رفتوم مو ور دکتر

به کوروش کبیر



برخیز و بتاب! ای شرفت شوکت ایران
آیینه ی تحسین شده ی پاک ضمیران

سرسلسله ی ثابت مردان بشر دوست
ای جایگه منزلتت, دوش کبیران!

بر خیز! که آهو بچه ها, خواب ندارند
روباه, فراوان شده در بیشه شیران

تا هست; به رقص آر،شکوه ازلی را
ترسم به هدر صرف شود عمر دلیران

ای اصل مساوات, تو را حیف نخواندیم
منشور تو, محبوب امیران وفقیران

دردم همه این نیست; کز این بیشتر این است
بیگانه تو را ارج نهاده ست، نه ایران

افسوس که در وصف تو ای رسم تو مشهور
چیزی نشنیدیم از این معرکه گیران

سرود ملی ایران به زبان لری

بال شعرم را گشودم تا دل آرامش کنم
شد دلارام ِ رقیبان از کنارم پر کشید

دید بی بال و پر افتاده ام کنج قفس
ماورای میله ها یک پنجره با در کشید

#یوسف_اسماعیلوندی

تا که شدم خیره به چشمانِ سیاهت نگار
عشق در آورد ، دمار از من ِ نا کرده کار

عقل پرید از سر و در رفت از این معرکه
اّفُ بر این دل که نسنجیده شد آتش بیار

نقش ِ فریبای تو بر بوم ِ دلم چون نشست
بغضِ ترک خورده فرو ریخت در این کار زار

این من و این خنجر و این حنجره ی بینوا
عاشق ِ دل خسته چو من در طلبت بی شمار

هرچه زدی تیغ به شریان نرسید آخرش!!
وای از این بخت ِ بد و چرخ ِ کج ِ روزگار

یک سَرِ سوزن نظری سمت طنابم نکرد
دید که با میل ِ خودم آمده ام پای ِ دار

چشمه ی شعرم فّوران گشته ، بیا و ببین
تا که نوشتم دو سه بیتی ز لب ِ لعل ِ یار

در پسِ امواجِ غزل غرقِ جنون می شود
هرکه به دریای ِ خيالت بزند بی گدار

بس که زدی پیشِ همه بر دلِ من دستِ رد
فاجعه با وسعت ِ یک زلزله آمد ببار!!!

میل ِ خودم بوده ِ اگر دل به دلت باختم
تلخ ترین خاطره در خاطره شد زین قمار

یخ زده در ابر ِ نگاهت تِب ِ شعر ترم
کاش شود طبع تنت با تب ِ من سازگار

تا که به ذهنم به تراود غزلی ناب تر
پیش ِ تو این شعر بماند طلبم یادگار

#یوسف_اسماعیلوندی

ای غنچهِ چویله ِ دَم ِ برف ِ دل ِ قارون
پیدا شدن ِ گُل مِن ِ مال چی تو محاله

ای هورِ و پری جای تو وا مین دل ِ مّه بوُ
بر روی ِ زمین دیدن ِ تو سی مو سئواله


#یوسف_اسماعیلوندی

ایرج

از آنروزی که دل در دامت افتاد

همه خوبان ِ عالم بردم از یاد

نشسته تیر ِ عشقت در دلِ دل

بگو با دل چه کردی خانه آباد

#یوسف_اسماعیلوندی

کو تارِ سبیلی که کند ضامن ِ ایلی؟
کو مرد ِ اصیلی که دهد تارِ سبیلی؟
رفتند کبیران و سفیران و وکیلان!!
ای وارثِ جا مانده ز آنان تو وکیلی

#یوسف_اسماعیلوندی

احساس یک مرد دهاتی

من باشم و تو باشی و یک کلبه خیالی
یک جنگل و یک چشمهٔ پر آب و زلالی

تو ذل بزنی بر منِ دیوانه ی عاشق
من بوسه زنم بر دو لب حضرتِعالی

#یوسف_اسماعیلوندی

*چون کبوترهای سرگردان شده پر می کشم*

*از مزاری بر مزار دیگری سر می کشم*

*بر مزار مادرم یاد برادر می کنم*

*از سرِ قبر پدر پر سوی خواهر می کشم*

*بر سر ِ سنگ ِ مزار ِ یونسم تا می رسم*

*آستين ِ پیرهنم بر دیده ی تر می کشم*

کاش مردم همه می دانستند

که اگر عشق نبا شد دل نیست

یک دل ِ سرد جدا از تب ِ  عشق

به خودٍ عشق قسم جز گٍل نیست

#یوسف_اسماعیلوندی

در کوچه ی بن بست ِ خيالت گیرم

تقدیر رقم خورد که اینگونه بمیرم

ای ابر پر از یائسه از من خبرت هست

لب تشنه تر از حاشیه ی خشک کویرم


#یوسف_اسماعیلوندی

منده دل لا لچک و تُرنه شلالت تیه کال
نترُم دل بکنم از خوت و مالت تیه کال

سِگَل ِ او تیل ِ حار ِ خدا نشناس ت
موکه دونم خورنم خینُم حلالت تیه کال

#یوسف_اسماعیلوندی

هرکس که بنوشد دو سه جامی خطر از عشق
زین مخمصه هرگز نبرد جان به در از عشق

می خواستم اقرار کنم عاشقم اما!!
بیچاره دلم دیر درآورده سر از عشق

همسایه ی ِ جانم شده این توده ی بدخیم
تا ریشه زدش چون سرطان در جگر از عشق

جز شعله برانگیختن از عشق چه حاصل ؟
یک قاتل ِ
بِالفطره،
همین بس ، هنر از عشق

یا چشم ِ بپوشان همه بر صورت ِ زیبا
یا چشم ِ بصیرت بگذار و ،گذر از عشق

یک مشت ِ غزل شد همه ی دار و ندارم
جان واژه ز ما بود و ولیکن اثر از عشق

ما را چه به دلدادگی و فلسفه بافی...
پا پس بکش ای شاعرکِ بی خبر از عشق

فرهاد همین شهرم و دلشوره ام این است
شیرین ِ دلم دل بکند با تبر از عشق

حق داشت به دریا بزند حضرت ِ سهراب
وقتی که پُر از موج ِ بلا شد خزر از عشق

ما هیزم ِ خشک ِ غزل ِ عهد ِ عتیقم
از ما نَبود هرکه‌ نشد شعله ور از عشق

هرکس که شود پیرهنش پاره چو یوسف!!
باید بخورد تا به ابد چوب ِ  تر از عشق

"مادر" به سئوالم بده پاسخ نگرانم!!!!!
جز دغدغه و درد چه دارد پدر از عشق

من تجربه کردم
به همین قبله
شرابش
از پا فکند مرد ِ کهن ، گاو ِ نر "این "عشق

#یوسف_اسماعیلوندی

احساس دلم خرج ِ کسی شد که نیارزید
از آتش ِ آهی که پی اش داشت نترسید

یک بار شدم بنده ی چشمان ِ سیاهش
یک عمر چو چنگیز بر این غمزده جنگید

درمان دل ِ زخمی ِ من کار کسی نیست
جز یار که قدر ِ دل ِ دیوانه نفهمید

در قالب ِ الفاظ نبود عشق ، عجیب است
ماندم که چرا مرهم ِ این زخم نسایید

هر بیت از این شعر شدی مثلِ نمک باش
بر پیکر ه ی ِ زخم غزل طعم تو چسبید

دیریست غبارم که گلاویز به بادم
جز "بید" کسی مثلِ من ِ ساده نلرزید

لعنت به تو ای چشم ِپُر آشوبِ هوس باز
هرکس که مرا دید زاحوال تو پرسید

آن روز که او عذر مرا خواسته باشد
لطفا غزل ِ مرگ ِ مرا خود بسرایید

جز عشق، فقط عشق، گناه ِ دگرم نیست
در نامه ی اعمالم اگر جمله بگردید

#یوسف_اسماعیلوندی

خالی از تاوان نبودش عشقِ خود سوزی ِشمع


#یوسف_اسماعیلوندی

سیبِ سرخی چیدم و دادم به دستش بی هوا

خواستم بازیچه ی شیطان شود دیدم نشد!!


#یوسف_اسماعیلوندی

دل را زدم به دریا
گفتی #نهنگ دارد!!!
رفتم بسوی صحرا
گفتی پلنگ دارد!!!


باروت ِ چشم ِ کالت
سوزانده #ریشه ام را
راهِ رهایی ام نیست
چشمت تفنگ دارد!!

گفتم چو تند #بادی
از مّعرکه گریزم....
گفتی همیشه عاشق
یک پای ِ لنگ دارد!!

بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

می نویسم نامه ای و می روم از پیش یار

تا بداند در سرای ِ سینه ام بیگانه بود!!!

#یوسف_اسماعیلوندی