فرهادم و کوهِ کَمر را دوست دارم
اهل قلم، اصل هنر را دوست دارم

با شوقِ شیرین می کَنم من بیستون را
دیوانه ام این خیره سر را دوست دارم

نقشی بزن بر تخته سنگِ طاقِ بُستان
من عالم و صاحب نظر را دوست دارم

در عصر ما عاشق شدن یعنی تباهی
معشوقه ی عهدِ حجر را دوست دارم

شیرینِ من قندم نَبرِ بالاتر از این
من قهوهٔ تلخِ قجر را دوست دارم

یک استکان چایی مرا دعوت کن اما؟
بنشین کنارم ،نی شکر را دوست دارم

نازم بکش چنگم بزن ، سلطان عشقم
چنگال این شیرِ قدر را دوست دارم

آتش بزن بر سینه ام، کبریت زنجان!!
من شعله های بی خطر را دوست دارم

بر شانه ام بنشین دمی مرغِ سلیمان
این هدهدِ شانه بسر را دوست دارم

#یوسف_اسماعیلی
خوانش. نسترن

تشنه لب جان دادی و آبِ فُرات
شرمسار از آن فدا کاری حسین

کوفیان در خواب غفلت تا ابد
شیعــیان آغاز بیداری حسیـــن

نام ِ تو همراه ِ هفتاد و دو تـــن
تا قیامت بر زبان جاری حسین

ظهر عاشورایی ات دادی به ما
آخرین درس ِ وفاداری حسین

تـا ابـــد هــرگـز نمـی گردد رهـا
با یزید از این گرفتاری حسین

داغ داریـم و غـریبان عاجز از
درک اینگونه ِ عزاداری حسین

آرزویـم دیدن ِ صحن ِ شمـاست
چند بـاید دوری و زاری حسین؟

#یوسف_اسماعیلوندی

مثل سابق روی لب ها ذَره ای لبخند نیست
شب نشنی شعرخوانی چای و نُقل و قند نیست

شهر را پای ِ پیاده ِ گشتم و با چشم خود!!
آنچه را دیدم شبیه ِ آنچه می گویند نیست

هر که از ره می رسد با کینه زخمی می زند
قلب بی احساسشان بر هر صراطی بند نیست

کاش می شد سنگ را هر جور شد قانع کنم
چینی ی ِ حساس دل ها قابل پیوند نیست

یک نفر مجنون صفت فریاد می زد عاشقم
گفتمش دنبال لیلایی اگر، گفتند نیست

خواستم شعری بگویم قید حرفم را زدم
حرف بسیار است و اما شاعری در بند نیست

یوسف از فرهاد و شیرین و زلیخا دم نزن
عصر ما دیگر کسی مجنون غیرتمند، نیست

#یوسف_اسماعیلوندی

دهانم را که می بندم
سکوتم رنگَ غم دارد

عوام اینگونه می گویند
که این دیوانه کم دارد

#یوسف_اسماعیلوندی

درودِ بیــــــکران ِ مو وِ ایل با نجابتوم
ؤ گپ گَپونِ مالمیر اصیل ِ با شرافتوم
غـزل بنامِ پاکتون ز مغز فَواره ِ ایکشه
به افـــتخار ِ گویل ِ دلیر و با شهامتوم

بنای انسجاممون به وسعت سوادمون
صداقت و گـــوؤگــری بقای اتحادمون
ایر گِره خُرین وِهم ؤذات پاکتون قسم
همه حسادت ایبرن وغیرت و جهادمون

گووِگری شعارمون به هر اداره و نهاد
دواره میوه ایکنه درختِ عشق و اتحاد
نشان اقتـــدارمون بَلیطِ سوزکهُ تنوش
نماد ِ افتخارمون چنارِ ِ پیر ِ کی قباد

قسم وبیسِ چارمون، بیون وهم وفــا کنیم
به حرمتِ یکی شدن ،برای هم دعــــــا کنیم
گُدشته هرچه بی گُدشت خدانِ در نظر بگهر
بیو که زخم کُهنَمون ، وِ دسِ خود دوا کنینم

تمام ِ نخبگانِمون یکی یکی فنا أوین
به جرمِ نابرادری ز شهر خود رها اوین
چه بی بها اویدنه ِ کلانترون ایلمون
زداغ بی توجهی ز طایفه ِ جدا اوین

وِ دسِ هفت چارمون زمونه کٍرده خوارمون
گوُوگری وختی نَبو....گِره خوره وِ کارمون
به تار موی ِ تون قسم دلامون ار یکی کنیم
نه روزمون فنا اوهِ نه شو ایبو دچارمون


وِری وَخوت تَکون بِده،نگو که دیهٍ نیٖـتری
وری که سرنوشتمون نیوفتِه دسِ دیگری
بِعشقِ حُرمتِ قلم بٍه پاس ِ ایل سرودُمهِ
غزل غزل نوشتُمـهِ،گـووگـری،گــووگــری

#یوسف_اسماعیلوندی

گرچه از عاقبتِ عشقِ تو من بی خبرم
با همه بی خبری، از تو پُر انگیزه ترم

جنگل و کوه و در و دشتِ بیابان و فلک
هر کجا چشم رود باز تویی در نظرم

هی نکش دور و برم این همه دیوارِ بلند
گر شوی کوهِ دماوند ، از آن می گذرم:

با همه عشوه گری محوِ تماشای توام
همدمم مرگ بَود نازِ تو را گر نخرم

کی برازندهٔ مجنون تو بود کنج قفس
عاشقم ، سر به هوایم، به هوا مینگرم

بگذارید به نخجیر تو عادت بکنم
دانه و دامِ نفس گیر نچین در گذرم

ناله گر سر بدهم گوش فلک کَر بشود
آتش ِ عشق چنین کرده مرا دربدرم

یاد آن شاعرِ شیرین سخنِ ترک زبان
«پدرِ عشق بسوزد که درآمد پدرم«

#یوسف_اسماعیلی

بر نیاید این دو کار از این دو فرد

مردی از نامــرد و نامردی ز مــرد

چهره زیبــــــــــا لب فریبا مومن اندر مومنی

هم خدا میخواهم هم خرما اگر قسمت شود

بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

کمر کُردی و مو هندی وگونه سیب ِ لبنانی
دوچشمت آذری اما، لبت خشخاش افغانی

بلورین گردنت چینی،تراشِ پیکرت رومی
شمیمِ عطرِ پیراهن، گلابِ ناب کاشانی

کدامین مردِ نقاشی بدینسان کرده زیبایت
نگو (مانی و پیکاسو)،کمال الملک ایرانی

خمِ رنگین کمان ابرو،خط وخالت تَنِ آهو
تو پاخورده ترین فرشِ نفیسِ شهر کرمانی

به چشم مست خود هرگز ندیدم چون تو دردنیا
چنان زیبا و مه رویی به حورالعین می مانی

غزالی تیز پایی شوخ شنگی،نازِ چشمانت
به چالش می کشی آخر پلنگ و ببر گیلانی

حلولِ ماه،،پیشانی،رخت خورشید نورانی
بهارِ خنده ات سرلوحه ی تقویم سریانی

مده اینگونه گیسویت به دستِ بادِ بد آهنگ
دو تاری،،نازشصتِ دستِ استادی خراسانی

به هر غمزه که می آیی به تیغِ تیزِ ابرویت
بریدی بند بندِ سینه را،،چاقوی زنجانی

به سرخی رنگ لب های تو معنا داده گل ها را
جه‍ان مبهوتِ اندامت، ومن مصراع فوقانی

دچارِ ضعف ایمانم،،به آیینِ تو دل بستم
و همواره رها گشتم من از دینِ مسلمانی

کسی دل را نسوزاند برای یوسفِ مسکین
به دار آویخت گر خود را در این مصراع پایانی

#یوسف_اسماعیلوندی

چشم آبی رنگِ دریا ، گونه ها سیب ِ گلابی
مژه ها باروت ِ روسی رنگ موهایت شرابی

صورتت شکل ِ هلو ، ابرو کمانِ آرشی
ماه شرمش میشود تا روسری پس میکّشی

جنس دندان از صدف گوشواره ها فیروزه ای
نطق ِ هر منبر نشینی محفل ِ هر روضه ای

گردنت تنگ بلورین، سینه ریزت از طلا
کور بادا چشم شور و دور باشی از بلا

سبزِ یشمی خال لب، فرم ِ دماغت چون قلـم
عرضَِ سینه تخت جمشید و نمایش جام جم

شانه هایت بیستون و پنجه ها مثل فنر
انعطاف ِ پُل ِ کارون حالت ِ قوس ِ کــمر

پیکرت رومی تراش و قامتت چون سرو ناز
ای جمالـــــت یک سر و گردن فراتر از فراز

پنجه و پاشنه طلایی ساقه ها ترکهِ اناری
در حفیقت یک پکیجِ کامل از فصل بهاری

حیـــفم آید گر نگویم قد قیامت می کند
سرو در جا میزند،حوری سلامت می کند

#یوسف_اسماعیلوندی

هرکه زد لافِ بزرگی از بزرگـانش مخوان
آنکه پرگویی کند مردِ سخندانش مخوان

می کند بر اهل ِ آبادی اگر خـــانی ســــتم
خط بکش بر سادگیِ باورت خانش مخوان

شیخ اگر منبر نشست و درعمل کاری نکرد
مرد دیـن و اهل تقوا و مسلمانش مـخوان

باغبان وقتی تبانی می کند با زاغ ِ پــــیر
بلبل ِ شوریده را مرغ غزلخوانش مخوان

هرکه گستاخی کند بر ساحتِ شعر و ادب
با هنرمـــندان ِ پُر آوازه همسانش مخوان

#یوسف_اسماعیلوندی

یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن
ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند

پروانه امشب پر مزن اندر حریم یار من
ترسم صدای شه‌پرت از خواب بیدارش کند

پیراهنی از برگ گل بهر نگارم دوختم
بس که لطیف است آن بدن ترسم که آزارش کند

ای آفتاب آهسته نِه پا در حریم یار من
ترسم صدای پای تو از خواب بیدارش کند


#علی تراب_جهرمی✍🏻

زلیخا را بشــارت ده برای تهمتی دیگر
هوای ِ دلبری دارم ولی با رغبتی دیگر

تو گفتی برده میخواهی بجایش دلبر آوردم
اگر چه بر خلاف ِ دل شدی همصحبتی دیگر

میانِ سرسرایت صد سر و صدها سرا دیدم
تحمل بایدم زین پس برای حاجتی دیگر

شدم مغلوبِ سیمایت در این دیرِ خراب آباد
نشسته بر دل ِ ریشم غبار و حسرتی دیگر

غلامی باب دل شاهی من از چاهی درآوردم
تمارض کردی و گفتی برای فرستی دیگر

غریب و بی کس و ‌بی طاقتم ایـــــــــنجا
خدای خود ببخشایم دل پر طاقتی دیگر

مرا از چاه در آوردی ولی در چاله افتادم
زدی بر باغِ آمالم دوباره آفتی دیگر

به آتش می کشی آخر جهان ِ آرزو هایم
اگر چه پیش از این کردی امابا وسعتی دیگر

بیا با من مدارا کن در این اوضاعِ بحرانی
در آغوشت بکش ما را کمی با حالتی دیگر

#یوسف_اسماعیلوندی

بنام خداوند پاک و بصیر
خداوند حیِ رئوف و خبیر

بیاد ِ بزرگان ِ نیکو سرشت
ندانم چه در وصف آنان نوشت

همه یک بیک اهل علم و هنر
غنی و پُر آوازه از هر نظر

توانای ِ مطلق میان ِ تبار
چو دریا خروشان چو کهُ استوار

قلم قاصر و شاعر الکن زبان
بَود جاودان تا ابد یادشان

بزرگی برازنده ات ایـــل من
فروزنده نامت به هر انجمن

بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

سال ها رد شده از واقعه عشق و هنوز
زیر دندان ِ لبم بوسه ی پنهانی توست

آه ای یوسف که چنین مست ِ می و سلطنتی
این نگون بخت زلیخاست که زندانیِ توست

# یوسف_اسماعیلوندی

هوای دل کمی تا قسمتی ابری و بارانی ست!!!!!
چه فرقی میکند با بم دلی که رو به ویرانی ست؟


# یوسف اسماعیلی

گر بپیچم مثل پیچک دورِ دیوار دلت

خیر نبینم تا قیامت گر فراموشت کنم

# یوسف اسماعیلی

زخم ِ بدخیمی که بر روی دلم انداختی

ابن سینا از طبابت کردنش، وامانده است

#یوسف_اسماعیلی

با بزرگان نرد بازی کردن اصلا عیب نیست

مور هم گاهی سخنگویِ سلیمان می شود

می نشینم گوشه ای با خلوتم تا می کنـم

لااقل تنها شدن از دل شکستن بهتر است

#یوسف_اسماعیلوندی