دیریست که از حال و هوایت خبرم نیست
جز تیرگی ِ سایه کسی پشت ِ سرم نیست

کز کرده دلم کنج قفس کاش بدانی
انگیزه ی پرواز به کوی ِ دگرم نیست

از هجر تو هوشم به فنا رفت و دریغا
عقلی که برد راه به جایی به سرم نیست

قهرند همه قافیه ها با من و بی تو!!!
ایهام و مراعات در اشعار ترم نیست

چشمان ِ تر و ، خاطره و شعر و فقط شعر
از برکت عشقِ تو به جز این هنرم نیست

من ماندم و سیگار و غم و قهوه ی تلخی
جز این دو در این کافه کسی دور و برم نیست

آتش به من ِ مست بزن شعله ورم کن
حقا که از این بیش سزاوراترم نیست

#یوسف_اسماعیلوندی

بنده کاندیداتورم ، تنها ستادش را ندارم
سربزیر و مومن اما،اعتقادش را ندارم

از فلیترهای شورا رد شدم با صد نگهبان
گرچه میدانند و میدانم سوادش را ندارم

خانه ای دارم اگر شد زیرِ قیمت میفروشم
ارث بابا بودو من هم قصد بنیادش ندارم

نارفیقی انتقادم کرد و صدها نقشه داشت
پاسخی برنقشه ها و انتقادش را ندارم

بین صدها با کلاس آقا فلانی لیدرم شد
دوست معتادی که خرج اعتیادش را ندارم

با رفیقان گرم گپ بودم دو پلکم روی هم رفت
خواب دیدم بین مردم اعتمادش را ندارم

خانه از کف رفت وخواب از سر پرید و مانده وامم
با زنی که طاقتِ یک ذّره فریادش ندارم

بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

👆👆

امان از یار سنگین دل که صدها خوشه چین دارد
لبش کندو ،عسل گونه،نگاهی دل نشین دارد

کمان ابرو طلا گیسو خط و خالش تنِ آهو
تنش میلرزد از این که پلنگی در کمین دارد

به هر غمره که می آید تلاطم می کند دل را
به دیدِ هر مسلمانی به قرآن آفرین دارد!!

نگارین یار زیبا رو،که دل را میبرد هرسو
به گردا گردِ گردن بندِ جادویش نگین دارد

بلورین گردنش چینی تراش پیکرش رومی
بنازم ساز اندامش که صدها نقطه چین دارد

فرشته آسمانی بود و دریا هم پری پیکر
زمین باید به خود بالد چنین مُلک برین دارد

خدایی ناخدایی کدخدایی من نمی دانم
به هرجا رو کند بی شک نگاهِ اجمعین دارد

#یوسف_اسماعیلوندی

کلاغ از طوطی سوال میکنه:

برای‌ چه در قفس هستی؟
طوطی جواب میده: برای اینکه من حرف میزنم.

آری، گاهی تاوان حرف‌زدن قفس است !

دل من کوزه غم
لب تو باغ انار

میخورند هر دو ترک

تو بخند من به درک!!

👆👆

سلام ای پادشاه کّل عالم

سلام ای خالق حوّا و آدم

سلام ای بی نشان و جاه و فرزند

سلام ای آنکه نامت شد خداوند

نمیدانم که هستی، یا چه هستی

به ما گفتند و می گویند،هستی

اگر هستی و ما را هستی از توست

غم و شادی و عیش و مستی از توست

بهشت و دوزخ و تهدید و ترغیب

نماز و روزه و تطهیر و تهذیب

برای چیست، این الفاظ والقاب؟!

چه کس این دسته گل ها داده برآب

اگر ذاتم، وجودم، از دم توست

همه سرمایه ازبیش و کم توست

اگر تو چشمه ی اندیشه هایی

تمام شاخه ها و ریشه هایی

چرا در استخوان ها جا گرفتی

در این ظلمت چرا ماَوا گرفتی

چرا راه و صالت دورکردی

ره تاریک ما بی نور کردی

تو را در پرده های غیب بردند

به وادی های شک وریب بردند

هزاران سال غیر او نگفتند

به غیراز او،به غیرازهونگفتند

نه هو معلوم شد،نه او،دراین کار

نشد یک دل از این افسانه بیدار

تو را جوری دگر ،تعریف کردند

چه تعریفی؟!همه تحریف کردند

تو را ظالم ،تو را قهار گفتند

تو را حاکم ، تو را مکّار گفند

قوانینی تراشیدند و رفتند

به راهت شیشه پاشیدند ورفتند

هزاران سال از این عمر زمین رفت

چه گویم؟!از همه دل ها یقین رفت

چرا از آن وجود پاک و بی غش

تراشیدند صدها کوره آتش

چرا آن آسمان آبی و پاک

بروی پرده ها شد ابر غمناک

طبیعت را چرا محکوم کردند

حقیقت را چرا معدوم کردند

کجا خورشید، از نورش جدا بود

خدا بی عاشقانش ، کی خدا بود

جهان زایندهٔ اندیشه ها نیست

کسی پنهان به پشت شیشه ها نیست


میان ما و او ، واو است،بردار

برای یک عزیزم واو، نگذار

#یوسف_اسماعیلوندی

گفته بودی پس از این با تو مرا کاری نیست
تو برو ، من به درک ، عاشقی اجباری نیست

اگر از من نگرانی بسلامت _ یا حـــــــــــــق
گفته بودم که در این رابطه اصراری نیست

از همان روز اول کاش به تــــــو می گفتم
که دلـــــــم لایقِ هر کوچه و بازاری نیست

عصرِ ما ،عصرِ هوسبــازی و بیـــداد گریست
توی این شهرِ یخی، همدم وغمخواری نیست

هر که شیرین بزند در نظرت ، عاشق نیست
اگــرم هست ، که فرهاد ِ پــدر داری نیست

#یوسف_اسماعیلوندی

تا پنجره وا می کنم
هرصبح غوغا می کنی
شبنم هلاکت می شود
تا شیشه را ها می کنی

با دیدن ِ این منظره
حافظ غزل سر می دهد
:مانی:حسادت می کند
نقشی که ایفا می کنی

باران و خورشیدُ فلک
دریا و صد حورِ ملک
صف ها کشیده در برت
تا رو به دریا می کنی

مست و غزلخوان می شوم
چون بلبل ِ فصل بهار
آندم که با گلخنده ات
با غنچه نجوا میکنی!!

رو سوی هرجا می کنی
کوه و در و دشت و دمن
راز بقا را یک به یک
پیوسته افشا می کنی

چون واژ های پا به ما
در بطن شعرم می دمی
روح قلم پر می کشد
بسکه /تّقلا/ می کنی

گشتی زلیخایِ زمان،
بردی دلِ پیر و جوان
وقتی که با ناز و ادا
این پا و آن پا میکنی

هر لحظه رنگم می پرد
خیس و خجالت می شوم
از طاقِ ابروی کج ات
وقتی گِرهِ وا می کنی

از دیده ام خون می‌چکد
بر دفتر شعرِ ترم
این دفترِ نم دیده را
آیا تو امضا میکنی؟؟

#یوسف_اسماعیلوندی

نشِـــکن دلی که از تو همه انتظار دارد
بنگر به زنگ و رویش غَم‌. بیشمار دارد

نفسی بیا و بنشین،نظری به قلب ما کن
که هزار زخـــــم ِ کهنه ز تو یادگار دارد

برهان دلِ غمین را ز خزانِ ســوزناکش
که قناری ِ درونم هوس ِ بهـــــــار دارد

بســــــپار باغبان تا ببرد مرا به بــــــاغی
که به روی هر نهالی دو سه تا هزار دارد

چه شود به غمزه گویی شده ام طبیب دردت
و بگویمت که این دل به تو افتخــــــــار دارد


#یوسف_اسماعیلوندی

با مشت گِره کرده بزن بر دهنم
تا لال شوم حرف ِ زیـادی نزنم

نفرین به جهان وردِ زبانم شده بود
بر عکسٍ جهان آه ،همان شد وطنم

امروز پشیمانم از آن گفتهٔ خود
گر درک کنم مستِحقِ مرگِ منم

افسوس که بر سایهٔ خود سنگ زدم
آن روز غلط بود سرا پا سخنم

میدانی و میدانم و اقرار کنم
تو لایق این زخم نبودی وطنم

منصور سرِ دارِ تو باید بشوم
پاینده وطن باید و صد پاره تنم

هیهات که الان نه تو هستی و نه من
با مشت گِره ِ کرده بکوب بر دهنم

#یوسف_اسماعیلوندی

نه اهل جنگلِ سبز شمالم
نه از البرز نشینان دماوند

من از زاگرس نشینان غیورم
تبارم اورک و تیره سمال وند

#یوسف_اسماعیلوندی

وقتی که بی بهانه مرا ترک کرده ای
یعنی که شعر و شاعری ات ، لاف عاشقی است


#یوسف_اسماعیلوندی

تا جان به تنم بود کنارم ننشستی

ما را چه بَود سود از این مرده پرستی؟

#یوسف_اسماعیلوندی

خانهٔ دوست کجاست؟؟
وسط جنگل ِ سرسبز شمال
کلبه ای دنج و قشنگ
لبِ رودی به زلالی خزر
پشت بامش سبلانی
که نسیمِ خنکش....
کرده حیران تر از حیران مرا...
ارتفاعَش به بلندای دماوند.،
نگهش رو به هراز
خنده اش داده به سرچشمه البرز صفا،،
یکسرش گردنهِ چالوس که پیچیده ترین فلسفهٔ تاریخ است.
و چنان عطر تنش مست و خرابم کرده
که به هوشیاری خود مشکوکم
امتدادش به جنوب و دلِ زاگرس جلایی داده ..
و بلوطش به دنا رونقِ خاص‌‌‌...
گاه به خون گرمیِ اهواز شباهت دارد
آری خانهٔ دوست سرای وطن است
هرکجایش به دلت گرمیِ خاصی بدهد
خانهٔ دوست بدانش ...
و اقامت بگزین
#بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

هر کسی اندازهٔ زخمی که قلبش خورده است
تنگ تر " تنهایی" خود را بغل خواهد گرفت

عاشقان با بغض و گریه عقده خالی می کنند
شاعر اما انتقامش از غزل خواهد گرفت

#یوسف_اسماعیلوندی

کشتی بساز ای نوح
طوفان شکسته ما را
گرداب ِ غم ِ گرفته
جام جهان نما را

این قوم بی کفایت
با نام دین و مذهب
از پشت و پیش بستند
دستان انبیا را

از جهل این جماعت
بستند بار خود را
بی اعتبار کردند
اولاد مصطفی را

کشتی بساز ای نوح
ما را نجاتمان ده
بیدار کن تو از خواب
این قوم بی خدا را

بس رنجهای دشوار
از دستشان کشیدیم
از ذهنمان گرفتند
نامردمان ؛ خدا را

بداهه

#یوسف_اسماعیلی

حالم دگرگون میشود زین خوی انسانی
دنیا سیه رو گشته با نامِ مسلمانی

تنها خدا پی میبرد از بطن این خلقت
باور نکن این پینه های روی ِ پیشانی

یارب اگر انسان بُود اشرف به مخلوقت
من رو نمی گردانم از آیات شیطانی

یارب تمامِ بغض پنهان در گلو این ست
که آدمیت، گم شده در جلد حیوانی

اینجا بجای گل گلوله می :دهند: کادو
سلطان سلیمان زاده های عهدِ عثمانی

در زیر رگبارِ گلوله نفله می گردند
کُرد و لُر و ترک و لک و مینجا و سیستانی

آخر رها می گردیم از اوضای بحرانی
»طاقت بیاور دختر ای زیبای ایرانی«

#یوسف_اسماعیلوندی