از آنروزی که دل در دامت افتاد

همه خوبان ِ عالم بردم از یاد

نشسته تیر ِ عشقت در دلِ دل

بگو با دل چه کردی خانه آباد

#یوسف_اسماعیلوندی

کو تارِ سبیلی که کند ضامن ِ ایلی؟
کو مرد ِ اصیلی که دهد تارِ سبیلی؟
رفتند کبیران و سفیران و وکیلان!!
ای وارثِ جا مانده ز آنان تو وکیلی

#یوسف_اسماعیلوندی

احساس یک مرد دهاتی

من باشم و تو باشی و یک کلبه خیالی
یک جنگل و یک چشمهٔ پر آب و زلالی

تو ذل بزنی بر منِ دیوانه ی عاشق
من بوسه زنم بر دو لب حضرتِعالی

#یوسف_اسماعیلوندی

*چون کبوترهای سرگردان شده پر می کشم*

*از مزاری بر مزار دیگری سر می کشم*

*بر مزار مادرم یاد برادر می کنم*

*از سرِ قبر پدر پر سوی خواهر می کشم*

*بر سر ِ سنگ ِ مزار ِ یونسم تا می رسم*

*آستين ِ پیرهنم بر دیده ی تر می کشم*

کاش مردم همه می دانستند

که اگر عشق نبا شد دل نیست

یک دل ِ سرد جدا از تب ِ  عشق

به خودٍ عشق قسم جز گٍل نیست

#یوسف_اسماعیلوندی

در کوچه ی بن بست ِ خيالت گیرم

تقدیر رقم خورد که اینگونه بمیرم

ای ابر پر از یائسه از من خبرت هست

لب تشنه تر از حاشیه ی خشک کویرم


#یوسف_اسماعیلوندی

منده دل لا لچک و تُرنه شلالت تیه کال
نترُم دل بکنم از خوت و مالت تیه کال

سِگَل ِ او تیل ِ حار ِ خدا نشناس ت
موکه دونم خورنم خینُم حلالت تیه کال

#یوسف_اسماعیلوندی

هرکس که بنوشد دو سه جامی خطر از عشق
زین مخمصه هرگز نبرد جان به در از عشق

می خواستم اقرار کنم عاشقم اما!!
بیچاره دلم دیر درآورده سر از عشق

همسایه ی ِ جانم شده این توده ی بدخیم
تا ریشه زدش چون سرطان در جگر از عشق

جز شعله برانگیختن از عشق چه حاصل ؟
یک قاتل ِ
بِالفطره،
همین بس ، هنر از عشق

یا چشم ِ بپوشان همه بر صورت ِ زیبا
یا چشم ِ بصیرت بگذار و ،گذر از عشق

یک مشت ِ غزل شد همه ی دار و ندارم
جان واژه ز ما بود و ولیکن اثر از عشق

ما را چه به دلدادگی و فلسفه بافی...
پا پس بکش ای شاعرکِ بی خبر از عشق

فرهاد همین شهرم و دلشوره ام این است
شیرین ِ دلم دل بکند با تبر از عشق

حق داشت به دریا بزند حضرت ِ سهراب
وقتی که پُر از موج ِ بلا شد خزر از عشق

ما هیزم ِ خشک ِ غزل ِ عهد ِ عتیقم
از ما نَبود هرکه‌ نشد شعله ور از عشق

هرکس که شود پیرهنش پاره چو یوسف!!
باید بخورد تا به ابد چوب ِ  تر از عشق

"مادر" به سئوالم بده پاسخ نگرانم!!!!!
جز دغدغه و درد چه دارد پدر از عشق

من تجربه کردم
به همین قبله
شرابش
از پا فکند مرد ِ کهن ، گاو ِ نر "این "عشق

#یوسف_اسماعیلوندی

احساس دلم خرج ِ کسی شد که نیارزید
از آتش ِ آهی که پی اش داشت نترسید

یک بار شدم بنده ی چشمان ِ سیاهش
یک عمر چو چنگیز بر این غمزده جنگید

درمان دل ِ زخمی ِ من کار کسی نیست
جز یار که قدر ِ دل ِ دیوانه نفهمید

در قالب ِ الفاظ نبود عشق ، عجیب است
ماندم که چرا مرهم ِ این زخم نسایید

هر بیت از این شعر شدی مثلِ نمک باش
بر پیکر ه ی ِ زخم غزل طعم تو چسبید

دیریست غبارم که گلاویز به بادم
جز "بید" کسی مثلِ من ِ ساده نلرزید

لعنت به تو ای چشم ِپُر آشوبِ هوس باز
هرکس که مرا دید زاحوال تو پرسید

آن روز که او عذر مرا خواسته باشد
لطفا غزل ِ مرگ ِ مرا خود بسرایید

جز عشق، فقط عشق، گناه ِ دگرم نیست
در نامه ی اعمالم اگر جمله بگردید

#یوسف_اسماعیلوندی

خالی از تاوان نبودش عشقِ خود سوزی ِشمع


#یوسف_اسماعیلوندی

سیبِ سرخی چیدم و دادم به دستش بی هوا

خواستم بازیچه ی شیطان شود دیدم نشد!!


#یوسف_اسماعیلوندی

دل را زدم به دریا
گفتی #نهنگ دارد!!!
رفتم بسوی صحرا
گفتی پلنگ دارد!!!


باروت ِ چشم ِ کالت
سوزانده #ریشه ام را
راهِ رهایی ام نیست
چشمت تفنگ دارد!!

گفتم چو تند #بادی
از مّعرکه گریزم....
گفتی همیشه عاشق
یک پای ِ لنگ دارد!!

بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

می نویسم نامه ای و می روم از پیش یار

تا بداند در سرای ِ سینه ام بیگانه بود!!!

#یوسف_اسماعیلوندی

شاه فصل ِ رنگ ها جایش به یلدا می‌ دهد!!!

وا کنید در را که چشمم فرشِ زیرِ پای اوست

#یوسف_اسماعیلوندی

زیبا رخی، تکدانه ای،محصولِ شاندیزی
میترسم از روزی که شب بر دارم آویزی

با دامنِ چین چینِ وقتی عشوه می آیی
ترکیبی از رنگین کمان ِ فصل ِ پاییزی

دیوانه ی دیوانه ی آن رقص گیسویم
دیوانه تر از من  مترسک های شالیزی

در ابتدای ِ باغ ِ توتستان لب هایت
خون هزاران لاله را در شیشه می ریزی

من از نگاهِ آتشینت خوب می فهمم!!!
غارتگر از غارتگران ِ قوم ِ چنگیزی

بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

به خود عشق قسم ،عشق ز مجنون نگرفت

زهر ِ چشمی که رقیب از من ِ دیوانه گرفت

#یوسف_اسماعیلوندی

نه فقط از وطن و اصل و نسب دور شدیم

بلکه قربانی ی ِ بی رحمی ی ِ نمرود شدیم

زندگی، سهم من و شبنم ِ دلسوخته نیست

ما جگر سوخته گان شعله ی بی دود شدیم

نافمان ، بخت ِ سیه با غم و اندوه برید

پیش چشم همگان یک شب ِ مطرود شدیم

آزمونی که برای من و تو خورد رقم

پشت کنکور ریا یکسره مردود شدیم

قهر ما با دل و دین بر سر فتوای تو بود

همگی کشته ی بد عهدی محمود شدیم

پای ما را بشکن زود تبردار ، که ما

همه در نقطه ی بحران زده محدود شدیم

من که رفتم .....همه ی شهر خدا حافظتان

چه بخواهیم و نخواهیم همه نابود شدیم

بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

گفته تنهایم ولی باور نکن

هرکه با خود سایه ای دارد رفیق

#یوسف_اسماعیلوندی

شکستی حرمَت ِ زنان ِسرزمین مادری
به خاکِ خون کشیده ای فقط به جرم روسری

به تیغ تیزِ خنجرت بریده ای گلوی خلق
بلوچ و کُرد و گیلکی، لری زبانی آذری

اوایل ِ وردتان مگر نبود شعار تان
عدالتِ (امام علی )برادری برابری؟

چه شد عدالت ِ علی اگر چه سختِ باورش
میان خون شناورم تو در خوشی شناوری

کمی عجیب میرسد چگونه باورت کنم
خدا به خشم آمده از این خرافه باوری

جواب اعتراضِ ما گلوله و شکنجه نیست
بجای تیرِ ساچمه ای گلی بزن به روسری

ستون اعتقادمان بریده زیر ظلمتان
جهان به تنگ آمده از این همه ستمگری

تقاص خون ِریخته را شبانه میدهی تو پس
ورق اگر که رو کند فتد به روی دیگری

قسم به روح این غزل به جرم بی عدالتی
دچار می شوی شبی به آهِ سرد مادری

#یوسف_اسماعیلوندی

از جنایت های خسرو چشم پوشی گر شود
عشق شیرین داستانی تلخ و بی بنیاد بود

آنچه آتش می کشد بر سینه ی مخروبه ام
ناله های ِ سوز ناک و حسرَت ِ فرهاد بود

سینه چاک حضرت منصور حلاجم که او
گردنش بر دار و اما مذهبش آزاد بود


#یوسف_اسماعیلوندی