از منظرِ تجُار لبانت چو برندی ست
مرغوب تر از عطرِ گلِ یاسِ هلندی ست

الگوی دوچشمان ِ تو زیتون ِ فلسطین
مژگانِ سیاهت صنما ، دامِ بلندی ست

لبنانی و ...دل را نکشان در غم و اندوهِ
بی پرده بگو قیمتِ لبخندِ تو چندی ست

مستم به دماوندِ نگاهت که نگاهش
بر سلسله کوه های پر از پرفِ سهندی ست

منصورم و بر دار زنم بانگ اناالحق!!!!!!
این شیوه همان شیوهٔ مردانه پسندی ست

در بوم ِ دل از زلف تو گر نقش کشیدم!!!
دیوانه دلم ،در سرش اینگونه کمندی ست

فنجان مرا پر بکن از قهوه ی لبهات
لب بر لبِ لعلِ تو نهادن حُبه قندی ست

از ببر ِ نگاهش به کُما رفته دل اما!!!!!
صّیادِ قسم خوردهٔ من پی ِ لوندی ست

بیهوده نزن لاف که در باور " یوسف "
هر تار از آن موی پریشان شده بندی ست

از عشق تو بد مستی اگر کرده ام امشب
دلگیر نشو خاصیت ِ عشق، گزندی ست!!

#یوسف_اسماعیلوندی

یک نفر نیست بگوید جگرت را بخورم...!


بخت ما یک فقره هند جگرخوار نداشت...

خال هندی،گونه لبنانی،رخت کُردی تبار
لُر مرام و آذری خو، ترکمن چابک سوار

لب فریبا گونه زیبا چشم ابرو دیدنی
یکه تازی ، دلنوازی، از تبار بختیار!!!

گردنت تنگِ بلورین، مو شرابِ ارمنی
طعم لیمو،عطر بویت پرتقالِ شهسوار

زلف پرپیچ و خمت چالوس و طرحِ کندوان
گاه حیران تر ز حیرانم از این نقش ونگار

همنشینی با دماوند و فراتر از فراز!!
میزنم دل را به طوفان تنت با اقتدار

میشوم محوِ جمالت میچکانی ماشه را
ای امان از گردش بی رحم چشمانِ نگار

در کجا سنگر بگیرد دل از آن تیرِ نگاه
می نشیند بر تنم زخم نگاهت یادگار

بعد عمری عاقبت وصلت میسر شد ولی
انتظارت را کشیدم سال های بیشمار

تا که آهنگِ قدم هایت بگوشِ من رسید
دل بیادت بی محابا شور میزد دیده تار

#یوسف_اسماعیلوندی

بخت ما از هر طرف وقتی که برگردد عجیب
اسبمان هم در طویله خر تر از خر می شود

چرخ گردون بر مرادت گر نچرخد یک دمان
پیش چشمت عالم و آدم مُکدر می شود

گنبدِ هفت آسمانت زیر و رو گردد سپهر
کاسهٔ چشمم ز گردونِ کجت تر می شود

خسته ام از دست ِ کج رفتار ِ خورشیدِ زمان
از فغان و ناله ام گوش ِ فلک کَر می شود

بخت .....برگردد همه اطرافیانت شاکی اند
شاهدت کور وعصاکش قاضی ات کر میشود

لب سیه پوش ِ هزارن راز در دل مانده است
پرده بردارم اگر از سینه،، محشر می شود

آسمان بس کن دگر اوضاع حالم خوب نیست
ابرِ چشمم چون ببارد بحرِ احمر می شود!!!!

اشک مادر مرده می غلتدد به روی گونه ام
غنچه های تردِ احساسم که پر پر می شود

پشتِ پرچین ِ دلم انبوهی از غم خفته است
جای من کُه هم که باشد طاقتش سر می شود

بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

فاعلاتن. فاعلاتن فاعلاتن. فاعلاتن بحر رمل مثمن سالم ۲.فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن رمل مثمن محذوف .۳.فعلاتن فعلاتن. فعلاتن فعلاتن بحررمل مثمن مخبون ۴.فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن.بحررمل مثمن مخبون محذوف ۵.مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن بحر رجز مثمن سالم
۶. بحر هجز مثمن سالم

مرز آرامش من قلبِ پُر از مهرِ تو است

می شود در وطنم هلهله بر پا نکنم؟

#یوسف_اسماعیلوندی

در پیچ و تابِ زلفِ حیرانت
گاهی پریشان تر ز حیرانم
آندم که نم نم میزند باران
نم می کشد باروتٍ چشمانم


تا باد بد آهنگ، می رقصد
در بافه هایِ خرمنِ مویت
خون میچکد از مّژهٔ شعرم
با ضربه های داسِ ابرویت


دیدی پلنگی خیز بر دارد؟؟
وقتی که نزدیکش شود آهو
تا که خیالت می چَمد در شعر
رم میکند صد واژه از هر سو

مهتاب پنهان میشود وقتی
عکست درونِ برکه می بیند
خورشید از لعلِ لبت هر صبح
هی بوسه پشتِ بوسه میچیند


یعنی چه، آتش میزنی هرشب
بر چشم خیسِ و قلب بیمارم
تا نبض قلبم میزند بی شک
دست از سرِ تو بر نمی دارم


دستم به دامانت نیاویزم
باید به دامان که آویزم؟
امشب اگر مهمان من باشی
من از کنارت بر نمی خیزم


آرام می گیرم در آغوشت
یعنی به پایان میرسد دردم
با من مدارا کن فقط، امشب
شاید به فردا بر نمی گردم

#یوسف_اسماعیلوندی

دوای ِ دردِ بی درمان دعا نیست
دعا بر درد بی درمان دوا نیست

تنم تبدار و روحم سخت پژمرد
کسی بینِ شما درد آشنا نیست؟

سیاهی ی ِ لبانم نیست از دود!!
درونِ سینه ام غیراز عزا نیست

هزاران حرفِ نا گفته ست در دل
دهانم چفت وحرفی بر ملا نیست

دلم خون شد از ابلیس نگاهت!!
صفا در قلب آن شیطان بلا نیست؟

چه کردی با دل زار و "ملولم
ترحّم در دلِ سنگ شما نیست؟

تو رفتی و پس از تو ریخت ترسم
ولیکن یادت از یادم جدا نیست

از این پس بی خیالِ هر خیالم
نترسم از خدا گویم خدا نیست

دماغِ درد و دل گفتن ندارم!!
نزن لبخند بر شعرم روا نیست

#یوسف_اسماعیلوندی

تو خُت ار پاک بوئی حرفای مردم و درک

تو چی افتو به درخش ،حق تقدم ودرک

رنگ ری مو و لوِ تیزِ دو بورگِ تو خَشه

هر که داس نا و گِلیِ گُل گندم و درک

قصه ی لیلی و مجنون زلیخا و مو چه

یا که بهرام نرسیده و گُل اندام و درک

مو خُت ایخوم،سکه وپیل وطلا سیچنمه

ار که اِشکس،،، کَمروم نرخ تورم و درک

بِهل بٍوسم دو لوت، آرمون به گورم نبرُم

لاشمِ ار بخوره گوهدیم و گژدوم ودرک

از خدا کِردوم طلب تا که جدامو نکنه

بوِرنمون و بهشت یا که جهندم و درک

شاعرت لیوه نکن ار که نوشته غزلی!!

یوسف از عشق تو ار زیده توهم و درک

#یوسف_اسماعیلوندی

گر غزل بانو ندادت ره به دل، هرگز ننال
بهرِ ما حسرت نصیبان راه پیدا می شود

مثل یک سوزن که در انبارِ کاهی گم شود
بخت اگر یاری کند در کاه پیدا می شود

چرخ گردون چون بچرخد بر مراد ما شبی
روزنی در بار گاه ِ شاه ، پیدا می شود

فال حافظ تا گرفتم این‌چنین تعبیر شد
تا بخواهی آدم ِ دلخواه پیدا می شود

"یوسفی باید که بازارِ زلیخا بشکند!!!!!!!"
گرگ اگر پیدا نکردی چاه پیدا می شود

شکوه از ناپختگی ِ این برادرها نکن
کاروانی می‌ رسد، آگاه پیدا می شود

چهره بگشا تا که بر افلاکیان ثابت کنی
در زمین هم ،گاه گاهی ماه پیدا می شود

ماه را کُشتی و فرش ِ آسمان را سوختی
تا که دیدی در دل آتشگاه پیدا می شود!!

ای که چشمانت به هر شعری قداست می‌کند
بهر ِ شاعر کنج قلبت راه پیدا می شود؟

#یوسف_اسماعیلوندی

وقتی که تیغ کینه سر عشق را برید

خدا از روح خود قصری بنا کرد
و دختر شد نمای دل نشینش

قلم برداشت و الماسی تراشید
پدر انگشتر و دختر نگینش

#یوسف_اسماعیلوندی

#دختران گلم روزتون مبارک#

گیرم که تو لیلای زمانی ، بغلم کن
آرامش ِ روحی ِ و روانی ، بغلم کن

از عشق تو مجنونم و گمنام ِ بیابان
بیهوده پی ِ نام و نشانی ، بغلم کن

یک جرعه مرا عشق بنوشان و دگر هیچ
رنجورم از این دل نگرانی ، بغلم کن

جانانه گذشتم ز دل و جان و جوانی
ای عشق اگر طالب جانی بغلم کن

می سوزم و می سازم از این داغ نهانی
گر با خبر از سوز نهانی ، بغلم کن

ما هیزم ِخشکیم و تو چون شعلهٔ آتش
خواهی که بر آتش بنشانی بغلم کن

آن عهد که بستم ، نگسستم همهٔ عمر
اینک تو اگر بر سر آنی بغلم کن

بر چهرهٔ هر کس نگرم روی تو بینم
چون چشمهٔ جوشان فوَرانی بغلم کن

بی نام ِ تو مفهوم ندارد غزل ِ من
ای هر غزلم را تو معانی بغلم کن

#یوسف_اسماعیلوندی

آندم که شعرت بر خلافِ میلِ سلطان است
بی شک سزای شاعری تبعید و زندان است

وقتی غزل در ذهن شاعر نطفه می بندد
روحِ قلم بر پهنه ی دفتر پریشان است!!

کنجِ قفس مُردن شرف دارد به آزادی
مفهوم آزادی اگر یک حلقه میدان است

سعدی چه می دیدی تو در ذاتِ بنی آدم
حیوانِ حیوانم اگر این رسم انسان است

باید به پابوسِ خدایانِ دروغین رفت
گویا خدا با کدخدا همسفرهٔ خان است

بی چاره دهقانی که گندم می زند بر باد!!
تنها فقط کاهش نصیب چشم ِ دهقان است

فرقی میان مُومن و ملحد نمی بینم
جایی که قرآن بر سرِ نیزه فراوان است

شاعر بدنبال کدامین واژه می گردی
تا شاه کلیدِ واژه ها در دستِ شیطان است

دیگر پذیرفتم که یک با یک برابر نیست!!!
جایی که قاضی منکرِ قانون و قرآن است

#یوسف_اسماعیلوندی

پشت پرچین ِ نگاهت دل ِ طوفانی ماست
موج برپا شده از بی سر و سامانی ماست

از نهادم اگر آهی به ثُریا برسد
شکوه کم کن همه از بیم گران جانی ماست

روی پیشانی من حک شده از روز ازل
تیغ ابروی کجت عامل ِ ویرانی ماست

دل به پایت اگر افتاده که از مِهر تو نیست
مُهر رسوایی عشق تو به پیشانی ماست

سیب دل لک زده در باغ نگاهت نفسی
هدف ِ تیر ِ نگاهت دلِ قربانی ماست

طعنه ها می زنّدم هر کس و ناکس عجبا
کس نپرسید سکوت از طبِ انسانی ماست

فال حافظ چو زدم حال مرا خوش ننشست
بخت ما بین، غمِ عالم همه ارزانی ماست

خال هندوی ِ لبت آفت ِ جانم شده است
زلف پر پیچ و خمت دالِ پریشانی ماست

سینه تنگ آمده اسکندر ِ غارتگرِ دل
برق شمشیر تو و نقطهٔ پایانی ماست

#یوسف_اسماعیلوندی

هوس ِ بادِ کج اندیش که بر مو زده است
آتش ِ شعله وری در دل ِ شب بو زده است

نه به آن عشوه گری ها نه به این سنگدلی
نه به آن زخم که بر بال پرستو زده است

یوزِ وحشی ِ نگاهت به کسی رحم نکرد
چشم یاغی که چنین طعنه به آهو زده است

چه کسی مثل من اینگونه خرابت شده است
چه کسی برجگرم این همه چاقو زده است؟

با تب ِ عشوه گری ها بنظر با نمکی
ناز آن خنجرِ عشقت که به پهلو زده است

شکلاتی خطِ لب، گونه هلو، پنجه طلا
تیرِ مژگانِ سیاهت به دل قو زده است

رنگ ِ دندان صدفی ، فُرم دماغت قلمی
مولوی بر قدمت یکسره هوهو زده است

گردنت تنگ ِ بلورین، خمِ گسیو چو کمند
سینه ریزِ خفنت بوسه به لیمو زده است

دولبت شعر و تنت شعر و روانت همه شعر
سرمه را عشق که لم بر خم ابرو زده است

وتنت شد وطنم تا به نوایی برسم
بخت ما بین که چو زنبور به کندو زده است

کم بزن طعنه بر این شاعر ِ بی نام و نشان
بی سبب نیست که در حنجره اردو زده است

دلبر ِ قصهٔ ما این همه آوازه نداشت!!!
به گمانم خودِ یوسف به خدا رو زده است

#یوسف_اسماعیلوندی

غم ِ عشق زلیخا پیرمان کِرد
به زلفان کجش زنجیرمان کِرد

نمکدان بی نمک بود و به جایش
کنار ِ سفره فلفل گیرمان کِرد

#یوسف_اسماعیلوندی

نفس ِ باد ِ کج اندیش که بر مو زده است
آتش ِ شعله وری بر گل ِ شب بو زده است

نه به آن عشوه گری ها نه به این سنگدلی
نه به آن زخم که بر بال پرستو زده است

چه کسی مثل من اینگونه خرابت شده است
چه کسی برجگرم مثل ِ تو چاقو زده است؟

با تب ِ عشوه گری ها بنظر با نمکی!!!!!
ناز آن خنجرِ عشقت که به پهلو زده است

رنگ ِ دندان صدفی ، فُرم دماغت قلمی
مولوی بر قدمت یکسره هوهو زده است

گردنت تنگ ِ بلورین، خمِ گسیو چو کمند
سینه ریزِ خفنت بوسه به لیمو زده است

دولبت شعر و تنت شعر و روانت همه شعر
سرمه را عشق که لم بر خم ابرو زده است

کم بزن طعنه بر این شاعر ِ بی نام و نشان
بی سبب نیست که در قلب تو اردو زده است

دلبر ِ قصهٔ ما این همه آوازه نداشت!!!
به گمانم خودِ یوسف به خدا رو زده است

#یوسف_اسماعیلوندی

شمع باشی در دلِ شب میشوم پروانه ات
عاشقانه بر مدارت تا سحر پر می زنم!!!!

#یوسف_اسماعیلوندی

یک بار بی بهانه به من هم سری بزن
آتش به پا کن و به دل نِشتری بزن

دیوانه وار سوی بیابان روانه ام
پروانه وار سوی دلِ من پری بزن

راضی به این حقارتِ ممتد نمیشوم
بر پیکرم تو ضربه ی محکم تری بزن

صدزخمِ پُر مخاطره دارد دل از همه
آماده ام !!! بیا و تو هم خنجری بزن

من با خیال خواب تو پیوند خورده ام
بیگانه ام ندان و دم از دلبری بزن

دیوانه وار تجربه کردیم عشق را
بر دفتر خطا ، تو خطِ دیگری بزن

خاتم تویی حلقه ی بی قیمتی منم
فیروزه تاج بر سرِ انگشتری بزن

#یوسف_اسماعیلوندی