از آتشِ چشمانت احساس خطر کردم
تا عشق میان آمد ، از هردو گذر کردم

زخمی به دلم بنشست از ترکشِ ابرویت
ای عشق شهیدم کن گر سینه سپر کردم

باید که وضو گیرم زین شربتِ خون آلود
منصورم و بر دارت همواره نظر کردم

میکوشم و می آیم تا وصل تو راهی نیست
بر خلق نظر بستم ، از خویش حذر کردم!!

ای ماه شبِ تارم از فاصله بیزارم
احوال خوشی دارم چون با تو سفر کردم

می دانم و می دانی،شب های فراوانی
در چاهِ زنخدانت پیوسته سحر کردم

بدنام تر از گرگان ، بیچاره زلیخا شد
تا یوسفِ مسکین را از راه به در کردم

#یوسف_اسماعیلوندی

میانِ سرسرایت گر سرانِ بیشماری هست
بگو بانوی درباری تو را بامن چکاری هست؟

رها کن تاج ِشاهی را ، زلیخا گر که مجنونی
مبارک ها گمانم با تو امشب بخت یاری هست

من این پیراهنی که بوی عطرت میدهد هرگز
فراموشش نخواهم کرد کز تو یادگاری هست

درونِ ریلِ چشمانت یکی آهسته با من گفت
برایِ حملِ صدها خاطره حتما قطاری هست

میان گرگ و چاه و این برادرهای دل سنگم
یقین دارم برای رفتنم راهِ فراری هست

گرفتارم میانِ ریزشِ بهمن ، خیالی نیست
پس از سرمای سنگینِ زمستان هم بهاری هست

من از باغِ لبانت سیبِ سرخی چیده ام اما!!
دلِ پُرخون من گویا هوس کرده اناری هست؟

زلیخا را بشارت ده بگو از جانبِ یوسف
هنوزم در میان چاهِ کنعان جانثاری هست

عجب خوابی چه گردابی ترک برداشت لبهایم
بگو کی وقت بیداری تو را با من قراراری هست؟

#یوسف_اسماعیلوندی

نازنین نازت دو چندان کن خریدارت منم
همچو منصور عاشق و افتاده بردارت منم

یوسفی باید که بازار زلیخا بشکند
آنکه در هم بشکند همواره بازارت منم

بداهه
#یوسف_اسماعیلوندی

یک زن فقط یک خاطره، یک پاره از یک تن
یک تن شبیه معجزه ، یک تکه پیراهن

من آن قطار بی مسافر روی ریلی که
در شهربازی مانده در آواری از آهن

حتی امیدی بر چراغی ، کورسویی نیز
دیگر نمانده شوق ماندن یک سر سوزن

تورفته ای با کوله باری مملو از خورشید
من مانده ام در این شب تاریک بی روزن

باید به این رویا قناعت کرد راهی نیست
وقتی که آتش می زند عشقت براین خرمن

از من به جز اندوه چیزی برنمی آید
من را رها کن، دور شو؛ ازمن بکش دامن

تو رهگذاری شاد در رویای شاعرها
من شاعری درمانده با کابوسی از یک زن

مثل جذامیهای تنها مانده با خویشم
من را بگیر از زندگی، از این همه رهزن


#رضا_حساس

دشت نمکزار

امان از یار سنگین دل که صدها خوشه چین دارد
لبش کندو ،عسل گونه،نگاهی دل نشین دارد

کمان ابرو طلا گیسو خط و خالش تنِ آهو
تنش میلرزد از این که پلنگی در کمین دارد

به هر غمره که می آید تلاطم می کند دل را
به دیدِ هر مسلمانی به قرآن آفرین دارد!!

نگارین یار زیبا رو،که دل را میبرد هرسو
به گردا گردِ گردن بندِ جادویش نگین دارد

بلورین گردنش چینی تراش پیکرش رومی
بنازم ساز اندامش که صدها نقطه چین دارد

فرشته آسمانی بود و دریا هم پری پیکر
زمین باید به خود بالد چنین مُلک برین دارد

خدایی ناخدایی کدخدایی من نمی دانم
به هرجا رو کنی بی شک نگاهِ اجمعین دارد

#یوسف_اسماعیلوندی

دنیا بداند " گوهری " نایاب دارم
گنجینه ای کنجِ صدف در آب دارم

موجِ نگاهش میکَشد دل را به دریا
داند دلی در ورطه، مهتاب دارم

لب سرخُ گیسو زردُ چشمانت چه آبی
تصویری از رنگین کمانی ناب دارم

از مشتری تا زهره و ناهید و تارا!!!!
هر اختری داند ، دلی بی تاب دارم

انگار خوشبختی به من رو کرده امشب
شهد و شراب و دلبری جّذاب دارم

زنبورم و« کندو» زدم بیخِ گلویت!!
در کمپ لبهایت مگر من خواب دارم؟

یک بوسه از کنج لبانت نوش داروست
در سینه دردی بد تر از سهراب دارم

مانی حسادت میکند وقتی ببیند
تصویرِ زیبای تو را در قاب دارم

#یوسف_اسماعیلوندی

زندگی راه درازی است، حریفش مرگ است
عمر، یک قصه و پایان ظریفش مرگ است

زیستن، پرسش سختی است که عمری با ماست
پاسخ منطقی و نرم و لطیفش مرگ است

این طرف رهگذری، نام عزیزش انسان
آن طرف، همسفری اسم شریفش مرگ است

آدمی در سفری ساده هم ای دل حتی
بند کفشش اجل و دسته ی کیفش مرگ است

داغ یاران سفر کرده چه سنگین داغی است
داغی آن گونه که یک سوز خفیفش مرگ است

زندگی یک غزل نیمه تمام است ای دل
که به هر وزن بگویم، ردیفش مرگ است

🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤

یار خود با دیگران دیدن چه حالی میدهد
ضربه از یارانِ جان دیدن چه حالی میدهد

هرکه از ره می رسد حرفی نثارت می کند
طعنه از پیر و جوان دیدن چه حالی میدهد

چشم گریان ،دل پریشان ،بغض های بی امان
هر سه را در یک زمان دیدن چه حالی میدهد

کوشه ای کز کرده باشی بیکس و تنها و زار
ناله های بی امان دیدن چه حالی میدهد

بغض سنگینِ دلم دارد کمی قد میکشد!!!
از زمین تا آسمان دیدن چه حالی میدهد

کس نمی نالد ز زخم تیغ تیزِ دشمنان
از خودی زخمِ زبان دیدن چه حالی میدهد

خندهٔ تلخ از حریف و ضربهٔ سخت از رفیق
یا نمک بر زخمتان دیدن چه حالی میدهد

باغبان باشی، شبی آفت زند بر باغتان
آهِ سردِ باغبان دیدن چه حالی میدهد

میزنی آتش به جانم،میدهی پس عاقبت
آتشی بر بوستان دیدن چه حالی میدهد

#یوسف_اسماعیلوندی

عشوه ها از یارِ جان دیدن چه حالی می دهد
رقص گسیو را وزان دیدن چه حالی می دهد

گونه گل، لب برگ گل ،حالا حسابش را بکن
حس و حالِ باغبان دیدن چه حالی می دهد

دامنِ گلدار و چین چین را در آور بی گمان
قامت سرو چمان دیدن چه حالی می دهد

مو طلا ، گردن بلورین ، سروِ نازِ قامتت!!!!
هر سه را در یک زمان دیدن چه حالی می دهد

لب فریبا ، گونه زیبا ، قوصِ ابرویت کمان
مهوشی در آسمان دیدن چه حالی می دهد

گاه گاهی شوقِ پروازِ منِ دلداده را
در نگاه ِ این و آن دیدن چه حالی میدهد

خیزش ِ ببرِ دلم آهو پرانی می کند
قدرت ببر جوان دیدن چه حالی میدهد

باغ رضوانی که در قرآن نویدش می‌دهند!!
همزمان در این جهان دیدن چه حالی میدهد

عاشقی کردن اگر جرم است و آتش لایقش
کوهِ آتش در دهان دیدن چه حالی می دهد

خود نویسم روی دیوانِ غزل از هوش رفت
شاعری را در فغان دیدن چه حالی می دهد

#یوسف_اسماعیلوندی

عصر بیشعوری

عروسک من

کورش قله سردی

یه کم حال خوب

وطن تنهای تن هایم و هر جای جهان باشم
گذشتم از تنم اما..... گذشتن از و‌طن هرگز

جدا جانانِ جان از تو جهانم جزجهنم نیست
تو شاید میتوانی بی من اما بی تو من هرگز

#یوسف_اسماعیلوندی

در فراسوی غمت زیر و زبر مانده دلم
به تمنای وصالت ، چه پَکر مانده دلم

زخم کاریِ دل از چشمِ دُرر بار تو نیست
در پریشانی یِ یک دردِ دگر مانده دلم

کرده ای غرق توّهم ز فراقت مه من
گیر یک عالم ِ اما و اگر مانده دلم

سینه تنگ آمده اسکندرِ غارتگرِ دل!!
زیر پایت شده آنی بِنِگر، مانده دلم

زیر لب با چه زبان زمزمه کردی غزلم!!!
که چنین منتظرت خیره به در مانده دلم

نزن ای عشق به من تهمتِ بی معرفتی
به امیدت همه شب تا به سحر مانده دلم

مستحب شد که بنوشم دو سه فنجان ز گناه
مست و مستم بکن ای عشق دمر مانده دلم
(ماورای ِ حرمت دست به سر مانده دلم)

آتشم زن ،، به درک گر ببرندم به درک
پشت این شعلهٔ سوزانِ قدر مانده دلم

گر چه بینِ شعرا جزو مفاخر نشدم
سال ها می‌گذرد پای هنر مانده دلم

# یوسف _ اسماعیلی

در فراسوی غمت زیر و زبر مانده دلم
به تمنای وصالت ، که پَکر مانده دلم

زخم کاریِ دل از چشمِ دُرر بار تو نیست
در پریشانی ِ یک دردِ دگر مانده دلم

کرده ای غرق توّهم ز فراقت که چنین!!
گیر یک عالم ِ اما و اگر مانده دلم

سینه تنگ آمده اسکندرِ غارتگرِ دل!!
زیر پایت لحظاتی بِنِگر ، مانده دلم

زیر لب با چه زبان زمزمه کردی غزلم!!!
که چنین منتظرت خیره به در مانده دلم

نزن ای عشق به من تهمتِ بی معرفتی
به امیدت همه شب تا به سحر مانده دلم

مستحب شد که بنوشم دوسه فنجان زگناه
ماورای ِ حرمت دست به سر مانده دلم

آتشم زن ،، به درک گر ببرندم به درک
پشت این شعلهٔ سوزانِ قدر مانده دلم

یوسفا دم نزن از شعر و هنر،کارتو نیست
سال ها می‌گذرد پای هنر مانده دلم

#یوسف_اسماعیلوندی

اسکندر غارتگر دل

در فراسوی غمت زیر و زبر مانده دلم
به تمنای وصالت ، که پَکر مانده دلم

زخم کاریِ دل از چشمِ دُرر بار تو نیست
در پریشانی ِ یک دردِ دگر مانده دلم

کرده ای غرق توّهم ز فراقت که چنین!!
گیر یک عالم ِ اما و اگر مانده دلم

سینه تنگ آمده اسکندرِ غارتگرِ دل!!
زیر پایت لحظاتی بِنِگر ، مانده دلم

زیر لب با چه زبان زمزمه کردی غزلم!!!
که چنین منتظرت خیره به در مانده دلم

نزن ای عشق به من تهمتِ بی معرفتی
به امید همه شب تا به سحر مانده دلم

مستحب شد که بنوشم دوسه فنجان زگناه
ماورای ِ حرمت دست به سر مانده دلم

آتشم زن ،، به درک گر ببرندم به درک
پشت این شعلهٔ سوزانِ قدر مانده دلم

یوسفا دم نزن از شعر و هنر،کارتو نیست
سال ها می‌گذرد پای هنر مانده دلم

#یوسف_اسماعیلوندی

زغال و منقل و کلبه فراهم کردنش با من
حریم ِ سبز کارون و ترنم کردنش با من

بیا دژپارت و از نزدیک تماشا کن طبیعت را
به استقبالِ تو سر تا کمر خم کردنش با من

بیا سیلِ " پُلِ شالو "نمادِ "گو گری را بین
طلب کن هر چه میخواهی مصمم کردنش با من

شمال و جنگل و باران و گیلان را همه دیدید
فقط یکدم بیا دژپارت و رو کم کردنش با من

نوای دی بلال و ساز و تشمال و هوای بکر،،
"چنین آشوبِ دلخواهی منظم کردنش با من"

بچین سیب قله سردی ببر تا جاذبه ما را
حّوا بانو بزن گازی و آدم کردنش با من

انار و توت و انجیرش مریدِ شاهِ "شهپیرش"
"در این بیتِ مقدس وصفِ مریم کردنش با من"

"خیالی بود اگرچه این غزل اما خیالی نیست
تو باشی اینهمه رویا مجسم کردنش با من"

کباب ِ بختیاری و بساط و شعر شور انگیز
بیا مهمانِ یوسف شو، غزل دم کردنش با من

#یوسف_اسماعیلوندی

گر بپیچم مثل پیچک دورِ دیوار دلت

خیر نبینم تا قیامت گر فراموشت کنم

#یوسف_اسماعیلوندی