اکنون می‌فهمم که هیچ‌ چیز در جهان برای آدمیان ناگوارتر از پیمودن راهی نیست که ره به خویشتن برد!

هرمان هسه

من درد کشیدم، اما اجازه ندادم رنجم مرا نابود کند؛ آن را به چیزی زیبا تبدیل کردم.

-فریدا کالو

•••
@Artsandculturee

یکشنبه 23:56 شب


واژگان بس و اندازه نیستند تا بتوانند جمعه بازار درون ذهنم را توصیف کنند

و من مانند مشتری که فقط به قصد تفریح وارد این بازار شده و حالا دارد اسیر التماس فروشندگان برای خرید کالاهایشان میشود و با خودش می‌گوید تف با ساعتی که هوس تفریح کردم…

یک فنجانِ قهوه می‌نوشم: آه لعنتی خدا خود من هستم! منه دیوانه!

تاثیر قهوه از بین می‌ره: من باید با زندگی کنار بیایم.
من فقط باید صبر کنم باید صبر کنم.

امتحان کن. برایم بنویس. از شر هر آنچه بر تو سنگینی می‌کند با نوشتن برای من خلاص شو.

اینگه‌بورگ باخمن، نامه به پل سلان

برای توصیف کردن احوالات خودم نمی‌دانم کدام کلمه را وام بگیرم

فقط میدانم که که چشمم به همان روزنه باریک باریک امید ، خیره شده

باشد که روزی ماهم در این هیاهو ها ، سهمی داشته باشیم…

هر که شود صِید عشق
کِی شود او صِید مرگ؟

شمس لنگرودی جمله دارد که مرا به فکر وا داشته ، می‌گوید که: " قصه که تمام می‌شود
آدم‌ها به کجا می‌روند؟"

راست می‌گوید ، آدم های یه کتاب ۵۰۰ صفحه ای که با آنها مدتی را زندگی کردیم ، سرنوشتشان چه می‌شود آیا از تراژدی عبور می‌کنند و به رستگاری می رسند؟ یا نه در اعماق سیاه چاله تراژدی ها دست و پا میزنند؟
بعد از اینکه به خواسته شان رسیدند چه؟ آیا راضی اند؟
تصمیماتشان چطور؟
مثلا انتوان دو سنت اگزوپری موفق شد بازهم شازده کوچولو را ملاقات کند؟
راسکولینکاف ‌و سونیا به هم رسیدند؟
زندگی ایدین سمفونی مردگان پس از مرگ برادرش و تبدیل شدن به یک دیوانه به تمام معنا چه شد؟
خانواده ایوان ایلیچ چه حسی پس از مرگ پدر داشتند؟
دایی وانیا خودکشی کرد؟
سرانجام مرشد ‌ و مارگریتا؟
ایگنشین چطور ؟
پرویز شاپور پس از خواندن نامه های فروغ یا آیدا پس از خواندن نامه های شاملو؟

ای بسوزد پدر نویسنده ها که مارا معتاد معتاد شخصیت هایشان می‌کنند و سپس تا ابد مارا در سیاه چاله خماری نگه میدارند…

بله جناب لنگرودی، پرسش جالبی ست، واقعا تکلیف آدم ها چه می‌شود ؟…..

«چایت را بنوش و نگران فردا نباش. از گندم‌زار من و تو مشتی کاه می‌ماند برای بادها.»
_نیما یوشیج.