اون روزی که عشق رو کثیف و ذلیل برای وصف احساساتم دیدم؛ این آهنگ رو برای اون آدم می‌فرستم.

قبلاً فکر می‌کردم عشق یعنی آتیش و طوفان،
ولی بعضی وقتا عشق همون چیزای آرومه.
همونی که می‌بیننت،
حتی وقتی ساکتی و دیگه حرفی نمی‌زنی.

تو اون آدمی رو دیدی که پشت این لبخند قایمش می‌کنم.
فراتر از همه‌ی جنگ‌هایی که پشت سر گذاشتم،
فراتر از این پوستی که توش زندگی می‌کنم.
وقتی حقیقت پیچیده و عجیبم رو دیدی،
نترسیدی و جا نزدی.
اون بخشی از وجودم رو که از بچگی دفنش کرده بودم، دیدی.

هیچ‌وقت سعی نکردی نجاتم بدی.
فقط گذاشتی نفس بکشم،
گذاشتی همون‌طور که هستم؛ باشم.
گفتی آدمای واقعی قرار نیست
درستت کنن؛
فقط درکت می‌کنن..
ترک‌هات رو می‌بینن
و می‌فهمن پشتشون چه حقیقتی قایم شده.

می‌خوام از این چالش‌ها برم اگر شما هم دوست دارید برید.

من کی هستم جز پاییز، تراوشات ذهنی آخرشب‌ها، آرکادیا، شعرهام، هوای مه‌گرفته، برف، گیلاس و طالبی، نارنگی‌های رسیده و تپلی، شمع‌ و آینه‌ها، کتاب‌های ادبی موردعلاقه‌ام، کتابِ ساحلی، شاهزاده پریان، ادبیات روسی، جناح چهارم، نیکولای و برندون، هری‌پاتر، نوامبر و آبان‌ماه، تانگو سانگز، عکس‌های آینه‌ای، قهوه‌ای و سبز، پیراهن‌های کرمی‌رنگم، ارتودنسی‌هام، پروانه‌ها، پیانو، لاکپشت و دلفین، زبان ژاپنی و ایتالیایی، آهنگ‌های فرانسوی، توت‌فرنگی و انجیر، بارسلونا، مجسمه‌های کوچک و فسقلی‌ام، بسکتبال، عکاسی کردن از آدم‌هایی که دوستشون دارم، فلسفه، فال‌های حافظ رندومی که می‌گیرم، پنجشنبه‌ها، هواپیما و فرودگاه‌ها، تامینو، فیلم گرفتن، بستنی پیچ‌پیچی خوشمزه، چیپسِ سرکه‌ای، مانی‌هیست، گل اقاقیا و لیلیوم، بویِ یاس، دفترچه‌خاطرات قدیمیم، بنگتن و کورتیس، خواننده‌های محبوبم، اِبی وای اِبی، انمیز تو لاورز، لاست و صد، کیمیایِ روح، کیدراماهام، لیوولین، زیست و کلاس‌های فرهمندنیا، دوست‌هام‌.

دو سه تا شعرش که دوست دارم رو یادم باشه بعداً بذارم این‌جا.

نمی‌دونم چه طور بگم ولی این دقیقاً همون بارسلوناییه که دلم براش تنگ شده بود.

..Tu as quelque chose de si doux et de si charmant qu’on ne peut que sourire en te regardant.

comme un petit éclat de lumière

خطرناکم برات. نمی‌تونم بی‌خیال زخم‌هایی بشم که بلدم کجا و چه طور راهی تنت کنم. بیشتر از چیزی که باید خبیث و بدجنسم. دلم می‌خواد بزنمت. مشت بکوبم به قفسه سینه‌ات. بدوبیراه بگم. یقه‌ات رو بگیرم. می‌خوام اونقدر نزدیکت باشم که خشمم هیچ راه فراری ازت نداشته باشه. می‌خوام کل عصبانیت دنیا رو روی سر تو خراب کنم. اما تو عوضی‌ای. خیلی عوضی. چون همه چیز رو خراب می‌کنی. بی‌هشدار. بی‌علامت. یکهویی. همین شکلی بار اومدی و همین شکلی هم می‌بوسیم. برای همین می‌گم خطرناکم برات. اما تو هم خطرناکی برام، شاید حتی بیشتر.

برای هرکسی این طوری نمی‌نویسم. به هرکسی هم نمی‌گم "خطرناک." ولی تو راز منی‌. راز کوچیکِ کثیفم.

حال می‌ده.

رابطه‌ی ابلهانه و تاکسیکم با اون باشگاهی که اجازه می‌دم هفته‌ی دو بار گند بزنه به اعصابم: