همشون ازم یک چیز خواستند: "لطفا وقتی داری شمع فوت می‌کنی، از خدا بخواه پنجشنبه شب ایرانمون آزاد شه."

این هم از دنیایِ متولد دی بودن هست به هرحال. وقتی ازت تاریخ تولد می‌پرسن، درنهایت می‌بینی که یک غمی می‌شینه توی چشم‌هاشون. بماند که من اون دو روز هم نیستم حتی.

ما که خیلی وقته بدمون میومد از ماه تولدمون، اون هم بسیار زیاد. شماها توی نفرت ورزیدن، جدیدید. خوش اومدید.

خشونت فراطبیعی.

لب بر لب هر بوسه ربایی بنهی
نوبت چو به ما رسد بهایی بنهی.

رها می‌گه مولانا توی این بیت از واژه‌آرایی "ب" استفاده کرده و ما ابتدا این طور خیال می‌کنیم که صرفاً به خاطر زیباشناسی هست اما دراصل چون لب‌ها روی هم میاد و یا کسی رو میبوسیم، صدای "ب" میاد؛ استفاده کرده.

چیه واقعاً این زبان فارسی.

0:50
چه قدر دوستش دارم.

"یتیم خونه یعنی غذاها همیشه یک شکل بود اما ما هیچوقت شکایت نمی‌کردیم.
چون شکایت یعنی توقع داشتن و توقع داشتن یعنی مواجه شدن با درد نداشتن چیزهایی که هیچوقت قرار نیست برایِ تو اتفاق بیوفته."

#Arcd

-dear lord, when i get to heaven please let me bring my man.

این دو نفر می‌تونستند زیباترین زوجی باشند که دنیایِ فیلم و سریال به خودش دیده. طوری که رابطه‌شون از نفرت، رفته رفته صمیمی و صمیمی‌تر شد. اما متاسفانه نویسنده آدم بی‌لیاقتی بود و هیچوقت به هم نرسیدند. دریغ از حتی یک بوسه.