درودِ بیــــــکران ِ مو وِ ایل با نجابتوم
ؤ گپ گَپونِ مالمیر اصیل ِ با شرافتوم
غـزل بنامِ پاکتون ز مغز فَواره ِ ایکشه
به افـــتخار ِ گویل ِ دلیر و با شهامتوم

بنای انسجاممون به وسعت سوادمون
صداقت و گـــوؤگــری بقای اتحادمون
ایر گِره خُرین وِهم ؤذات پاکتون قسم
همه حسادت ایبرن وغیرت و جهادمون

گووِگری شعارمون به هر اداره و نهاد
دواره میوه ایکنه درختِ عشق و اتحاد
نشان اقتـــدارمون بَلیطِ سوزکهُ تنوش
نماد ِ افتخارمون چنارِ ِ پیر ِ کی قباد

قسم وبیسِ چارمون، بیون وهم وفــا کنیم
به حرمتِ یکی شدن ،برای هم دعــــــا کنیم
گُدشته هرچه بی گُدشت خدانِ در نظر بگهر
بیو که زخم کُهنَمون ، وِ دسِ خود دوا کنینم

تمام ِ نخبگانِمون یکی یکی فنا أوین
به جرمِ نابرادری ز شهر خود رها اوین
چه بی بها اویدنه ِ کلانترون ایلمون
زداغ بی توجهی ز طایفه ِ جدا اوین

وِ دسِ هفت چارمون زمونه کٍرده خوارمون
گوُوگری وختی نَبو....گِره خوره وِ کارمون
به تار موی ِ تون قسم دلامون ار یکی کنیم
نه روزمون فنا اوهِ نه شو ایبو دچارمون


وِری وَخوت تَکون بِده،نگو که دیهٍ نیٖـتری
وری که سرنوشتمون نیوفتِه دسِ دیگری
بِعشقِ حُرمتِ قلم بٍه پاس ِ ایل سرودُمهِ
غزل غزل نوشتُمـهِ،گـووگـری،گــووگــری

#یوسف_اسماعیلوندی

گرچه از عاقبتِ عشقِ تو من بی خبرم
با همه بی خبری، از تو پُر انگیزه ترم

جنگل و کوه و در و دشتِ بیابان و فلک
هر کجا چشم رود باز تویی در نظرم

هی نکش دور و برم این همه دیوارِ بلند
گر شوی کوهِ دماوند ، از آن می گذرم:

با همه عشوه گری محوِ تماشای توام
همدمم مرگ بَود نازِ تو را گر نخرم

کی برازندهٔ مجنون تو بود کنج قفس
عاشقم ، سر به هوایم، به هوا مینگرم

بگذارید به نخجیر تو عادت بکنم
دانه و دامِ نفس گیر نچین در گذرم

ناله گر سر بدهم گوش فلک کَر بشود
آتش ِ عشق چنین کرده مرا دربدرم

یاد آن شاعرِ شیرین سخنِ ترک زبان
«پدرِ عشق بسوزد که درآمد پدرم«

#یوسف_اسماعیلی

بر نیاید این دو کار از این دو فرد

مردی از نامــرد و نامردی ز مــرد

چهره زیبــــــــــا لب فریبا مومن اندر مومنی

هم خدا میخواهم هم خرما اگر قسمت شود

بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

کمر کُردی و مو هندی وگونه سیب ِ لبنانی
دوچشمت آذری اما، لبت خشخاش افغانی

بلورین گردنت چینی،تراشِ پیکرت رومی
شمیمِ عطرِ پیراهن، گلابِ ناب کاشانی

کدامین مردِ نقاشی بدینسان کرده زیبایت
نگو (مانی و پیکاسو)،کمال الملک ایرانی

خمِ رنگین کمان ابرو،خط وخالت تَنِ آهو
تو پاخورده ترین فرشِ نفیسِ شهر کرمانی

به چشم مست خود هرگز ندیدم چون تو دردنیا
چنان زیبا و مه رویی به حورالعین می مانی

غزالی تیز پایی شوخ شنگی،نازِ چشمانت
به چالش می کشی آخر پلنگ و ببر گیلانی

حلولِ ماه،،پیشانی،رخت خورشید نورانی
بهارِ خنده ات سرلوحه ی تقویم سریانی

مده اینگونه گیسویت به دستِ بادِ بد آهنگ
دو تاری،،نازشصتِ دستِ استادی خراسانی

به هر غمزه که می آیی به تیغِ تیزِ ابرویت
بریدی بند بندِ سینه را،،چاقوی زنجانی

به سرخی رنگ لب های تو معنا داده گل ها را
جه‍ان مبهوتِ اندامت، ومن مصراع فوقانی

دچارِ ضعف ایمانم،،به آیینِ تو دل بستم
و همواره رها گشتم من از دینِ مسلمانی

کسی دل را نسوزاند برای یوسفِ مسکین
به دار آویخت گر خود را در این مصراع پایانی

#یوسف_اسماعیلوندی

چشم آبی رنگِ دریا ، گونه ها سیب ِ گلابی
مژه ها باروت ِ روسی رنگ موهایت شرابی

صورتت شکل ِ هلو ، ابرو کمانِ آرشی
ماه شرمش میشود تا روسری پس میکّشی

جنس دندان از صدف گوشواره ها فیروزه ای
نطق ِ هر منبر نشینی محفل ِ هر روضه ای

گردنت تنگ بلورین، سینه ریزت از طلا
کور بادا چشم شور و دور باشی از بلا

سبزِ یشمی خال لب، فرم ِ دماغت چون قلـم
عرضَِ سینه تخت جمشید و نمایش جام جم

شانه هایت بیستون و پنجه ها مثل فنر
انعطاف ِ پُل ِ کارون حالت ِ قوس ِ کــمر

پیکرت رومی تراش و قامتت چون سرو ناز
ای جمالـــــت یک سر و گردن فراتر از فراز

پنجه و پاشنه طلایی ساقه ها ترکهِ اناری
در حفیقت یک پکیجِ کامل از فصل بهاری

حیـــفم آید گر نگویم قد قیامت می کند
سرو در جا میزند،حوری سلامت می کند

#یوسف_اسماعیلوندی

هرکه زد لافِ بزرگی از بزرگـانش مخوان
آنکه پرگویی کند مردِ سخندانش مخوان

می کند بر اهل ِ آبادی اگر خـــانی ســــتم
خط بکش بر سادگیِ باورت خانش مخوان

شیخ اگر منبر نشست و درعمل کاری نکرد
مرد دیـن و اهل تقوا و مسلمانش مـخوان

باغبان وقتی تبانی می کند با زاغ ِ پــــیر
بلبل ِ شوریده را مرغ غزلخوانش مخوان

هرکه گستاخی کند بر ساحتِ شعر و ادب
با هنرمـــندان ِ پُر آوازه همسانش مخوان

#یوسف_اسماعیلوندی

یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن
ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند

پروانه امشب پر مزن اندر حریم یار من
ترسم صدای شه‌پرت از خواب بیدارش کند

پیراهنی از برگ گل بهر نگارم دوختم
بس که لطیف است آن بدن ترسم که آزارش کند

ای آفتاب آهسته نِه پا در حریم یار من
ترسم صدای پای تو از خواب بیدارش کند


#علی تراب_جهرمی✍🏻

زلیخا را بشــارت ده برای تهمتی دیگر
هوای ِ دلبری دارم ولی با رغبتی دیگر

تو گفتی برده میخواهی بجایش دلبر آوردم
اگر چه بر خلاف ِ دل شدی همصحبتی دیگر

میانِ سرسرایت صد سر و صدها سرا دیدم
تحمل بایدم زین پس برای حاجتی دیگر

شدم مغلوبِ سیمایت در این دیرِ خراب آباد
نشسته بر دل ِ ریشم غبار و حسرتی دیگر

غلامی باب دل شاهی من از چاهی درآوردم
تمارض کردی و گفتی برای فرستی دیگر

غریب و بی کس و ‌بی طاقتم ایـــــــــنجا
خدای خود ببخشایم دل پر طاقتی دیگر

مرا از چاه در آوردی ولی در چاله افتادم
زدی بر باغِ آمالم دوباره آفتی دیگر

به آتش می کشی آخر جهان ِ آرزو هایم
اگر چه پیش از این کردی امابا وسعتی دیگر

بیا با من مدارا کن در این اوضاعِ بحرانی
در آغوشت بکش ما را کمی با حالتی دیگر

#یوسف_اسماعیلوندی

بنام خداوند پاک و بصیر
خداوند حیِ رئوف و خبیر

بیاد ِ بزرگان ِ نیکو سرشت
ندانم چه در وصف آنان نوشت

همه یک بیک اهل علم و هنر
غنی و پُر آوازه از هر نظر

توانای ِ مطلق میان ِ تبار
چو دریا خروشان چو کهُ استوار

قلم قاصر و شاعر الکن زبان
بَود جاودان تا ابد یادشان

بزرگی برازنده ات ایـــل من
فروزنده نامت به هر انجمن

بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

سال ها رد شده از واقعه عشق و هنوز
زیر دندان ِ لبم بوسه ی پنهانی توست

آه ای یوسف که چنین مست ِ می و سلطنتی
این نگون بخت زلیخاست که زندانیِ توست

# یوسف_اسماعیلوندی

هوای دل کمی تا قسمتی ابری و بارانی ست!!!!!
چه فرقی میکند با بم دلی که رو به ویرانی ست؟


# یوسف اسماعیلی

گر بپیچم مثل پیچک دورِ دیوار دلت

خیر نبینم تا قیامت گر فراموشت کنم

# یوسف اسماعیلی

زخم ِ بدخیمی که بر روی دلم انداختی

ابن سینا از طبابت کردنش، وامانده است

#یوسف_اسماعیلی

با بزرگان نرد بازی کردن اصلا عیب نیست

مور هم گاهی سخنگویِ سلیمان می شود

می نشینم گوشه ای با خلوتم تا می کنـم

لااقل تنها شدن از دل شکستن بهتر است

#یوسف_اسماعیلوندی

دیریست که از حال و هوایت خبرم نیست
جز تیرگی ِ سایه کسی پشت ِ سرم نیست

کز کرده دلم کنج قفس کاش بدانی
انگیزه ی پرواز به کوی ِ دگرم نیست

از هجر تو هوشم به فنا رفت و دریغا
عقلی که برد راه به جایی به سرم نیست

قهرند همه قافیه ها با من و بی تو!!!
ایهام و مراعات در اشعار ترم نیست

چشمان ِ تر و ، خاطره و شعر و فقط شعر
از برکت عشقِ تو به جز این هنرم نیست

من ماندم و سیگار و غم و قهوه ی تلخی
جز این دو در این کافه کسی دور و برم نیست

آتش به من ِ مست بزن شعله ورم کن
حقا که از این بیش سزاوراترم نیست

#یوسف_اسماعیلوندی

بنده کاندیداتورم ، تنها ستادش را ندارم
سربزیر و مومن اما،اعتقادش را ندارم

از فلیترهای شورا رد شدم با صد نگهبان
گرچه میدانند و میدانم سوادش را ندارم

خانه ای دارم اگر شد زیرِ قیمت میفروشم
ارث بابا بودو من هم قصد بنیادش ندارم

نارفیقی انتقادم کرد و صدها نقشه داشت
پاسخی برنقشه ها و انتقادش را ندارم

بین صدها با کلاس آقا فلانی لیدرم شد
دوست معتادی که خرج اعتیادش را ندارم

با رفیقان گرم گپ بودم دو پلکم روی هم رفت
خواب دیدم بین مردم اعتمادش را ندارم

خانه از کف رفت وخواب از سر پرید و مانده وامم
با زنی که طاقتِ یک ذّره فریادش ندارم

بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

👆👆

امان از یار سنگین دل که صدها خوشه چین دارد
لبش کندو ،عسل گونه،نگاهی دل نشین دارد

کمان ابرو طلا گیسو خط و خالش تنِ آهو
تنش میلرزد از این که پلنگی در کمین دارد

به هر غمره که می آید تلاطم می کند دل را
به دیدِ هر مسلمانی به قرآن آفرین دارد!!

نگارین یار زیبا رو،که دل را میبرد هرسو
به گردا گردِ گردن بندِ جادویش نگین دارد

بلورین گردنش چینی تراش پیکرش رومی
بنازم ساز اندامش که صدها نقطه چین دارد

فرشته آسمانی بود و دریا هم پری پیکر
زمین باید به خود بالد چنین مُلک برین دارد

خدایی ناخدایی کدخدایی من نمی دانم
به هرجا رو کند بی شک نگاهِ اجمعین دارد

#یوسف_اسماعیلوندی