لبت کشمش شرابِ خنده هایت غرقِ گیرایی
مرا عشق ِ تو دارد می بَرد تا مرز ِ رسوایی

پری پیکر ،پری گونه، پریوش نام و، زیبا رو
فدایی داری ای زییاترین زیبای ِ رویایی

چو خوش نقشِ نگارین میدرخشی در شبِ تارم
بتاب ای عشق ، ای روشنگر ِ شب های ِ تنهایی

چه در زلف پریشانت نهان داری که تا دیدم
شدم مصلوب آن زلفان ِ شب رنگِ چلیپایی

نگاهت وصلهٔ ناجور خواهد زد به چشمانم
به مسلخ برده چشمانت دلِ مجنون شیدایی

بگو تاریخ بر سطر ِ کتاب ِ عشق بنویسد
جنایت های چشمِ سُرمه ریز ِ مست ِ لیلایی

فدای ِ اخم و تخم و آن غضب های مغول وارت
چه ها کردی تو با قلب شقایق های صحرایی

بزار آینه ات باشد دوچشم ِ عاشق و پاکم
اگر طالب شدی خود را در آیینه ِ بیارایی

بیا تمکین کن ای یوسف که با پیراهن ِ پاره
به هر سویی که بگریزی تو در چنگِ زلیخایی

#یوسف_اسماعیلوندی

سهم ِ چشمان ِ من از منظره ها دیوار است
دفتر و یاد تو و اشک و غم وخودکار است

یک نفر نیست که با من به سر آرد نفسی!!!
همدمم از سر ِ شب تا به سحر سیگار است

مثل حافظ که غزل در رگ وخونش جاریست
خاطراتت همه شب بر لب ِ من تکرار است

میخورم زخم ، ز هر خاطره و _ می افتم
یاد ِ حلاج که مردانه سرش بر دار است

من کجا ، شعر کجا ، چشم تو استادم کرد
ور نه سهمِ منِ شاعر نه به این مقدار است

#یوسف_اسماعیلوندی

‏‌‌دیگران کاشتند و ما خوردیم

ما نداریم دیگران بخورند

پاییز بهارینه شده با قدم ِ یار
برخیز و صفا کن که شده موسم دیدار

بلبل خبر ِ آمدنت را به چمن داد
پروانه درآورده سر از دامن گلزار

#یوسف_اسماعیلوندی

چو پلک رویِ پلک نهم مرا رها نمی کنی
میان خواب و بسترم شبانه راه می‌روی
چه می کنی در این هوای ِ گرگ و میش
اگرچه حدث میرنم بسوی چاه می روی

#یوسف_اسماعیلوندی

لیلایِ دوران گر تویی مجنونترین باشم ترا
شاهین ِ اقبال ِ خوشی،روی زمین باشم ترا

حاشا ندارم از کسی، مجنون پرستی ماهرم
باید سکانس عشق را نقش آفرین باشم ترا

صبحی که نقاش ازل چشمِ تو را آبی کشید
مهمان ِ دریا شد دلم تا همنشین باشم ترا

آدم بدونِ عشق کی ،خشمِ خدا را می خرید؟
روزی که حوّا بی هوا ،،، گفتا  قرین باشم ترا

شیطان کجا، گندم کجا، این خلق مشتی کافرند
داسی فراهم می کنی تا خوشه چین باشم ترا ؟

باید برای ِ دیدن ِ چشمت وضو سازم به می
تا در مدار ِ عاشقی چون " انگبین "باشم ترا

چون آیه آیه این غزل  آهسته شد مست ِ لبت
گفتم به جای ِ نی شکَر جامی رزین باشم ترا

عمری برای ِ گیسوانت شاعری کردم رفیق
دادم به برفی گیسِ خود تا بهترین باشم ترا

بگذار آغوشت شود تن پوش بیت آخرم
گر طالبی هم اوّل و هم آخرین باشم ترا

#یوسف_اسماعیلوندی

اینکه با فکر تو گاهی رو براهم از چه روست
در نبودت ای پریوش قاه قاهم ازچه روست

تیر عشقت در درونِ سینه جا خوش کرده است
خود ندانم ناله های گاه گاهم از چه روست

دم به دم می بینمت هر باره شوقم بیشتر
گاه میدزدی نگاهت از نگاهم از چه روست

گه به گرگم میدهی،گاهی به چاهم میبری
ماجرایِ تاجر آوردن به چاهم از چه روست

گاه به دینارم فروشی،گه به زندانم بری
دادنِ تاج و کلاهِ پادشاهم از چه روست؟

گنبد هفت آسمانت زیر و رو گردد فلک
اینکه دورم کرده ای با زادگاهم از چه روست

با وقارم خواندی و گاهی چو کوهم ساختی
گه به شوخی گفتنت چون برگ کاهم از چه روست

#یوسف_اسماعیلوندی

لیلایِ دوران گر تویی مجنون ترین باشم ترا
شاهین ِ اقبالی و من فرش ِ زمین باشم ترا

حاشا ندارم از کسی، مجنون پرستی ماهرم
باید سکانس عشق را نقش آفرین باشم ترا

صبحی که نقاش ازل چشمِ تو را آبی کشید
مهمان ِ دریا شد دلم تا همنشین باشم ترا

آدم بدونِ عشق کی ،خشمِ خدا را می خرید؟
روزی که حوّا بی هوا ،،، گفتا  قرین باشم ترا

شیطان کجا، گندم کجا، این خلق مشتی کافرند
داسی فراهم می کنی تا خوشه چین باشم ترا ؟

باید برای ِ دیدن ِ چشمت وضو سازم به می
تا در مدار ِ عاشقی چون " انگبین "باشم ترا

چون آیه آیه این غزل  آهسته شد مست ِ لبت
ایکاش جای ِ نی شکَر جامی رزین باشم ترا

عمری برای ِ گیسوانت شاعری کردم رفیق
دادم به برفی گیسِ خود تا بهترین باشم ترا

بگذار آغوشت شود تن پوش بیت آخرم
گر طالبی هم اوّل و هم آخرین باشم ترا

#یوسف_اسماعیلوندی

برای  زنده  ماندنم  تو را  بهانه می کنم

تو را به عشقمان قسم نگیر این بهانه را

#یوسف_اسماعیلوندی

تا که شدم خیره به چشمانِ سیاه ِ نگار
عشق در آورد ، دمار از من ِ نا کرده کار

عقل پرید از سر و در رفت از این معرکه
اّفُِ بر این دل که نسنجیده شد آتش بیار

نقش ِ فریبای تو بر بوم ِ دلم چون نشست
بغضِ ترک خورده فرو ریخت در این کار زار

مرده ی آن خال و خط و چشم ِ غزالینه ام
عاشق ِ دیوانه چو من در طلبت بی شمار

چشمه ی شعرم فّوران گشته چو آبِ زلال
تا که نوشتم دو سه بیتی ز لب ِ لعل ِ یار

هرچه زدی تیغ به شریان نرسید آخرش!!
وای از این بخت ِ بد و چرخ ِ کج ِ روزگار

یک سَرِ سوزن نظرت سمت ِ طنابم نشد
گرچه که با میلِ خودم آمده ام پای ِ دار

در پسِ امواجِ غزل غرقِ جنون می شود
هرکه به دریای ِ خيالت بزند بی گدار

بس که زدی پیشِ همه بر دلِ من دستِ رد
زلزله ای وسعت ِ یک فاجعه آمد به بار!!!

میل ِ خودم بوده ِ اگر دل به دلت باختم
تلخ ترین خاطره در خاطره شد زین قمار

یخ زده در ابر ِ نگاهت تِب ِ شعر ترم
کاش شود طبع تنت با تب ِ من برقرار

تا که به ذهنم بتراود غزلی ناب تر
پیش ِ تو این شعر بماند طلبم یادگار

#یوسف_اسماعیلوندی

رفتوم مو ور دکتر

به کوروش کبیر



برخیز و بتاب! ای شرفت شوکت ایران
آیینه ی تحسین شده ی پاک ضمیران

سرسلسله ی ثابت مردان بشر دوست
ای جایگه منزلتت, دوش کبیران!

بر خیز! که آهو بچه ها, خواب ندارند
روباه, فراوان شده در بیشه شیران

تا هست; به رقص آر،شکوه ازلی را
ترسم به هدر صرف شود عمر دلیران

ای اصل مساوات, تو را حیف نخواندیم
منشور تو, محبوب امیران وفقیران

دردم همه این نیست; کز این بیشتر این است
بیگانه تو را ارج نهاده ست، نه ایران

افسوس که در وصف تو ای رسم تو مشهور
چیزی نشنیدیم از این معرکه گیران

سرود ملی ایران به زبان لری

بال شعرم را گشودم تا دل آرامش کنم
شد دلارام ِ رقیبان از کنارم پر کشید

دید بی بال و پر افتاده ام کنج قفس
ماورای میله ها یک پنجره با در کشید

#یوسف_اسماعیلوندی

تا که شدم خیره به چشمانِ سیاهت نگار
عشق در آورد ، دمار از من ِ نا کرده کار

عقل پرید از سر و در رفت از این معرکه
اّفُ بر این دل که نسنجیده شد آتش بیار

نقش ِ فریبای تو بر بوم ِ دلم چون نشست
بغضِ ترک خورده فرو ریخت در این کار زار

این من و این خنجر و این حنجره ی بینوا
عاشق ِ دل خسته چو من در طلبت بی شمار

هرچه زدی تیغ به شریان نرسید آخرش!!
وای از این بخت ِ بد و چرخ ِ کج ِ روزگار

یک سَرِ سوزن نظری سمت طنابم نکرد
دید که با میل ِ خودم آمده ام پای ِ دار

چشمه ی شعرم فّوران گشته ، بیا و ببین
تا که نوشتم دو سه بیتی ز لب ِ لعل ِ یار

در پسِ امواجِ غزل غرقِ جنون می شود
هرکه به دریای ِ خيالت بزند بی گدار

بس که زدی پیشِ همه بر دلِ من دستِ رد
فاجعه با وسعت ِ یک زلزله آمد ببار!!!

میل ِ خودم بوده ِ اگر دل به دلت باختم
تلخ ترین خاطره در خاطره شد زین قمار

یخ زده در ابر ِ نگاهت تِب ِ شعر ترم
کاش شود طبع تنت با تب ِ من سازگار

تا که به ذهنم به تراود غزلی ناب تر
پیش ِ تو این شعر بماند طلبم یادگار

#یوسف_اسماعیلوندی

ای غنچهِ چویله ِ دَم ِ برف ِ دل ِ قارون
پیدا شدن ِ گُل مِن ِ مال چی تو محاله

ای هورِ و پری جای تو وا مین دل ِ مّه بوُ
بر روی ِ زمین دیدن ِ تو سی مو سئواله


#یوسف_اسماعیلوندی

ایرج

از آنروزی که دل در دامت افتاد

همه خوبان ِ عالم بردم از یاد

نشسته تیر ِ عشقت در دلِ دل

بگو با دل چه کردی خانه آباد

#یوسف_اسماعیلوندی

کو تارِ سبیلی که کند ضامن ِ ایلی؟
کو مرد ِ اصیلی که دهد تارِ سبیلی؟
رفتند کبیران و سفیران و وکیلان!!
ای وارثِ جا مانده ز آنان تو وکیلی

#یوسف_اسماعیلوندی

احساس یک مرد دهاتی

من باشم و تو باشی و یک کلبه خیالی
یک جنگل و یک چشمهٔ پر آب و زلالی

تو ذل بزنی بر منِ دیوانه ی عاشق
من بوسه زنم بر دو لب حضرتِعالی

#یوسف_اسماعیلوندی