چیه واقعاً این زبان فارسی.

0:50
چه قدر دوستش دارم.

"یتیم خونه یعنی غذاها همیشه یک شکل بود اما ما هیچوقت شکایت نمی‌کردیم.
چون شکایت یعنی توقع داشتن و توقع داشتن یعنی مواجه شدن با درد نداشتن چیزهایی که هیچوقت قرار نیست برایِ تو اتفاق بیوفته."

#Arcd

-dear lord, when i get to heaven please let me bring my man.

این دو نفر می‌تونستند زیباترین زوجی باشند که دنیایِ فیلم و سریال به خودش دیده. طوری که رابطه‌شون از نفرت، رفته رفته صمیمی و صمیمی‌تر شد. اما متاسفانه نویسنده آدم بی‌لیاقتی بود و هیچوقت به هم نرسیدند. دریغ از حتی یک بوسه.

Always the poet, never the poem.

و تو عزیزمن، هنگامی که به جای ریشه یک فرد عاشق گل و شکوفه‌اش می‌شوی؛ در پاییز چه خواهی کرد؟

پروانه‌ام، پروانه. اما به وقتِ بال زدنم، می‌شم مایوس از پرواز.

دنیا قراره تا ابد و یک روز از جنونِ پروانه برای به دور شمع گشتن؛ سخن بگه. من اما همیشه همون پروانه‌ی بال شیشه‌ایِ تافته‌ی جدا بافته، می‌مونم.

همونی که یک روز تشویق شد به ترک پیله‌اش و صبح فرداش، دیگه ندید راه رهایی‌اش رو توی آسمون‌ها. آخه عزیزِ من، پروانه‌ی مایوس از پرواز رو.. چه به عاشقی کردن؟

به دور شمع گشتن و نفس از تن دمیدن، مال پروانه‌های لوسه. مرگِ من از پرواز نکردنم میاد.

You spend so much time turning your feelings into words that I hope you never forget you’re allowed to simply feel them, too.