یک فنجانِ قهوه می‌نوشم: آه لعنتی خدا خود من هستم! منه دیوانه!

تاثیر قهوه از بین می‌ره: من باید با زندگی کنار بیایم.
من فقط باید صبر کنم باید صبر کنم.

امتحان کن. برایم بنویس. از شر هر آنچه بر تو سنگینی می‌کند با نوشتن برای من خلاص شو.

اینگه‌بورگ باخمن، نامه به پل سلان

برای توصیف کردن احوالات خودم نمی‌دانم کدام کلمه را وام بگیرم

فقط میدانم که که چشمم به همان روزنه باریک باریک امید ، خیره شده

باشد که روزی ماهم در این هیاهو ها ، سهمی داشته باشیم…

هر که شود صِید عشق
کِی شود او صِید مرگ؟

شمس لنگرودی جمله دارد که مرا به فکر وا داشته ، می‌گوید که: " قصه که تمام می‌شود
آدم‌ها به کجا می‌روند؟"

راست می‌گوید ، آدم های یه کتاب ۵۰۰ صفحه ای که با آنها مدتی را زندگی کردیم ، سرنوشتشان چه می‌شود آیا از تراژدی عبور می‌کنند و به رستگاری می رسند؟ یا نه در اعماق سیاه چاله تراژدی ها دست و پا میزنند؟
بعد از اینکه به خواسته شان رسیدند چه؟ آیا راضی اند؟
تصمیماتشان چطور؟
مثلا انتوان دو سنت اگزوپری موفق شد بازهم شازده کوچولو را ملاقات کند؟
راسکولینکاف ‌و سونیا به هم رسیدند؟
زندگی ایدین سمفونی مردگان پس از مرگ برادرش و تبدیل شدن به یک دیوانه به تمام معنا چه شد؟
خانواده ایوان ایلیچ چه حسی پس از مرگ پدر داشتند؟
دایی وانیا خودکشی کرد؟
سرانجام مرشد ‌ و مارگریتا؟
ایگنشین چطور ؟
پرویز شاپور پس از خواندن نامه های فروغ یا آیدا پس از خواندن نامه های شاملو؟

ای بسوزد پدر نویسنده ها که مارا معتاد معتاد شخصیت هایشان می‌کنند و سپس تا ابد مارا در سیاه چاله خماری نگه میدارند…

بله جناب لنگرودی، پرسش جالبی ست، واقعا تکلیف آدم ها چه می‌شود ؟…..

«چایت را بنوش و نگران فردا نباش. از گندم‌زار من و تو مشتی کاه می‌ماند برای بادها.»
_نیما یوشیج.

روز ها به سکوت میگذرند ‌و شب ها به مرور سکوت روز
در ذات شب چه چیزی نهفته که مسئله ای فراموش شده و از یاد رفته ، ترسی خاموش شده ، فکری آرام گرفته و خیالات روز که تبدیل به پوچی شب می‌شوند ، سر و کله شان پیدا می‌شود ؟
کاش می‌شد به شب نامه نوشت که تمام کن چرخه شکنجه هایت را !
دست از سر این مردم رنجور بردار
ولی او شب سیاه رنگ قدرتمند کاربلده ِ چموشی ست .
او کارگردانی ماهر است ،

او فرشته به یاد اورنده ممکنات درون وجود توست

و قدرت نمایی او زمانی ست که دیگر توان مدارا کردن با روزمرگی یا بهتر از بگویم روز مرگی را نداری و به حال خودش رهایش میکنی !

تو رهایش میکنی اما او ، ویلن سلو خفقان اورش را کوک کوک می‌کند و تا زمانی که روشنایی مالک آسمان می‌شود ، به نواختن سازش ادامه می‌دهد …

بنظرم سخت ترین کنکاش ، بعد از کشف چیستی جهان ، کشف چیستی شب است…

اینم برای آرامش روحتون.

🤍 | @cherkneviss_ir

دلم از دست آدم ها ، تصمیم گرفت که محبت را برای کمتر کسی وام بگیرد

برای کمتر آدمی بلزرد و به فکر بیافتاد و شب را با نگرانی صبح کند

صادقانه بگویم که دل هایمان‌ دارد ایمن میشود در برابر قدرنشناسی و بی مهری
در برابر لطف دریافت نکردن
در برابر انتظار های برباد رفته

دلمان پر شده از حسرت توجه واقعی
مهر واقعی
و ادمی که مهربانی را از سر نیت خوب تو بداند ، نه وظیفه !!!!