشتمان گرگ ندارد به کسی بر نخورد...
حیفم آید که فضا به سگ چوپان بدهید

پشتِ هر تفرقه شیطان صفتی سد زده است
خانه ویران شود ار......فرصت جولان بدهید

با چنین فرقه اگر ساز ِ مخالف نزنید
باید از خُرد و کلان یکسره تاوان بدهید

گو گری رمزگشای ِ همه ی ِ مسئله هاست
حیف ِ نان نیست به این معرکه گیران بدهید؟

گر چه هر کس به طریقی نگران است ولی_
می شود گوش به این شاعر ِ نادان بدهید؟

#یوسف_اسماعیلیوندی

از مرگ و جناب عزرئيل میترسم
از دید ِ پدر به اسمعیل میترسم
از سور وبساط اصرفیل باکی نیست
در هردوجهان ز اسرئیل میترسم

بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

یک تار ز مویت به جهانی ندهم

لبخند ِ تو را به کهکشانی ندهم

اسکندرِ غارتگرِ نام آور ِ عشق

حیف است که در پایِ تو جانی ندهم

#یوسف_اسماعیلوندی

این شعر حال این روزهای ماست

صبحی که به لبخند ِ تو آغاز شود

آهنگ خوش ِ چلچله ها ساز شود

من مرغک ِ سرما زده ای در برفم

گو گرمی دستت که یخم باز شود

#یوسف_اسماعیلوندی

هر که آمد پشت در ای دل بگو من نیستم

دو لبت شعر و تنت شعر و روانت همه شعر
گر به دقت نگری شعر زبان ِ من و توست

آتش ِ عشق ِ تو در سینه ی رنجور ِ غزل
شعله ور گشته به آهی که نهان ِ من وتوست

قلمم ار که به رقص آمده امشب نفسی
به گمانم سببش طبع روان من و توست

عشق در قالب ِ الفاظ نیرزد ثمنی
به خود عشق قسم، عشق ضمان من و توست

بین روح و تن ما فاصله تعیین نکنید
که خداوند اجل هم نگران من و توست

گر به دریای پُر از موج ِ تنت تن زده ام
قدرت ِ عشق خدایی ملوان ِ من و توست

نامه ی جرم ِ تو افشا نشود پیش ِ کسی
یوسف پاکدلی نامه رسان ِ من و توست

#یوسف_اسماعیلوندی

حاصل بداهه امشب در گروه گلشن شعرا

درگیر ِ هوس گشتم و پنهان شدنی نیست

سر پیچی ام از حضرت شیطان شدنی نیست

#یوسف_اسماعیلوندی

نشسته بر لبِ جویی، پریشان کرده ‌گیسورا
شمیمِ عطرٍ گیسویش به رقص آورده شب بو را

لبش انگوریاقوتی،عسل چشمانِ جادویش
لبالب از شکر دیدم دهانِ این پری رو را!!

قدِ بالای رعنایش،صفا بخشیده برجنگل
به تعبیری بقا داده هزاران فال گردو را

شدم حیرانتر ازحیران،چو دیدم آن رخِ رخشان
مثالِ بیدِ مجنونم ، چنان لرزانده زانو را

خمِ زلفان پر پیچش که زینت بخشِ چالوس است
عجب نقش و نگارینی، بهاری کرده این سو را

چه حالی میدهد یکدم، میان موجِ چشمانش
سپردن دل به دریا و شنیدن نغمه ی قو را

چو طاوسی طبیعت را طراوت داده اندامش
کمال الملک خوش ذوقی کشیده طاق ابرو را

نگاهش یوز وحشی را به چالش میکشد گاهی
رمانده از سرِ چشمه هزاران بچه آهو را

غزل یکریز میریزد،از اندامِ پری وارش
به یغما می برد آخر، دلِ مردِ غزلگو را

#یوسف_اسماعیلوندی

آن عاشق ِ زاری که قصد کشتنش داری
باور کنی يا نه ، به او عمري بدهکاری

تا مُردن او چند گامی بیش باقی نیست
پس کی بنا داری دلش آزاد بگذاری؟

دیروز بی تاب ِ تماشای ِ رخش بودی
امروز مشتاقی تنش بر جوخه بسپاری

بگذار آگاهت کنم از حال بیمارش
سوگند بر عشقت شده معتاد و سیگاری

حافظ شد و در وصف ِ ابرویت غزلها گفت
قاضی شدی تا حکم ِ اعدامش کنی جاری

رازی به قتلش گشتی و او را خیالی نیست
خوش باش و فرمانت بده چنگیز تاتاری

او پیش یاران یک بیک از خوبی ات گفت و
با او چه کردی تو به جز جور و جفاکاری؟

#یوسف_اسماعیلوندی

"حاصل بداهه امشب در گروه گلشن شعرا"

تا شِلک ِپَل و بُرگِ خَلت وس مِنِ کاشی
'شد قلب من و  برکه ی کاشی متلاشی"

مِرزنگ ِ چَپِت جِمجُمن ِ بُرد وِ کوری !!!
"بیچاره دلم را که کشاندی به حواشی"

از هرکه کنُوم پُرس ِ کَوِت ایگه ندونُم
'تو ماه ِ فریبای ِ کدام ایل و قماشی؟ "

کِردُم هوس ِ بوسه ی اوُدار چه خَش بی
'من آدم و تو  میوه ی ممنوعه نباشی "

اوقات ِ خوت ِ تهل نکُن،،، خنده نداره
"اندوه و غم و گریه ی  یک شاعر ناشی"

خواسم ز خدایی که تون ِ کِرده دچارم
"سهم بغلم گر شده یک لحظه تو باشی"

ری برد ِ مزارِم بنویس ار که موُ مُردُم
"جز اشک ِ رخ و عطر ِ تنت هیچ نپاشی"

#یوسف_اسماعیلوندی

تا شِلک ِپَل و بُرگِ خَلت وس مِنِ کاشی
'شد قلب من و  برکه ی کاشی متلاشی"

مِرزنگ ِ چَپِت جِمجُمن ِ بُرد وِ کوری !!!
"بیچاره دلم را که کشاندی به حواشی"

از هرکه کنُوم پُرس ِ کَوِت ایگه ندونُم
'تو ماه ِ فریبای ِ کدام ایل و قماشی؟ "

کِردُم هوس ِ بوسه ی اوُدار چه خَش بی
'من آدم و تو  میوه ی ممنوعه نباشی "

اوقات ِ خوت ِ تهل نکُن،،، خنده نداره
"اندوه و غم و گریه ی  یک شاعر ناشی"

خواسم ز خدایی که تون ِ کِرده دچارم
"سهم بغلم گر شده یک لحظه تو باشی"

ری برد ِ مزارِم بنویس ار که موُ مُردُم
"جز اشک ِ رخ و عطر ِ تنت هیچ نپاشی"

#یوسف_اسماعیلوندی

تفسیر شعر به این دلچسبی شنیده بودید؟

از غزل های تو تنها سهمِ من غم می شود
زیر بارِ آن همه غم شانه ام خم می شود

هیکلم میلرزد از پس لرزه های هر شبت
خانه ام ویران تر از ویرانه ی بم میشود

تا هوس کردم بنوشم،جامی از لعلِ لبت
جمله اعضایِ تنم آکنده از سم می شود

واژه واژه می سرایی در دلِ شب یک غزل
غنچه غنچه هرکدامش خیس شبنم میشود

تا تویی خورشیدِ کج رفتارِ رو به مغربم
اندک اندک سایه غم از سرم کم می شود

انتظارت می نشینم تا سحر سر می رسد
زخم های کهنه ام این گونه مرهم میشود

میزنم آتش به هیزم های خشکِ عاشقی
با طلوعت چای احساسِ دلم دم می شود

روی دفتر می چکد تا بغضم از نبضِ قلم
هر نسیمی میوزد،بیهوده سردم می شود

در کلاس ِ عاشقی این گونه استادم سرود
هرکه حرمت نشکند بی پرده محّرم می شود

#یوسف_اسماعیلوندی

*تبريز* خيلى مؤدب با لباس شيك مجلسى روى صندلى نشسته بود.
*رشت* از راه رسيد، چترش را پشت در گذاشت و از همان قدم اوّل ‌..‌.
«تى جان قربان، تی بلامیسر» گويان شروع كرد به احوالپرسى با حاضران.

*كرمانشاه* و *شيراز* زودتر از بقيه به مهمانى آمده بودند، يكى با تنبور و ديگرى با شرابش.
*كاشان* چند دقيقه قبل‌تر از راه رسيده بود و بوى عطرش زودتر از خودش توجّه همه را جلب كرده بود.
در آن گوشه آشپزخانه *نيشابور* در حال پركردن جام‌ها بود.
*كرمان* در كنارش پسته‌ها را توى ظرف مى‌ريخت.
*ساوه* انارها را دانه مى‌كرد و *لاهيجان* هم چاى دارچين دم كرده بود.
بالاخره فضاى صفاى همه بايد جور مى‌شد.
*تهران* پرهيجان و تندتند با همه در حال گفتگو بود.
*بوشهر* اما داشت فقط براى دو سه نفر قصه مى‌گفت و *قزوين* قاه‌قاه به روايتش مى‌خنديد و *سمنان* مبهوت و عميق نگاهش مى‌كرد.
*سنندج* و *آبادان* تاس مى‌انداختند و *گرگان* منتظر بود با برنده نرد ببازد.
در اين لحظه، *اصفهان* به *كرمانشاه* گفت: «بزن جانم».
همه ساكت شدند.
*كرمانشاه* سازش را نواخت و *اصفهان* با چه‌چه دوبيتى‌هاى باباطاهر حال‌شان را ساخت.
*همدان* لبخند رضايت زد.
*يزد* آرام جلو رفت و يك ليوان آب جلوى *اصفهان* گذاشت تا گلويش را تر كند.
*مشهد* تشويق كرد و گفت «شبى خوش است بدين قصه‌هایش دراز كنيد.»
شام پای *اهواز* بود و *چابهار*.
آنها ماهى‌هايى از هر دو درياى ديار جنوب براى اين ضيافت آماده كرده بودند.
ادويه‌هاى غذا انگار كار خودشان را كردند و بعد از شام، *بندرعباس* صداى موسيقى را چنان بلند كرد كه به گوش *سرخس* و *ماكو* هم رسيد. نبض رقص در قلب و جان جمع به تيش افتاد؛
*خرم آباد* كِل كشيد، *تبريز* كتش را درآورد و آمد وسط. *قم* هم كتابى كه دستش بود را سر جايش گذاشت و از كتابخانه به سوى جمع آمد و دست *اردبيل* را گرفت تا با هم به صحنه بپيوندند.
شب تولد مهر بود! شب يلدا. كيك و شمع روى ميز بود.
به پيشنهاد *ايلام*، ياران همه با هم شمع‌ها را فوت كردند.
*البرز* گفت حواس‌تان هست كه حروف «ياران»، همان حروف «ايران» است!
*زنجان* مهربان نگاهش كرد، چاقو را برداشت و كيك را چنان برش داد تا به هر حرفى از اين الفبا تكه‌هایى برسد و شيرين كنند آن شب را.
اما فال آن شب تار فرخنده نبود، طلسم شد انگار.
بامدادٍ فردا خورشيد نتابيد، مهر زاده نشد، و تاريخ به درد و خون زايمان ناتمام گرفتار شد.
حال مادر و فرزند هر چند هر دو زنده، اما ناكارند.
در آن سحرگاهِ بی‌خورشید، همه شهرها دور هم نشستند.
*تبریز* با نگاهی نگران، کراواتش را مرتب کرد و گفت:
«یاران! مهر را باید دوباره صدا زد. این دیار بی‌نور نمی‌ماند.»

*رشت* چترش را تکان داد و قطره‌های خیال را از سرش پاشید:
«تى جان قربان! دل‌ها اگر یکى شوند، خورشید هم برمی‌گردد.»

*اصفهان* با همان صدای گرم، ساز را برداشت و نواخت.
باباطاهر در کلامش پیچید و آسمان به‌آرامی لرزید.
*مشهد* دعا خواند، *قم* آیه زمزمه کرد و *بوشهر* قصه‌ای از دریا گفت که در آن خورشید، از دل موج‌ها دوباره سر زد.

در این میان، *شیراز* جام شرابش را بالا برد و گفت:
«اگر امید نباشد، حتی انگور هم ترش می‌شود!
بیا تا به سلامتیِ نور بنوشیم!»

همه خندیدند، حتی *همدان* که همیشه آرام بود.
*خرم‌آباد* دوباره کل کشید و صدای شادی‌اش چون پتکی طلسم شب را شکست.

در همان لحظه، جرقه‌ای از سمت *البرز* جست.
*گرگان* به آسمان اشاره کرد و گفت:
«ببینید! مهر دارد برمی‌گردد.»

و خورشید، خجالتی اما مصمم، پرده‌ سیاه آسمان را کنار زد.
مادر *«ایران»* لبخند زد، فرزند مهر چشم گشود،
و همه یاران دست در دست هم
سرود *«ایران»* را با هزاران لهجه، یک‌صدا خواندند.

پاینده ایران 🌹💐🌹
نامت بلند ای وطن...
❤❤❤

ای چشم تو خمخانه ای از الکل رازی
بگذار که در محفل ِ آن چشم بمانم
با شوق ِ طلوع گل ِ مهتاب جمالت
شب را به بلندای ِ سپیده برسانم

در بزم نگاهت شده ام شاعر ِ بیدل
فرصت بده امشب غزلی تازه بخوانم
خط های تنم را به تنت وصل کن امشب
تا مّزه ی شیرین ِ لبت را بچشانم

مجنونِ تو کس نیست بغير از من ِ یاغی
نگذار کسی بو ببرد از جریانم
در مذهب ما چیدن گلبوسه حلال است
هرچند در آیین شما نیک ندانم


ای ماه ترینم که شده نام قشنگت
در بین همه قافیه ها ورد زبانم
ابروی تو خونریز تر از تیغ سکندر
چشمان تو برهم زده مقیاس زمانم


اشغال تو شد خاک لهستان ِ وجودم
خونریزی ِ چشمان ِ تو کرده نگرانم
پلکت شده بی رحم ترین ارتش نازی
وقت است به تیغت بسپارم شریانم


نبضم به تکاپوی نفس های تو افتاد
طالب شده ام دست ِ تو باشد ضربانم
در محکمه ی عشق که چشمان تو قاضی ست
تقدیم قدم های تو باشد دل و جانم

با کوک نگاه تو به رقص آمده شعرم
من شمس ترین شاعر مولای جهانم
اصلا به جهنم که بیفتم به جهنم
بی عشق، بهشت ابدی نیست مکانم

#یوسف_اسماعیلوندی

تیر ِ بیرحمِ اجل بال و پرم را شکست
برنو و تاج و کلاه و سپرم را شکست

ترکش ِ تیر ِ بلا بر سر ِ من آوار شد!!!
مثل ِ بم چار ستون ِ کمرم را شکست

هجر جانسوز تو روزم به سیاهی کشاند
رفتنت حرمت ِ چشمان ِ ترم را شکست

بقض من بود که از نبضِ قلم نی چکید
ناگهان بال و پرم و دست و سرم را شکست

من کجا ، شعر کجا ، اشک امانم برید
هم غرور ِ غزل و هم هنرم را شکست

#یوسف_اسماعیلوندی

به خدایی که تو را أشرف مخلوق شمُرد

نجف و کعبه و شام مرد مسلمانی نیست

#یوسف_اسماعیلوندی

در دماوند وجودم همه جولان زده اند

چون تو در دامنه ام کبک خرامانی نیست

#یوسف_اسماعیلوندی

نت به نت از نفست شور و غزل می‌بارد

در حضور تو مرا قدرت ِ جولانی نسيت

#یوسف_اسماعیلوندی

نوشدارویی و سهراب نگون بخت منم

دیر کردی و مرا فرصت ِ درمانی نیست

#یوسف_اسماعیلوندی