من اینطوریم که:
صبر می‌کنم، صبر می‌کنم، صبر می‌کنم؛
یهو همه چیو نبوسیده میذارم کنار.

از محبت های کوچیک خوشم میاد،
نوازش کردن پوست دست،
گرفتن بازو تو شلوغی،
نگاه های اطمینان بخش،
مرتب کردن لباس های تو تن،
بازی با انگشتا،
ارتباط های چشمی،
دلایل کوچیک برای زنده موندن.

هربار که به حس شیشمم اعتماد نکردم، با پنج حس دیگم تاوانشو دادم.

‏من یه عمر معذرت خواهی به خودم
بدهکارم که همه آدمها رو بیشتر از خودم
دوست داشتم.
بجای اینکه اول به خودم برسم، بقیه رو
در اولویت قرار دادم و این اشتباه بود.

‏یکی از دلایلی که دوست دارم پولدار شم اینه که برای عزیزانم کادو های گرون بخرم.

من کنار کشیدم؛ آن‌جا که سکوت، شریف‌تر از توضیح بود.

و روزی فردا میرسد که انسان می‌پذیرد که بعضی از آرزوها قرار است در شکوه یک رویا باقی بمانند.

یه وقتایی هم آدم درست رو پیدا میکنی، ولی تو به کارما بدهی داری و اینبار نوبت توعه که بدهیت رو پس بدی عزیزم.

شاید بعدا درست بشه
ولی من الان بخاطرش غمگین ترین، بغضی ترین، و تنهاترینم.

زندگی قبلاً دردناک بود، اخیراً وحشتناک شده.