این دو نفر می‌تونستند زیباترین زوجی باشند که دنیایِ فیلم و سریال به خودش دیده. طوری که رابطه‌شون از نفرت، رفته رفته صمیمی و صمیمی‌تر شد. اما متاسفانه نویسنده آدم بی‌لیاقتی بود و هیچوقت به هم نرسیدند. دریغ از حتی یک بوسه.

Always the poet, never the poem.

و تو عزیزمن، هنگامی که به جای ریشه یک فرد عاشق گل و شکوفه‌اش می‌شوی؛ در پاییز چه خواهی کرد؟

پروانه‌ام، پروانه. اما به وقتِ بال زدنم، می‌شم مایوس از پرواز.

دنیا قراره تا ابد و یک روز از جنونِ پروانه برای به دور شمع گشتن؛ سخن بگه. من اما همیشه همون پروانه‌ی بال شیشه‌ایِ تافته‌ی جدا بافته، می‌مونم.

همونی که یک روز تشویق شد به ترک پیله‌اش و صبح فرداش، دیگه ندید راه رهایی‌اش رو توی آسمون‌ها. آخه عزیزِ من، پروانه‌ی مایوس از پرواز رو.. چه به عاشقی کردن؟

به دور شمع گشتن و نفس از تن دمیدن، مال پروانه‌های لوسه. مرگِ من از پرواز نکردنم میاد.

You spend so much time turning your feelings into words that I hope you never forget you’re allowed to simply feel them, too.

شاهکار واقعاً.

اون روزی که عشق رو کثیف و ذلیل برای وصف احساساتم دیدم؛ این آهنگ رو برای اون آدم می‌فرستم.

قبلاً فکر می‌کردم عشق یعنی آتیش و طوفان،
ولی بعضی وقتا عشق همون چیزای آرومه.
همونی که می‌بیننت،
حتی وقتی ساکتی و دیگه حرفی نمی‌زنی.

تو اون آدمی رو دیدی که پشت این لبخند قایمش می‌کنم.
فراتر از همه‌ی جنگ‌هایی که پشت سر گذاشتم،
فراتر از این پوستی که توش زندگی می‌کنم.
وقتی حقیقت پیچیده و عجیبم رو دیدی،
نترسیدی و جا نزدی.
اون بخشی از وجودم رو که از بچگی دفنش کرده بودم، دیدی.

هیچ‌وقت سعی نکردی نجاتم بدی.
فقط گذاشتی نفس بکشم،
گذاشتی همون‌طور که هستم؛ باشم.
گفتی آدمای واقعی قرار نیست
درستت کنن؛
فقط درکت می‌کنن..
ترک‌هات رو می‌بینن
و می‌فهمن پشتشون چه حقیقتی قایم شده.